قتلهای ناموسی از منظر روان شناسی

قتل به هر شکلِ آن، یکی از رفتارهایِ شدیدأ خشونت آمیز و پرخاشگرانه بوده و به عنوانِ یکی از فجیع ترین و دردناکترین آسیبها و کجرویهایِ اجتماعی و در عین حال، نوعی جرم محسوب میشود که امنیت فردی و اجتماعی شهروندانِ جامعه را در معرضِ خطر و تهدیدِ جدی قرار میدهد.

کد خبر: ۱۰۸۲۴۶

تاریخ: ۳۰ بهمن ۱۴۰۰ - ۱۳:۳۰

شوشان - پروین رضایی:

البته بدیهی است که هیچ فردی، قاتل به دنیا نمیآید و عواملِ مختلفی دست به دستِ هم میدهند تا فردی به چنین عملِ ددمنشانه ای مبادرت کند.

قتلهای ناموسی، اعمالی دور از هر گونه اخلاق و وجدانِ انسانی بوده و غالبأ به طورِ همزمان، با ساختارهایِ فکریِ معیوبِ اجتماعی و فرآیندهایِ نادرستِ یادگیری، در ارتباط میباشند.

این گونه قتلها، معمولأ در جوامعِ سنتیِ اقوامِ مختلف رخ میدهند و غالبأ در باورهایِ نادرستِ مرتکبانشان، ریشه دارند.

در واقع، قتلهایِ ناموسی پدیده ای اجتماعی_فرهنگی هستند و افرادِ قاتل، غالبأ قربانیِ خود را فردی میدانند که به آنها آسیبِ جدی رسانده است.

از دیدِ روان شناسیِ تربیتی و اجتماعی، خانواده و سپس اجتماع، دو عنصرِ مهم در رشد و تربیتِ افرادی هستند که سعی دارند تا عقده ها، گره هایِ شخصیتی، حقارتها و کمبودهایِ خود را با گرفتنِ جانِ دیگری، جبران کنند.

به بیان دیگر، از منظرِ روان شناسی در چنین قتلهایی انگشتِ اتهام به سمتِ خانواده و اجتماعی است که فرد در آن بزرگ شده است.

در کل، در وقوعِ قتلهایِ ناموسی علاوه بر خلاءهایِ فرهنگی، اجتماعی، تربیتی و قانونی، میتوان به موارد ذیل نیز اشاره کرد:

پذیرشِ باورهایِ غلطِ مرد سالارانه و اقتدار گرایانه، پای بندی به باورهایِ نادرستِ سنتی نسبت به قتلهای ناموسی، رواجِ تعصبهایِ کورِ اجتماعی و حاکم بودنِ این تعصبات بر روابطِ بین فردی و بخصوص خانوادگی، احساسِ طرد شدگیِ اجتماعی، فقرِ فرهنگی و آموزشی، محصور بودن در عقاید غیرمنطقی سنتی، برخورداری از شخصیتی ضد اجتماع و یا خود شیفتگیِ افراطی، عدم درک صحیح از عواقبِ جرم، حسادت، انتقام، نفرت، ترس، تکانه هایِ عصبیِ کنترل نشده، طرحواره هایِ ذهنیِ نادرست، پائین بودنِ آستانه ی تحمل، فقدان مهارتهای اساسی زندگی، انعطاف ناپذیری و عدمِ پذیرشِ فردیتِ نفرِ مقابل، عدمِ برخورداری از احساسِ همدلی و ناتوانی در کنترل و مدیریت خشم و هیجانها.