جنگل و پارکی بدون «بان»

کد خبر: ۱۰۴۹۹۳

تاریخ: ۱۱ فروردين ۱۴۰۰ - ۱۱:۵۹

شوشان - دکتر فاضل خمیسی :
روز گذشته به اتفاق دوستان،  پارک ِ«شهروند» یا همان به زبان محلی «پارک زویه» را برای پیاده روی انتخاب کردیم ، منطقه ای وسیع که گفته میشود بخاطر وجود نفت ، هنوز هم مورد ادعای شرکت نفت است ، اتفاقاً یکی ، دو دکل نفتی را در همان حوالی مشاهده کردم ، انصافاً خداوند دیگر چگونه نعمتش را به خوزستان ارزانی نماید، زیر درخت ها نفت میجوشد ، طولانی ترین و پر آب ترین رودخانه ی کشور در آن جاریست، زمین جلگه ای و مسطحش مستعد کاشت مهمترین  محصولات استراتژیک است ، دریا دارد، کوه دارد ، با کشورهای همسایه مرز زمینی و دریایی دارد و خلاصه نعمتی نمانده که به این سرزمین عطا نشده ، خدایـا شُکرت  !!

اما همین استان با اینهمه آب و ثروت

خدا دادی وقتی با سایر استان‌ها مقایسه میشود عرق شرم بر پیشانی می نشاند ، ناگفته ها بیشمار و چرخش قلم سنگین و کُند است ، بگذاریم به وقت گِله ....

پارک شهروند را میگفتم ! سه یا چهار ساعتی در آن منطقه که بیشتر به جنگلی متروک شبیه بود پیاده روی کردیم ، نخل ها از فرط بی آبی سوخته و تبدیل به کومه ای از خاکستر شده بودند ، واقعاً تا حالا ندیده بودم نخل این اسطوره مقاومت و ایستادگی اینچنین ذلیلانه فرو ریزد ! اکثر نخل ها اینچنین به ذلت کشیده شده بودند، میگویند نخل نفرین میکند و نفرینش نیز میگیرد...

هر چند به همت و تلاش  فراوان درخت های این پارک و جنگل «دست کاشت» و بر اثر سالیان متمادی تنومند و بقول معروف سرپا شده بودند اما حالا به یُمن ذغال

۳۰ هزار تومانی و آمار بالای فقر و بیکاری بسیاری از درخت ها  بیرحمانه از ته بریده شده تا تبدیل به ذغال و پول گردند ،  گویا درختانی که حریف تشنگی شده بودند  حریف  تبر و حتی اره های برقی نشده و مظلومانه وار قربانی سودجویی بشر

گشته اند  ، از نکات جالب در این جنگل یا پارک ساختن حوضچه هایی مستطیل شکل با بلوک و سیمان برای آبگیری و قرار دادن آب در آنها بود تا حیوانات یا پرنده ها بتوانند از آب آن برای رفع تشنگی استفاده کنند ، علیرغم این کار شایسته ، متاسفانه به چهار الی پنج حوضچه سر زدیم اما هیچکدامشان آبی نداشته و معلوم بود هفته هاست آبگیری نشده اند!!

با خود گفتم ، حتماً در این چند ساعت پیاده روی با پارکبان یا جنگلبانی مواجه میشم و موضوع را طرح خواهم کرد ، اما دریغ از این خیال...

اینجا به حال خود و تبرهای تیز رها شده ، خدا خودش به ما رحم کند ....

فروردین 1400