سیزده ایده و یک پیشنهاد

کد خبر: ۱۰۴۴۰۲

تاریخ: ۰۷ بهمن ۱۳۹۹ - ۲۱:۰۳

شوشان - سید علی موسوی/ مدیرمسئول نشریه نسل مهتاب :

جای بسی خشنودی است وقتی با چشم هایت روشن شدن ایده ها وپیشنهادهایت را  مشاهده کنی،روشنایی که می توانست در جوامع متمدن انسانی  رد پای ارزش های از شعور و بلوغ انسانی را هم نمایان ساخت.صیانت از مالکیت معنوی هم نشانه ای دیگر از فرهنگ شهروندی است.که در لفافه ای از قوانین نوشته و نا نوشته خواب ناز را رویاء می کند.

گر چه نباید  در بیان ایده های  عمومی که می تواند در ذهن هر شهروندی ساخته و پرداخته  شود در تبدیل آنها به یک مطالبه جزمی و نبرد حق و باطل تعجیل کرد،و بدنبال آن بهداشت روانی جامعه را مخدوش و  نوعی اززیاده طلبی و آشفتگی ذهنی و احساسی را دامن زد،اما یواشکی باید گفت؛ صیانت از مالکیت معنوی ابعاد نامحسوس دیگری هم در پی دارد.

گرچه این مدل روشن شدن ایده ها و چشم روشنی آن قهری است، ولی،و ولی،امید،اعتماد و رضایتمندی را هم خاموش می کند.مخصوصا اگر این اتفاق در رابطه بین حاکمیت و نهادهای دولتی و مردم رخ بدهد،حاکمیتی که قرار است با رضایت مردمش تدام پیدا کند.

یکی از ماموریت های مهم  نهادهای غیر دولتی همچون شهرداری ها که از بودجه دولتی استفاده می کنند، احترام ودفاع از  حقوق شهروندی است.حقوقی که بطور مستمر ، اماها و اگرها و شاید های زیادی را در شیوه حکمرانی معیوب بر دوش خود می کشاند. می توان گفت,بدون ایجاد هر گونه رابطه حق و تکلیف،این اوج بی انصافی است که ایده ها بدون حضور صاحبان آنها  روشن شوند.

سیزده ایده و یک پیشنهادم را که در زمان نامزدی  تصدی پست شهرداری کرمان نوشته بودم  در دوران قبل از شیوع کرونا به عالم زاده شهردار کرمان در یک جلسه رسمی و بطور مستند و مکتوب تحویل دادم تا در جلسات بعدی در زمینه برنامه ریزی برای پیاد سازی آنها صحبت کنیم همچین پیشنهاد دادم،ایده ها و برنامه ها واهداف تمام نامزدهای شرکت کننده در انتخابات شورای شهر برای تمام ادوار در غالب یک همایش جمع آوری و مورد توجه واقع شوند. البته  پیشنهادات و ایده های من در دوره ای تقدیم عالم زاده  شهردار شهر کرمان شد که  مسولین را،کمتر با عکس هایی از برندهای مختلفی از انواع مدل لباس و عینک دودی و ساعت مچی و ماسک مشاهده می کردیم.

از روشن شده ایده هایم بدون حضورم همچون تاسیس بوستان ویژه کودکان خشنودم و نخواهم پرسید"چی شد؟کی برد؟"

ولی بیشتر شناختم و دانستم در کجا هستم،وبه کاغذ و قلم  وروزنامه بیشتر علاقمند شدم.چون آنچه را گفتم در  تورق صفحات روزنامه ام در تاریخ کرمان ثبت شده یافتم.