دو دقیقه تا مُـــردن

کد خبر: ۱۰۰۶۸۱

تاریخ: ۰۹ فروردين ۱۳۹۹ - ۱۳:۱۷

شوشان - فاضل خمیسی:

جهان یاد ندارد تاکنون اینچنین ترسیده و به یکباره تعطیل شود، نه از موشک و آسمانخراش و ماهواره کاری ساخته است ، نه از نظریه های فلسفی و سخنرانی های سیاسی !

همه منتظر خروجی آزمایشگاهها و کلینک هایی هستیم که گویا تلاششان تاکنون نیز ثمری نداشته است .

امروز، جمعه هشتم فروردین ۹۹ وقتی که سخنگوی وزارت بهداشت از ابتلای روزانه قریب  ۳۰۰۰ نفر به ویروس مرگ آور ویروس covid-19 خبر داد  ،  با یک حساب سرانگشتی ؛ یعنی هر دو دقیقه یکنفر ! یعنی با این روند تصاعدی باید منتظر شد که آمار مبتلایان با تیک، تاک ثانیه ها همراه و همگام شوند ، یعنی اینکه با این روند ، مرگ نزدیک و بجای زندگی، فلسفه ی مُردن در حال سیطره بر امور است.

حس ابتلا به این بیماری به همه ی ما حس مرگ میدهد و شاید بخاطر اینست که ترسیده و خویش را قرنطینه  و روزی دهها بار دستانمان را با آب و صابون و هر بار بیش از ۲۰ ثانیه میشوریم !

اگرچه همه در آخر کار می میرند اما تغییر الگوی مُردن و احساس اینکه  مرگ در اطرافمان پرسه میزند  و شاید دوستی است که دستانش را لمس کرده ایم ،

حس خوشایندی نیست.

به لحاظ زیست شناختی مُردن چند ثانیه و بعضی اوقات بیشتر از چند دقیقه طول نمیکشد، فرایند آن معمولاً از یکی از اندامهای معیوب آغاز و سپس به سایر اعضا کشیده و کم کم تمام  چراغ اتاق‌های زندگی خاموش میگردد . ترس از یکباره مُردن نیست ، بلکه از جان کندن طاقت فرسایی است که نجات یافتگان از «کرونا» آنرا بصورت وحشتناکی یاد میکنند.

هر چند انسان ها  در میراث فرهنگی یا شرایط زندگی یکسان نیستند و تفاوت های عمیقی با هم دارند  اما این ویروس باعث شده در درد و شرایط یکسانی زندگی را بدرود گفته و حداقل در این شرایط یکسان باشند ، اضافه بر این  تدفین آنها نیز بسیار شبیه هم شده است ، قبل از این مناسک دفن و خاکسپاری نماد برخی اعتقادات و مورد مناقشه و اختلاف بود اما مثل اینکه قرار است تمام مرزها چه در زندگی ، چه هنگام مرگ و حتی خاکسپاری برداشته شود. شاید انسان پس از این فترت تعطیلی و محصور در بیماری میخواهد دوباره طلوع کند که در آن خدای احد ، واحد به تنهایی و بدون هیچ شریکی !! دوباره بپرستد.

خیلی ها امیدوارند پیش بینی خودآگاهانه مرگ قریب الوقوع در همه لایه های جامعه در آینده باعث دگرگونیهای اجتماعی و تغییر سبک زندگی گردد. شاید شمولیت این بیماری هر چند با هزینه کرد هزاران مرگ انسان‌ها همراه شده اما حذف قبیله های اعتقادی و ورود به عصر جهانشمولی یکی از دستاوردهای آن بشمار آید. هر چند برای انسانیت با آنهمه ادعا و برتری بهتر بود که تغییرات اجتماعی را خودساخت و براساس اراده انجام دهد اما بدلیل نخوت و زیاده خواهی باعث شد این تغییرات با هزینه های انسانی بیشمار که ناشی از بی کفایتی در مدیریت و خود خواهی ناشی میشود رقم بخورد .