چون آینه ای بی زنگار باش

کد خبر: ۱۰۸۳۵۵

تاریخ: ۱۸ اسفند ۱۴۰۰ - ۱۲:۴۸

شوشان - مهری کیانوش راد:

از روزی که خود را شناختم ، آینه بودم ، اَینه ی خود و دیگران.

دیگران نیز آینه بودند ، آینه ی خود و دیگران.

در دنیای اَینه ها ، هر تصویری هزار هزار می شود و تو سرگردان ، که کدام تصویر توست.

در آینه ی دیگران ، گاه زشت بودم ، گاه زیبا.

گاه آن گونه‌بیگانه که نمی شناختم ، خود را.

کدام بودم ؟

در اَینه ی خود ، زیبا بودم ،چون الهه ای که باید تقدیس می شدم .

گاه سنگی بر آینه ی من می خورد ، مخدوش   می شدم  و تصویر مرا جور دیگری نشان می داد.

روزها با خود سرگردان بودم ؛ که کدام تصویر من است؟

باید سنگی برمی داشتم ، به گونه ای که همه ی آینه ها خرد شوند،تا مجذوب آینه های دروغین نباشم.

روزی دانستم ، آن سنگ روی آوردن در آینه ی توست .

در آینه ی تو ، چگونه هستم؟

آزمونی بس دشوار است .

مرا به من بنمایان ، آن گونه که هستم .

پیرامون مرا به من بنمایان ، آن گونه که هستند.

من تشنه ی آموختن تو هستم.

و تشنگی بر تشنگی می آورم تا مرا بیاموزی.

این راز آموختن و شاگردی است.

این راز مهربانی با خود است .

آموختن ،دیدن و شدن.

برای دیدن خود ، باید به سوی کسی می رفتم ، که مرا به من بنمایاند ؛ آن گونه که بودم.

در اَینه ی او ، خلق همه ، گیاهان ، دریاها ، سنگ ها و ...همه به هم گره خورده بود.

تصویر شگفتی بود ، اَینه ی او.

نمی دانستم خود هستم یا دیگری .

گیاه هستم یا جماد.

اَب هستم یا سنگ.

برای دیدم خود باید همه را می دیدم .

برای عشق به خود، باید عاشق همه می شدم .

و من در این آیینه بود،که عشق را تجربه کردم.

عاشق شدم ، تا تو باشم ، گیاه باشم ، آب باشم.

تا آسمان باشم ، زمین باشم ، تا ...

و من نباشم.

در آینه ی او ، جزیی بودم که اگر جدا می شدم ، دیگر نبودم ،نه خود و نه دیگری.

و من

آیین دیدن آموختم

آیین پیوستن آموختم

آیین آموختن آموختم

و اینک ایستاده ام و به خود نگاه می کنم

به سرزمین محبوبم

به همه ی دریاها ، خشکی ها ، کوه ها

به همه ی خنده ها ، گریه ها

تا دوردست ها نگاه می کنم ، مرزی نمی بینم .

زمان و مکان درهم تنیده اند و من خود را نگاه می کنم.

اگر افسون نگاه تو نبود که زیر بارش آن ، هر روز تازه شوم،

اگر روزنی را که به سویم گشوده ای ، بسته می ماند ،

اگر مرا به سوی خود

نمی خواندی ، من در خود می تنیدم و من ، من نبودم .

چه جفایی بر من بود ، اگر نامهربانانه خود را نمی دیدم و می رفتم.