کشف ثروت در سایه مدیریت!

کد خبر: ۱۰۹۱۳۸

تاریخ: ۱۷ تير ۱۴۰۱ - ۲۲:۴۰

شوشان - دکتر حسن دادخواه :

کشف آثار باستانی به مانند کشف میدان های نفت و گاز و آب و  فلزات گرانقدر، می تواند برای ملت ها، ارزشمند و افتخارآفرین باشد. همه ثروت های زیرزمینی و خدادادی، می تواند به سطح زمین آورده شود و در چرخه اقتصاد و ثروت یک ملت قرار گیرد و در امور زیرساختی و رفاه عمومی و تبدیل شدن به کالای سرمایه ای، از مردم سرزمین ها، دستگیری کند و البته همه این فرایندها و بهره جویی ها، نیازمند برنامه ریزی بلند مدت و مدیریت کارآمد و صالح است.

این ثروت های طبیعی و خام، چنانچه در راستا و در خدمت رفاه و توسعه و پیشرفت ملت ها قرار نگیرد، خود به خود، به مانع و سنگی غول آسا در مسیر بهروزی مردم تبدیل خواهد شد و به هدر خواهد رفت و کوشش نسل هایی از مردمان را تباه خواهد نمود.

در این میان، وجود آثار باستانی و تاریخی در یک سرزمین، البته دارای تفاوت ها و مزیت های ویژه نسبت به دیگر ثروت های طبیعی و خدادادی است.  آثار باستانی یک سرزمین، شناسنامه تاریخی و نشان از هویت فرهنگی و تمدنی آن سرزمین و مردم آن دیار است. آثار تاریخی و باستانی یک ملت، آفریده دستان یک ملت و نشان دهنده همه رنج ها و زحمت ها و شهامت ها و شکست ها و پیروزی ها و توان فکری و عقلی مردم آن سرزمین است و افتخاری بزرگی است برای همه آنانی که افزون بر درج ملیت در شناسنامه، عشق و وابستگی ملی و وطنی و سرزمینی در وجودشان موج می زند.

آثار باستانی در یک سرزمین، باید کشف شود و زیر نظر متخصصان و باستان شناسان به روی زمین و در نمایشگاه های محافظت شده قرار گیرد و به عنوان یک تاریخ زنده در معرض دیدگان بازدیدکنندگان و جهانگردان قرار گیرد تا پژوهشگران تاریخ، بتوانند حلقه های مفقوده تاریخ تمدنی را به مدد این مستندات، به هم پیوند بزنند.

حفظ و مرمت آثار باستانی، نه تنها به محیط زیست لطمه نمی زند و خاک و هوا را بر انسان ها آلوده نمی کند بلکه موجب نزدیک شدن ملت ها و پیوند های جهانی میان مردمان می شود و صنعت گردشگری را در خدمت اقتصاد سالم و صلح و دوستی و داد و ستدهای فرهنگی قرار می دهد.

آشنایی مردم و بویژه نسل جوان با پیشینه هنری و فرهنگی و ادبی خویش، می تواند در هویت بخشی به ملت ها و حفظ اصالت ها و ریشه ها و محافظت از خویشتن خویش در برابر وزش انواع فرهنگ های ساختگی و بی هویت، دستمایه مدیران فرهنگی و هنرمندان قرار گیرد.

چنانچه مقامات سیاسی در یک سرزمین، فاقد سواد و دانش نسبت به آثار باستانی آن سرزمین باشند و یا با نگاه تنگ و از  پنجره سیاه به آثار تمدنی مردم خویش بنگرند و یا چنان سرگرم مسایل فرعی شوند که نتوانند و نخواهند به حفظ و مرمت و نمایش آثار هنری و باستانی ملت خویش اهتمام ورزند، گویی شناسنامه تاریخی مردم خود را به آغوش بادها سپرده اند و دیر نیست که شاهد بی هویتی و ولنگاری و دل سپاری جوانان، به ارزش های ساختگی شوند.