در پاسخ «سربازان شهری با واژه هایی تیز»

سرداران قلم با کوله بارهایی پر از منطق

در کجای مقاله ی نیک سرشت شما اظهار فضل او را از خودش دیده اید که ایشان را متهم به علامه خواندگی نمودید؟

کد خبر: ۱۸۳۷۳

تاریخ: ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۳ - ۲۲:۱۵

عبدالرحمن نیک سرشت :  قبل از سقراط در یونان باستان ، یعنی  پنج قرن پیش از میلاد مسیح (ع) سوفسطائیان سوفیست در فضای کلامی- جدلی یکه تازی می کردند. منات اندیشه گی آنان سفسطه بود. آنها بر این شعار، که حقیقت امری نیست  که  ورای  خطابه شکل  گیرد به اصرار پای می فشردند!

و هر آنچه را که خطیبان در خطابه ها ی خود بر ایجاب آن همت می گمارند به جد اصالت می بخشیدند. یعنی بر اصل پذیرش عامه در فهم و درک مطالب صحه می نهادند و آن را ملاک واقعیت می پنداشتند. در نزد آنان واقعیت امری حقیقی انگاشته نمی گشت و بستگی آن را به قبول مخاطب منوط می کردند. آنها به هیچ آداب و ترتیبی که مبتنی بر انطباق  قبول براهین عقلی و ادارکی باشد اعتقادی نداشتند.

مکتب سوفیست به شکل مدرسی اداره نمی شد. آنها مانند دوره گردها از این شهر به آن شهر رفت و شد می کردند و به تدریس خصوصی اشراف مبادرت می ورزیدند. بی آنکه دود چراغی بخورند و چشمی کم سو کنند و از پی کشف حقیقت قدوم رنجه نمایند. مهر بطلان به همه ی آراء و اندیشه ها می زدند. با مطایبه گویی  و مغالطه پردازی، دست به اتهام پراکنی های عوام فریبانه می زدند و در رد آراء و عقاید مسلم و امور بدیهی اولیه ی دیگران می کوشیدند و بدین ترتیب اقدام به منزوی کردن رقبای خود می کردند.

سوفسطایی های سوفیست برای هیچ فکر و ادارکی ارزشی قائل نبودند. از جمله اندیشه ی خودشان، معمولا اقوال، آرا و احکام خود را تا زمانی معتبر می دانستند که مورد پذیرش عامه باشد و منافع آنی خودشان را تامین کند. در غیر این صورت تعهد و پایبندی به آنان نداشتند . بسیار اتفاق می افتاد که حرف دیروز خود را در فردای همان روز و یا در خطابه ای دیگر رد کنند و لذا دشمنان دیروز آنان ممکن بود هم پیمانان تقسیم قدرت و ثروت امروزشان باشند و بالعکس.

سقراط حکیم مبتکر فلسفه در مقابله با اندیشه ی سفسطه گرایان شد و افلاطون بزرگ که شاگرد خلف او بود فلسفه را توسعه داد.  به گونه ای که ارسطو معلم اول بعد از اساتید خود علم منطق، که میزان و مقیاس درست اندیشیدن بود را به همین منظور تدوین نمود و در فن برهان منطق، نتایج آن را بر اصل یقین، یا ایقان منطقی استوار نمود.

یقین چیزی جزء ادارک مطابق با واقع نبود. این علم مانند آتشی زبانه گرفت و اساس و شالوده ی جنگل خود رویده ی تفکراتی سوفسطاییان سوفیست را سوزاند.

الغرض بنده ی حقیر مطلبی را نقد گونه به سیاق معلم اول بر مبنای ابتدایی روش منطقی سقراطی بر پایه ی فلسفی جزمی {دگماتیستی} بسیار ساده و روان  بعنوان" آلبوشوکه و شوک زودهنگام" که  بازخوانی علمی از درخواست ایشان {شهردار اهواز آقای موسوی بپرسد که به طور شفاف و واضح اعلام نماید که در راستای خدمت به مردم شریف به شهرداری آمده و قصد تمایل به کانداتوری مجلس را ندارد!} بود را  به پایگاه خبری شوشان برای نشر ارسال نمودم که مسوولین آن سایت، عنوان اول آن را حذف نمودند و عنوان دوم را به کار بردند.

