حکایت دردناک ما و ما !

کد خبر: ۱۰۹۷۷۸

تاریخ: ۱۹ آذر ۱۴۰۱ - ۱۵:۳۹

شوشان - فائزه رحیمی مقدم :

این روزها همه مثل همیشه  نیستند. همه یا اغلب؟! چه تفاوتی دارد! به نظر می‌رسد دو ماه گذشته است که هدف را در اولین چهارراه کنار گذاشته‌اند و به سرعت می‌تازند... هرکس از سویی و به سویی! حالا چه حاصل شده است؟ خشم همگانی! موافقین و مخالفین اعتراض ها بسیار خشمگین هستند، خشمی فراتر از تصور و پیش‌بینی! موافقین اعتراض ها (اعتراض به این شکل) معتقدند به هر قیمتی باید این ماجرا ادامه یابد چرا که باور دارند مرزهای اعتراض و براندازی در حال رنگ باختن هستند و مخالفین هم می گویند به هر روشی شده باید از نظام دفاع کرد و اعمال خشونت در قیاس با هدف خود، مجاز است! راه حل چیست؟! چاره چیست؟! آیا راه حل منطقی و صحیح را می توان از میان لهیب های آتش درون این جان ها و مغزهای کوچکی که از نحوه ی اعتراض اندک شناختی ندارند، جست؟! آن هم در این شرایط که بدخواهان در داخل و خارج به کمین هر اتفاقی منتظر نشسته اند!

راه حل در تدبیر افرادی است که نگران و دلسوز واقعی ایران و ایرانی هستند، نگاه همه جانبه دارند و رابطه ی والد و فرزندی با ملت از همه نگاه‌ها و باورها دارند. در کنار برملا ساختن نقشه های شوم دشمنان، به سیاست های بی حاصل و معیوب هم اذعان دارند و  با شجاعت و صراحت در پی اصلاح آن هستند. عزای شهدای امنیت با عزای جوانانی که درخیابان همچون گل پرپر می شوند برایشان تفاوت ندارد و همه را شهدای وطن خطاب می کنند! شناسایی و مجازات عوامل ترورها و تخریب ها را به همان اندازه مهم می شمارند که پیگیری عوامل کشته شدگان این دوماه را !

طی دهه های اخیر وضعیت به طوری پیش رفته است که همیشه حضور صیادان ماهی از آب گل آلود را نزدیک و دور از خود حس کنیم؛ این دو ماه هم محیط مناسبی برای به میان آوردن کینه ها و عقده گشایی های آنان فراهم شده، اما اکنون وقت ندیدن و نگفتن و نشنیدن است؟!

در هر کشور عوامل مختلفی منجر به خشونت و مبارزات داخلی می شود, عواملی همچون اشتباهات اداری و سپردن امور به دست افرادی که تخصص لازم را ندارند، تحریک مداوم افکار عمومی توسط دشمنان و نفوذی هایشان، مشکلات اقتصادی و فشارهای خارجی، تحریک هیستریک جوانان با اشتباهات داخلی و نشر گستره این اشتباهات توسط رسانه هایی که پروژه ای عمل می کنند، خونریزی و قتل مأموران امنیتی و معترضین، حملات تروریستی در نقاط مختلف برای افزودن بر حجم خشم مردم و نیروهای امنیتی و در نهایت میدان دادن به غریزه به جای عقل و تدبیر!!!

شاید وقت مناسبی باشد که به جای نشر حرف های بی اساس و نادرست از سوی افرادی که به دور از هر مطالعه و تجربه ای خود را دانای کل می دانند و تنها کنش مدنی شان انتشار استوری و پست است، پیشنهاد شود که نحوه ی آغاز جنگ داخلی سوریه را بخوانند به خصوص حوادث غوطه شرقیه در حاشیه دمشق و حوادث درعا!

باید به عشاق پر هیجان بازی‌های کامپیوتری و شهروندان دلزده از ناکارآمدی یادآوری کرد که میدان تحولات اجتماعی و سیاسی کشور، بازی کامپیوتری نیست که دکمه ری استارت داشته باشد. هر تکه آجری که از عمارت دیرپای مام وطن بیفتد، با رنج فراوان به جای خود باز خواهد گشت و در میانه زخم و خون، گل‌های دمکراسی، توسعه و رفاه نخواهد روید.

شوربختانه باید پذیرفت توسعه حتی اگر بازی باشد، بیشتر به بازی مار و پله شباهت دارد و می شود با یک نیش، به خانه بی آب و نان اول باز گشت. بیش و پیش از تک تک شهروندان باید به تصمیم گیرندگان و تصمیم سازان یادآوری کرد مادامی که دست به گفت و گوی فراگیر، واقعی و بی واهمه با رنج، خواست و مطالبات تک تک شهروندان فراهم نشود و زمینه و بستر دقیق ریشه‌های نارضایتی مورد توجه قرار نگیرد، هیجان نادیده گرفته شدن شهروندان هزینه‌ی بیشتری را روی دست ایران عزیز دیرپا و دیرجا خواهد گذشت. ایرانی که ایذه، اصفهان، بوکان، بابل و خانه به خانه شهروندان و ولی نعمتان برایش اهمیت دارد و راه توسعه و رفاه درون‌زا و همه جانبه‌ی آن از معبر تنگ رضایتمندی شهروندان می‌گذرد.

یادمان باشد دوست با صراحت می گوید و دشمن مدعی است که می‌خواسته بگوید.