تا با خود یگانه ای ، اندوهی نیست

کد خبر: ۱۰۷۰۱۸

تاریخ: ۱۴ مهر ۱۴۰۰ - ۱۴:۳۲

شوشان - مهری کیانوش راد:

این روزها گاه تحمل سختی ها از توان انسان بیرون است .

پلشتی های زمانه به نظر می رسد ، پشته بر پشته افزوده

می شوند.

رسالت رسولان در گیجی سوگواران فراموش می شوند .

نان رسالت شگفت خود را در گوش گرسنگان می‌خواند .

دزدان نام و شرف ، از دیوار جان تو بالا می آیند .

و گزمه ها ، دست در دست آنان ،

حریم تو را آلوده می کنند.

و تو ترسی شگفت را هر لحظه تجربه می کنی .

و تو می مانی و اندوه بر عمری که گذشت .

اندوه بر راه های نرفته ، معشوق های ندیده ، روایت های نشنیده .

اندوه بر خاکی که می توانست بهتر باشد .

اندوه بر زمانه ای که می توانست پر شورتر باشد .

اما رسالت ما در دایره ی توان ما سنجیده می شود .

باید در گوش خود و به زبان  خود

هر لحظه تکرار کنی :

به اندازه فرصت عمرت ، زندگی کن .

به اندازه ی تواناییت

بشناس و عمل کن .

اگر خدایی باشد ، که هست از تمامی زوایای وجودم با خبر است ، از عشقی که در جانم ریشه دوانده و از اخلاصی که تجربه کرده ام  و یا ندارم.

همه چیز به خودمان برمی گردد، حتی اگر هزار پیامبر ، هزار قدیس و هزار شمس در کنارمان باشد .

تا چشمی نداشته باشم که قادر به دیدن زیبایی باشد ، تا چشمی نداشته باشم  که شمسی را ببینیم ...

چشم برای دیدن است ، نه گذشتن و رها کردن .

اگر چشم در انبوه زشتی ها زیبایی ها را نبیند .

همه چیز زشت و کریه خواهد بود.

سالها است که چون نقاشان مثنوی به جای کشیدن نقش بر دیوار سرنوشت ، تلاش در صیقلی کردن خود دارم تا انعکاس زیبایی ها را در دون خود به نظاره بنشینم .

با خود و به زبان خود تکرار کن :

تا با خود یگانه هستی ، اندوهی نیست .

ترس زمانی است که درون هزار پاره ات ، هر کدام تو را به سویی بخواند و تو در هزار توی خیانت از خود بیگانه بمانی .