حالیه یکی از آقایان ژورنال"ردیه ای سوفسطایی بر آن بازخوانی علمی" تحت عنوان مقاله ای هجو گونه بنام "سربازان شهری با واژه های تیز"با عنوان جمع بسته شده ای که  فقط در متن،انگار یک  طرف حساب دارد.!

در سایت شوشان آن ژورنال معروف به اسم فردی مجهول، به نام مستعار، ردیه نویسی کرده و از نوشتار بنده تمامت سوزی نمود. او سعی خود را بر آن معطوف ساخته،  که بین من و برادرم سید مهدی آلبوشوکه دشمنی حاکم کند! خودش را مدافع آلبوشوکه و مرا دشمن ایشان  معرفی نماید. که بنا بر قول اکابر و افاضل قصد بر آن دارم با تجزیه و تحلیل علمی از آن ردیه نسبت به ساحت خویش اتهام زدایی  نمایم.

در نخست سعی بر آن دارم هر پاراگراف، و بند بند آن ردیه را باز تعریف نموده و اشکالات آن را برشمارم تا کلاسی باشد برای راست اندیشی  و معرفت شناسی، و از سوی دیگر مشت ژورنال ناشی را بر ادعای کاذبش باز نمایم که مبتنی بر حمایتیک عضو شورا است که منجر به هجو و سیاه نمایی از نقد این بنده ی حقیر و ایجاد سوء تفاهم می شود.

آری من به سنت افلاطونم

آن پدر فیلسوف

که به سه رکن مدرس می گزید!

به سپیده دمان

آنجا که استاد متکلم الوحده بود

و شاگردانش چشم و گوش و بودند و فقط می نوشتند

به چاشت

تلمذ دسته ای دیگر

که با سخنوری استاد به چالش می کشیدند

و اما قلبی ها-

گروه قلیلی بودند

که عصرها به مدرس می آمدند

آری

آنجا که چشم و گوش و زبان غروب می کرد.{نیک}

رضا قاسمی - ایشان می دانند آقای آلبوشوکه در چند دوره حضور خود در کسوت نمایندگی مردم،نشان داده که جویای حقوق شهروندان است.

جواب نگارنده : نیک سرشت هرگز اثباتا و نفیا به نقد فردیتی،حقوقی و حقیقی جناب آلبوشوکه مبادرت نورزید. پس آقای رضا قاسمی از کجای نقد مذکور به این نتیجه رسیده ؟ نه این که می خواسته خودی به آلبوشوکه نشان بدهد که من به حمایت از شما نیک سرشت را می کوبم و گرای غلط به او می دهد که نیک سرشت سلامت شما را نشانه گرفته است نه منطق پشت درخواست شما را و از جهتی این شائبه را تقویت کند که نیک سرشت دنبال تخریب این عضو محترم شورا بوده است.!!

رضا قاسمی - باور کنید فقط در اهواز می توان شاهد چنین داستان هایی بود؛ جایی که نماینده مردم بپرسد و پاسخی نه و کسی جواب دهد و سوالی در میانه نباشد. باور کنید فقط در شهر ما است که می توان خود را علامه ای نشان داد ، مدارکی و عناوینی پر از آب و رنگ را کشان کشان عیان کرد و از هزار راه نرفته گفت و هراسی از نگاه تیز مردمان دانا نداشت.

جواب نگارنده: در کجای مقاله ی نیک سرشت شما اظهار فضل او را از خودش دیده اید که ایشان را متهم به علامه خواندگی نمودید و با طعنه و کنایه و مسخره گی وی را بدان متهم کرده اید. ولی شما آقای رضا قاسمی در متن بالا ، چند چیز را در مورد خودت به خوانندگان ثابت می کنی. اول آن که نگاه شما به اهواز و اهوازیان نگاه مثبتی نیست. دوم لابد خودت را جزء افراد دانا قلمداد کردی که با نگاه تیزت به ادعای نیک سرشت، سوفسطایی مهر بطلان میزنی. امان از نگاه های [...]!

