افکار عمومی جامعه اهواز را به مَسلخ نبرید!

کد خبر: ۱۰۶۰۵۸

تاریخ: ۰۱ تير ۱۴۰۰ - ۱۱:۳۷

شوشان - ابوالفضل بابادی شوراب:

طولانی شدن بازه زمانی شمارش آراء و عدم اعلام نتایج شورای شهر اهواز در مقایسه با کلانشهری همچون مشهد که نتایج آن امروز اعلام شده، موجی از شائبه ها را در اذهان کاندیداهای شورای شهر اهواز ایجاد نموده است.

اما مسئله اصلی که از نظرها دور مانده و مورد پرسش جامعه قرار نگرفته، پخش میلیونی شارژ تلفن همراه و همچنین توزیع تراول چک از سوی برخی کاندیداها در بعضی محلات اهواز می باشد.

تعجب آنکه رسانه های مرجع اهواز بعنوان رکن چهارم دمکراسی و موتور محرکه افکار عمومی در اهواز، درباره این چالش، سخنی بر زبان نمی آورند، گویی واقعیتی است که در فضای جامعه وجود خارجی ندارد و یا به رسمیت شناخته نمی شود.

اما پرسش اینکه، چگونه و از چه منبع مالی، برخی کاندیداها با صرف هزینه های میلیاردی بدنبال کسب کرسی در شورای شهر اهواز هستند؟مگر حقوق و مزایای اعضای شورای شهر به چه میزان است، که پرداخت چنین هزینه هایی برای آنان بصرفه است؟و اگر هدف خدمت است، که همه نیک می دانیم نیست، اینان که تمکن مالی خوبی دارند نمی توانستند به شکل دیگری به غیر از عضویت در شورای شهر، به شهر خدمت کنند؟

براستی چرا رسانه های اهوازی چنین پرسش هایی را طرح نمی کنند؟مگر در این شهر زندگی نمی کنند؟مگر به این شهر تعلق ندارند؟مگر آینده خود و فرزندان شان در این شهر، بی اهمیت جلوه می کند؟

جامعه ای که از برخی کاندیداهای شورای شهر بابت چرایی هزینه های میلیاردی، منبع هزینه و محل جبران آن هزینه ها نمی پرسد و حتی با گرفتن کارت شارژ و تراول، شریک جرم آنان می شود، وقتی خود را فروخته، چگونه فردا بابت عملکرد راه یافتگان به این شیوه می خواهد بپرسد و گلایه کند؟ چگونه می خواهد مدعی العموم نابودی و فروختن شهر توسط بظاهر نمایندگان احتمالی خود شود؟چگونه می خواهد به پیشرفت آتی شهر خود امیدوار باشد؟

چرا رسانه ها نسبت به حواشی مرتبط با برخی کاندیداها، به خواب خرگوشی رفته اند؟ اهواز کهن ما، این شهر خسته و پر درد، تا به کی باید تاوان رفتارهای تهییج کننده قومی و هزینه های هنگفت اقتصادی شائبه دار برخی را بپردازد؟

بی شک تداوم روند نامناسب پول پاشی برخی کاندیداها، باعث خواهد شد تا اکثریت کاندیداهای شایسته و توانمند برای حضور دوباره بی انگیزه شده و جامعه نیز نسبت به پرسشگری و مطالبه گری اخته گردد!

و براستی آیا جامعه ایی که درباره تک تک رویدادها و لحظه لحظه حوادث اصلی خود پرسشی نمی کند را می توان جامعه ایی زنده دانست؟