خرمشهر؛ شهری با گذشته‌ای پرافتخار و انتظاراتی بر زمین‌مانده

شوشان ـ منوچهر برون : خرمشهر نامی است آشنا و پرغرور در حافظه‌ی تاریخی ملت ایران؛ شهری که در سوم خرداد ۱۳۶۱ با رشادت رزمندگان اسلام آزاد شد و به نماد پایداری و مقاومت ملی بدل گشت. با این حال، امروز که دهه‌ها از آن روز بزرگ گذشته، هنوز هم خرمشهر چشم‌انتظار توسعه، توجه و بهره‌مندی از امکاناتی است که شایسته‌ی مردمان سخت‌کوش و فداکارش می‌باشد.

کد خبر: ۱۱۲۶۳۷

تاریخ: ۰۶ خرداد ۱۴۰۴ - ۱۱:۰۵

شوشان ـ منوچهر برون :

خرمشهر نامی است آشنا و پرغرور در حافظه‌ی تاریخی ملت ایران؛ شهری که در سوم خرداد ۱۳۶۱ با رشادت رزمندگان اسلام آزاد شد و به نماد پایداری و مقاومت ملی بدل گشت. با این حال، امروز که دهه‌ها از آن روز بزرگ گذشته، هنوز هم خرمشهر چشم‌انتظار توسعه، توجه و بهره‌مندی از امکاناتی است که شایسته‌ی مردمان سخت‌کوش و فداکارش می‌باشد.

سخنان  حاج حسین فخری، مداح شناخته‌شده و مردمی و محبوب  این شهر، در حضور رئیس محترم مجلس شورای اسلامی، برخاسته از دغدغه‌ها و دل‌نگرانی‌های واقعی بخشی از جامعه خرمشهری بود. او با زبانی صریح اما دلسوزانه از مشکلاتی گفت که سال‌هاست در این منطقه باقی مانده؛ از فقر، از بی‌برنامگی در بهره‌برداری از ظرفیت‌های مهمی چون گمرک، و از خلأهایی که مسیر پیشرفت را برای جوانان این دیار دشوار کرده است.

اشاره‌ی او به موضوعاتی همچون شفافیت در انتخابات و اهمیت پاکدستی مسئولان نیز نگاهی هشداری بود به ضرورت حفظ اعتماد عمومی. در حقیقت، این دغدغه‌ها نه در جهت تخریب، که برای ترغیب مسئولان به توجه و چاره‌اندیشی در جهت ارتقای وضعیت خرمشهر و پاسخگویی به مطالبات مردم بیان شد.

خرمشهر، با موقعیت راهبردی، مرز آبی و خشکی، و پیشینه‌ای درخشان، ظرفیت‌های قابل‌توجهی در زمینه تجارت، گردشگری، حمل‌ونقل و فرهنگ دارد. آنچه امروز بیش از همیشه نیاز است، انسجام مدیریتی، برنامه‌ریزی مدبرانه و میدان دادن به نیروهای جوان و متخصص بومی است. همچنین حمایت از طرح‌های زیرساختی و توسعه‌محور، می‌تواند خرمشهر را از حاشیه‌نشینی خارج کرده و جایگاه شایسته‌اش را در جغرافیای اقتصادی کشور تثبیت کند.

امروز مسئولان، رسانه‌ها و جامعه‌ی مدنی، وظیفه دارند فریادهای دلسوزانه‌ای چون حاج حسین فخری را بشنوند و به‌جای نادیده‌گرفتن یا تضعیف، آن را بستری برای گفتگو، هم‌اندیشی و اصلاح قرار دهند.

خرمشهر، شهری است که با جان آزاد شد؛ سزاوار آن است که با تدبیر و دلسوزی، آباد گردد. حفظ شأن و امید مردم این دیار، حفظ عزت ملی ماست.