️محيط زيستِ بومرنگى‌مان

کد خبر: ۱۰۶۱۶۰

تاریخ: ۱۳ تير ۱۴۰۰ - ۱۹:۱۶

شوشان - دکتر خالد لويمى :

اندر احوالات اين روزهايمان كه مداقه مى كنيم؛ نمى دانيم به خودِ غمگين و حيران و خشمگينمان به چه شكل تسلى خاطر دهيم بهر حال آدميزاديم و سر شار از احساسات و متأثريم از جهانِ اطراف. مگر مى شود تشنگى گنجشك ها و ماهيان و گاوميش ها را در هور العظيم ديد و بى هيچ حس جگر سوزى

از آن گذشت؟ خوشبختانه به اين مرحله از بى مبالاتى نرسيده ايم اما شايد حواسمان نباشد كه در اين حال و روزِ هور و تشنگى امروز ماهيان و عطش فرداى خاك و مردمان اين ديار، سهامدار عمده اين تقصريم. آرى، افعال و اهتماماتمان بمانند چوب بومرنگيست كه بعد از پرتاب، انعكاسش به خودمان بر مى گردد. شيون ها و آه و ناله هاى اين روزها، بر مزار كدام بى گناه ناشناس جارى مى شود؟

آنچه هست تجسد نوعِ نگاه و فعل و زيست مان در جهان بيرونيست. آنانكه بر مسند امورند مگر از مريخ تشريف فرما شده اند؟ آدميزادگانى از جنس خودمان و از ميانمان بر آمده اند اساساً مگر حال خوشِ شهر و ديار بر عزم و فضلِ ساكن بر كرسى متوقف شده است؟ چرا ناله ها را بهنگام انعكاس بومرنگ كرده هايمان به اعلى السماوات مى رسانيم؟

تاكنون كجا بوده ايم؟ اگر كمى منصفانه به احوالات اين روز هاى محيط زيستمان بنگريم، خود را محكوم به اين وضعِ مخلوق خود مى يابيم. حال اما آيا همچنان مجالى ست براى اصلاح ما فات؟ مى شود، اگر از خودمان شروع كنيم و به زمين و زمان و جهان اطرافمان زندگى ببخشيم؛ هر كس به قدر وسع و مقدورش. با آب و خاك و شهر و ديار محوطه مان رفاقت كنيم تا از خودمان انسانهاى بسازيم كه در مسند اداره ى بلاد حريص حياتِ آب و خاك و مردمان و خلق الله اجمعين باشند.