ده درس برای سعادتمندی

کد خبر: ۱۵۳۹۷

تاریخ: ۲۷ دی ۱۳۹۲ - ۱۹:۴۵

شوشان - سید موسی بلادیان : فردا هفدهم ربیع الاول سالروز میلاد با سعادت حضرت رسول اکرم پیامبر عظیم الشان اسلام و فرزند گرامیش امام جعفرصادق است . ضمن عرض تبریک به عموم شیعیان به ویژه خوانندگان گرامی به همین مناسبت چند درس از سیره عملی آن دو بزرگوار را نقل می کنیم تا سرلوحه زندگی ما قرار گیرد:

1- ابوالدرداء می گوید: مردی در محضر رسول اکرم (ص) آبروی کسی را دستخوش بدگوئی قرار داد و دیگری در مقام دفاع برآمد. رسول خدا فرمودند : هرکس از آبروی برادر دینی خود دفاع کند، حجاب و پرده ای در برابر آتش برای او خواهد بود. ( وسائل الشیعه ج 7 ص 607)

2- پیامبر اکرم بلند کردن صدا را هنگام ذکر و دعا که غالبا شیوه مردم متظاهر و ریا کار است ، خوش نمی داشت . در یکی از سفرها هرگاه یارانش صدا به تکبیر و تهلیل بلند می کردند، می فرمود: آرام بگیرید، کسی که او را می خوانید، نه گوشش کر است و نه جای دوری رفته است، او همه جا با شماست و شنوا و نزدیک است. صحیح بخاری، جلد 2 ص 57

3- روزی پیامبر با اصحاب خود نشسته بودند، پیامبر جوان نیرومندی را دید که اول صبح مشغول کار و تلاش می باشد، بعضی از حاضران گفتند: این جوان شایسته تمجید و ستایش بود اگر نیروی جوانی خود را در راه خدا به کار می انداخت. پیامبر فرمود: چنین نگوئید اگر این جوان کار می کند تا نیازمندی های خود را تامین کند و از دیگران بی نیاز گردد در راه خدا گام برداشته و همچنین اگر به نفع پدر و مادر ناتوان و کودکان خردسالش کار کند و آن را از مردم بی نیاز سازد بازهم در راه خدا قدم برداشته است. ( محجه البیضا جلد 3 ص 130)

4- سعید انصاری یکی از صحابه رسول خدا خدمت پیامبر شتافت و با پیامبر مصافحه کرد، پیامبر به او فرمود چه صدمه و آسیبی به دست تو رسیده که دستت زبر و خشن شده است؟ عرض کرد که با طناب و بیل کار می کنم و درآمدی برای معاش زندگی خود و خانواده ام کسب می نمایم از این رو دستم خشن شده است. پیامبر دست او را بوسید و فرمود : این دستی است که آتش دوزخ با آن تماس پیدا نمی کند. (اسدالغایه ج 2 ص 269)

5- در مقام بیان شدت علاقه و توجه رسول معظم اسلام به خدای متعال و جلب توجه دیگران به آن ذات اقدس، عایشه اظهار می کند: ما با رسول اکرم بودیم و با آن حضرت گفت و شنود می کردیم ولی به محض این که وقت نماز فرا می رسید ، چنان بود که گویا آن حضرت ما را نمی شناسد و ما نیز او را نمی شناسیم. ( اخلاق النبی و آدابه ص 187)

6- فضل ابن ابی مره نقل می کند که امام جعفر صادق علیه السلام را دیدم که از آغاز شب تا بامداد طواف می کرد و می فرمود: خدایا مرا از بخل و فرومایگی بازدار، من گفتم، فدایت شوم چرا دعای دیگری نمی فرمائید؟ فرمودند: کدام چیز سخت تر از بخل و فرومایگی نفس است؟ خداوند متعال می فرماید: کسانی که از بخل و فرومایگی نفس بازداشته شدند رستگارانند ( تفسیر المیزان جلد 10 ص 279)

7- سلیمان بن جعفر همدانی می گوید: امام جعفر صادق به من فرمودند : ای سلیمان، جوانمرد کیست؟ گفته : جانم فدای تو باد، جوانمرد در نزد ما به معنای جوان خوب است . فرمودند : آیا نمی دانی که اصحاب کهف همه پیر بودند، لیکن خداوند به سبب ایمانشان آنان را فتی و جوانمرد خواند؟ ای سلیمان ! هرکه به خدا ایمان آورد و پرهیزگار شود جوانمرد و فتی او است. (تفسیر برهان ج 2 ص 456)

8- ابن ابی یعقور گوید: شنیدم امام صادق در حالی که دست ها را به سوی آسمان بلند کرده بود می گفت: خدایا یک چشم برهم زدن مرا به خودم واگذار مکن، نه کمتر از چشم برهم نهادن و نه پیش تر از آن . راوی گوید: چه با شتاب و سریع اشک هایش از محاسن مبارکش فرو می ریخت، آن گاه به من توجه کرده ، فرمود، ای پسر ابی یعقور ، به راستی که یونس بن متی علیه السلام را خداوند کمتر از یک چشم برهم نهادن به خودش واگذاشت که آن گناه را مرتکب شد، عرض کردم خدایت شایسته دارد، آیا با آن گناه به کفر رسید؟ فرمود، نه ولی مرگ با آن حالت، هلاک و نابودی است . (بحارالانوار ج 27 ص 46)

9- خدمت امام صادق عرض شد که آیا به فقیری که نمی دانم مسلمان است یا نه، غذا بدهم ؟ فرموند: بلی، به کسی که دوستی و دشمنی اش را با حق نمی دانی، عطا و بخشش کن ( اصول کافی- کتاب العقل و الجبل حکمت19)

-10 شعیب گفت: جماعتی را فراخواندیم تا در بوستان امام صادق کار کنند، چون از کار خود به هنگام عصر فارغ شدند، حضرت دستور داد که مزد این جماعت را بدهند بیش از آنکه عرقشان خشک شود. (تحف العقول ص 377)