لاک پشت رودخانه ی کارون تا مرا دید

سربه زیر آب فرو کرد

یقین اینجا-

همه چیز گند به آب ریخته می شود

حتی نگاه عابران پیاده!{نیک}

رضا قاسمی - من چندی است پذیرفته ام در این شهر می توان تا سرحد انفجار کسی را باد کرد و از انفجار نا به هنگام ترسی به دل نداشت، می توان مترسکی را در جایی نشاند و به دستش قلمی داد و در برابرش کاغذی،و او را مدیری برجسته خواند و آب از آب تکان نخواهد خورد، می توان مقاله ای نوشت و بر سر نامش با افتخار عنوان نقد علمی نهاد اما دریغ از روش علمی ...

جواب نگارنده: اوج بداخلاقی ادبی و بی حرمتی به اشخاص حقیقی و حقوقی مسوول و غیر مسول با روشی تمامت سوزانه ی سوفیستی آنهم با استفاده از فروپاشی سوم شخص جمع، بیرحمی و اوج کوبیدن دیگری به عنوان مخالف،رقیب،یا کسی یا کسانی که همشهریان محسوب می شوند

.....

رضا قاسمی - چندی پیش نماینده ای از شورای شهر اهواز، سید مهدی آلبوشوکه،در پی نگرانی برخی مردم،از شهردار خواست تا پاسخ این نگرانی را بدهد، پاسخ اما داستان دیگری است.

آقای نیک سرشت که اتفاقا عضوی از نهاد شهرداری است ، زحمت پاسخ گویی را بر عهده گرفت،البته پیشتر از او کسان دیگری در ذیل خبر که در سایت شوشان منتشر شده، به ناشناس حرف ها و کامنت هایی را زده بودند،اما ایشان نام خود را انگار به جانشینی از شهردار ، بر سر برگ مقاله نهاده است و همین نیز جای شکر دارد و تقدیر دارد، در شهری که شهردارش لزومی به رفع نگرانی شهروندان نمی بیند.

جواب نگارنده: آقای سید مهدی آلبوشوکه وکیل مردم شهر است و نیک سرشت هم به عنوان یک شهروند اهوازی جزء موکلین اوست. اگر گوگل را سرچ کنید به نام عبدالرحمن نیک سرشت خواهید دید که او عضو خانه ی مطبوعات استان خوزستان و معاون اجرایی خانه ی مطبوعات کشوری و نیز نفر هفتم حزب توسعه و عدالت است و مشاور مردان بزرگی است که لازم به ذکر آنان نیست.او فردی صاحب قلم و نوشتار است مدرس علوم سیاسی و اجتماعی است خوب ، فردی با این همه کسوت چرا سر جای خودش ننشیند که به جای سیدخلف موسوی بنشیند و اگر هم بنشیند چه اشکالی دارد چون او مشاور ،امین و برادر اوست. در ضمن گذاشتن متن آقای آلبوشوکه در سر مقاله کار شوشان بوده نه شخص نیک سرشت. که سیدخلف در جلسه ی هم اندیشی فرهنگی ماه پیش به نیک سرشت گفت جواب آقایان را نده شما مشاور من هستی. اما نیک سرشت از ایشان درخواست کرد بگذار د تا جواب مخالفان را بدهد.

رضا قاسمی - ایشان که خود را مردی دانا و اهل ذوق می داند، با آغاز مقاله یعنی در همان مرحله نامگذاری راه خویش را از راه نوشته های علمی علیرغم ادعا و عنوان مطلب جدا کرد، گویی با اصرار بر نامی چنین: باز خوانی علمی یک درخواست ؛ می خواهد نگاه تیز منتقدان آگاه را به جای دیگری حواله دهد و یا آبی باشد بر آتش درون.

در جای جای مطلب زخم پیشداوری، کاهنده جان مقال است، وی می نویسد : نگارنده در این نوشتار از جنبه های علمی درصدد نقد گفتار جناب آقای سید مهدی آلبوشوکه بدون موضع گیری های جانبدارانه بر می آید.

