غزلی برای شهادت بانوی دو عالم

کد خبر: ۱۲۵۲

تاریخ: ۰۸ ارديبهشت ۱۳۹۱ - ۰۶:۴۷

وحید کیانی

شرمی نداشت بغض شب از گریه کردنش

افتاده بود بار امانت به گردنش

پهلوی چشمه های جهان را کبود کرد

رازی که در میانه نهادند با تنش

باور کنید فاطمه دارد مزارها

در سینه های سوخته مخفی ست مدفنش

چون کودکی تمام زمین می رود به خواب

از بس که شب گذاشته سر روی دامنش

جز خون علی چه داشت بپاشد به آسمان

چشمی برای مادر و چشمی دگر زنش...