گویی وی با خطابه ای چنین، خواسته خیال خواننده را راحت کند، فارغ از آنکه خواننده آگاه به این همه تاکید بر دانش روایی شک می کند، چرا که آگاهان می دانند نقد علمی روشی دارد که "خویش معرف" است ، همان طبله عطار که باید خود ببوید، و گرنه مشکی که دیگران حکایت کنند، بویی ندارد به ویژه اگر این دیگران به جز شخص عطار نباشد.

جواب نگارنده: کجای مقاله نیک سرشت خود را مرد دانایی جا زده است. چرا بداخلاقی را به اوج خود می رسانید؟ اما آقای رضا قاسمی به دانایی و هتاکی خود اصرار می ورزد. انگار نیک سرشت می خواهد کاندیدا شود و آلبوشوکه می خواهد مانع او شود که او آبی بر آتش ریاست طلبی خود می ریزد الحمدالله من المنه نیک سرشت هرگز به دنبال پستی کاسه ی گدایی بدست نگرفته و هرگز آبروی داشته ی خودش را به خاطر جیفه ی دنیوی در معرض قضاوت و استعلام از خود کهتران قرار نداده است. انسانی که نیاز جامعه شود باید جامعه مثل مولای علی (ع) به دنبال او باشند. آنان که حریص مال و جای و مقام دنیوی هستند کاسه گدایی به دست می گیرند و به مقامات هزار فشار وارد می کنند. هزار واسطه می جویند تا به پست و منالی برسند. نیک سرشت هرگز خودش را در سیکل نان قرض بگیری و نان به نرخ روز خوری تعریف نمی کند. نیک سرشت با علم و آگاهی که می داند کارمند شهرداری است و نانش از آنجا تامین می شود . آری شهرداری که شهردارش به انتخاب شورای شهر اهواز است. ولی او خطر می کند نانش را به خطر می اندازد و برای تنویر افکار عمومی و نصیحت اعضای شورای شهر نقد معروف شورا را می نویسد. این شخص چه آتش غیر خدایی در درون دارد که آب هفت دریای کره ی زمین آن را خاموش نمی کند؟

رضا قاسمی - از سوی دیگر آوردن کلمات کلی نویسنده ای دیگر در راس مقاله دلیل اتصاف نوشته ای به صفت علمی نخواهد بود، چرا که مقالات علمی از روشی خاص برخوردارند و جای چنین مقاله هایی البته در فضای رسانه های عمومی نیست و مخاطب چنین مقاله ای نیز کسی دیگر است.

نویسنده در این نوشته به فقر مفرط روش دچار شده و روش شاهدی است که بینش نگارنده را عریان می کند؛ و در این عریانی است که گاه در نوشته ای جان فرشته ای عیان می شود و در نوشته دیگری فقدان چنین جان زیبایی.

جواب نگارنده: استاد کالج آقای نیک سرشت در روش تحقیق و پژوهش در علوم انسانی و سیاسی در فوق لیسانس ، جناب آقای دکتر حسین پور بوده که اکنون ایشان رییس دانشگاه آزاد اسلامی اهواز است. لطفا بروید و از ایشان سوال کنید که شاگرد زبده و اول شما در این درس کی بوده است!؟ بی تردید او نام نیک سرشت را با افتخار فریاد می کشد. بروید کلاسه ی امتحانات سال 90-91 و-92 دانشگاه پیام نور اهواز را در درس روش تحقیق دانشجویان رشته ی علوم سیاسی، که نیک سرشت استاد آنها بوده را بررسی کنید در خصوص امتحانی که سوالاتش از تهران طرح می شود و استاد در ثبت و درج آن نمره  دخیل نمی باشد.تا مشخص شود کی از روش تحقیق علمی سخن می گوید. کسی که در هیچ دپارتمانی ردپای کوچکی را ندارد.!

آری جناب آقای رضا قاسمی. شخص نیک سرشت را هرگز هیچ پدرخوانده ای سفارش نکرد و آنقدر از سیستم پدر خواندگی ضربه خورده است که اگر توجای او بودی این طور دست به اهواز و اهواز ستیزی نمی زدی. حالا خوب است که نیک سرشت را این قدر حق خورده اند این گونه لگدمال می کنید. اگر حقی به او می دادید چکارش می کردید!؟

چگونه بیاغازم سرودی را

که بال بریده است

ما در همیشه ی تاریخ

با نگاه کرتیری زمان سوزانده می شویم

ومقامات پدری را با پیشانی های مخلوع

به خاک می سپاریم

ای کاش همانطور که خالو حیاتم می گفت

شیر سنگی افتاده نبود!

تا ایل در سراشیبی کوچ

به ابهت مرد می بالید.{نیک}

رضا قاسمی - از مسایل دیگری که ایشان مطرح کرده؛ موضوع عدم ورود رسانه های عمومی شهر در مسئله مورد مناقشه است، گویی نبود فضای رسانه ای خاصه در این موضوع، فضیلتی است که باید بدان متصف بود، فضیلتی که به زعم وی نماینده شورای اهواز فارغ از آن است؛ چرا که وی در جایی که خبرنگاران و رسانه ها لزومی در مطرح کردن موضوع نمی دیدند، مسئله اي مطرح کرده، انگار حق نمایندگی مردم کمتر از رسانه ای و خبرنگاری است، با همه احترامی که به این قشر شریف و زحمتکش جامعه می گذاریم

ایشان توجهی به این موضوع نداشته که رسانه، خالق خبر و ماجرا نیست و تنها منعکس کننده رویداد است، و در اینجا رویداد پرسشی است که نماینده شورا از شهردار پرسیده و به حق ، رسانه ای چون شوشان مبادرت به انتشار آن کرده، و این عین رویداد است.

نکته دیگر آنکه رسانه نباید به جزیی از خبر تبدیل شود بلکه باید آینه ای باشد شفاف تا بتواند ماجرا را به درستی منعکس کند به ویژه اگر به دنبال استانداردهای حرفه ای باشد،آنچنانکه به نظر می رسد شوشان در جستجوی آن است.

ایشان به نمایندگی از جمعیتی صحبت می کند و یا به عبارتی ذهن خوانی می کند که هر کدام تفکر خاصی را دنبال می کنند، حال آنکه همه رسانه ها و خبرنگاران را یک کاسه و  تکلیف شان را مشخص کردن؛ جایی در بحثی علمی ندارد .

جواب نگارنده: آن چه عیان است چه حاجت به بیان است. لااقل نیک سرشت یک سمتی در مطبوعات کشوری دارد. آن قدر هزینه پرداخته و آنقدر با این قشر زحمتکشی که شما تظاهر به دوستی آنها را دارید حشر و نشر دارد که می داند چه بگوید و چه نگوید. و در چه موردی دست به اظهارنظر کند و در چه حوزه ای اظهارنظر کند یا نکند . رسانه که تمامیت آن را خبر و خبرنگار تشکیل نمی دهد و ایضا همه ی خبرنگاران هم رپرتاژگر نیستند. امروزه بیشتر خبرنگاران در حوزه های تخصصی، خود را صاحب سبک و سیاق می دانند و مدیران و صاحبان قدرت را چنان به نقد می کشند که خود منبع خبر می شوند. باید به این فرد [...] نخوانده ملا عرض کرد که حوزه ی رسانه عرصه ی سیمرغ است.

لطفا اسم و فامیل مرا

در گوگل سرچ کنید!

زیرا که من -

چون سانتر فوارود راگبی

با خوردن هزار تنه

این توپ ها را به گل مبدل کرده ام

بی آنکه پشت پدر خوانده ای سنگر گرفته باشم

های !

ای هزار چهرگان

حاشا و کلا_

که خون شهید "خداکرم خان بهمه ای"

معروف به خان طلا

در رگ های سبز من

از دین و آیین و شرف فریاد می زند.{نیک}

رضا قاسمی - استفاده از صفات مبهمی، همچون فعال و صاحب رزومه، از مواردی است که به فقر روش در این مقاله دامن زده، استفاده از صفت مبهم فعال برای شهردار بدون مشخص کردن کیفیت این فعالیت در کجای مناسبات علمی قرار دارد؟! و یا صاحب رزومه بودن، چه چیزی را برای خواننده مشخص می کند؟ در اساس رزومه و یا سابقه ایشان چه بوده؟ آنچه در متن وجود دارد کمکی برای فهم موضوع نمی کند.

از نکات طنازانه این متن که البته بسیار است؛ اشاره به آینده نیامده سیاسی بازیگران صحنه است، تو گویی آینده سیاسی آمده هم وجود دارد؟! آنچه که هست حال است و آنچه متعلق به بعد از این لحظه، آینده.

در جای دیگری ایشان از نیت آقای آلبوشوکه پرده برداری می کند؛ انگار دانای کلی است که نشسته و بر روی میزش نیت ها را تقسیم می کند و می گوید: با این حساب این گمانه به حقیقت نزدیک تر است که جناب آلبوشوکه از وقوع این مطلب یعنی شرکت آقای شهردار در انتخابات آتی مجلس بسیار ناخرسند است.

گاه کلمات ناخواسته حقیقت چیزی را نشان می دهند، در اینجا نیز نگارنده از وقوع شرکت آقای شهردار سخن رانده، و حقیقت همین است که در نگاه ناظری آگاه شرکت شهردار در انتخابات بیشتر وقوع است و حادثه ای که تلفات آن شهر است و حقوق شهروندی، و این همه نگرانی کسانی است که خواستار پاسخ آقای شهردار هستند، کسانی که نگران استفاده از ظرفیت های خاص شهرداری نه در خدمت مردم، بلکه در راه رسیدن کسی و یا گروهی بر مسندی ویژه هستند ، آن چنانکه تاریخ شهرداری اهواز بیانگر موضوعی است که نمی توان بدون اشاره به آن مطلب را ادامه داد.

در چند دوره گذشته، احدی از شهرداران اهواز با همین نگاه در حدود یک سال و اندی بر مسند شهرداری نشست و تمام فعالیت هایش در راستای رسیدن به صندلی درخشان مجلس بود، ایشان راه رسیدن به آرزویش را در ارایه خدمات مناسب و توسعه متوازن شهری دنبال نکرد، چرا که این راه نتیجه ای برق آسا نمی دهد، وی با طرح موضوع «نهضت آسفالت» که از جمله مشکلات همیشگی این شهر است؛ توانست رای شهروندان اهوازی را در پای صندوق ها از آن حود کند؛ در عوض اما آنچه نصیب شهر شد ؛ آسفالت هایی بود که بدون زیر ساخت های مناسب و یا حتی غیر مناسب، بر روی خاک ریخته شدند تا خیابان ها چندی چهره مرتبی بیابند و آقای شهردار به مراد خود برسد، مرادی که در نهایت بار کجی بود و سرانجامی ناخوش داشت.

نتیجه دیگر فعالیت های باسمه ای شهردار مذکور ، بدهی انبوهی بود که تن لاغر و نحیف شهرداری را دو تا کرد، و این اندکی از آن حکایت تلخ است ، حال آیا نگرانی عضو محترم شورا و مردمی که این پرسش را از وی داشته اند، باز هم نگرانی نامفهومی است؟!

جواب نگارنده: نیک سرشت صرفا با استفاده از علم هرمنوتیک کلامی یا روش تاویل گفتاری - نوشتاری ،پرسش هایی که ممکن است از درخواست آلبوشوکه در ذهن مخاطبان شکل بگیرد را مطرح کرد و هیچ انگیزاسیون و تفتیش عقایدی در کار نبود. نیک سرشت جلسه ای با آلبوشوکه قبل از سر کار آمدن سید خلف موسوی داشته که حتی آن را از باب المجالسه فی امان الله حتی حاضر به بازگو کردن آنها نبود تا چه رسد قصد نیت خوانی سید مهدی آلبوشوکه کند در ضمن خود آلبوشوکه هم فرد پیچده و سیاسی کاری نیست که بخواهد نیتش را پنهان کند ایشان خیلی شفاف درخواستش را با شجاعت هرچه تمام که ناشی ناخرسندی اش از شرکت سید خلف موسوی در انتخابات بود ابراز نمود و نیک سرشت هم کارگاهی به نقد علمی درخواست آلبوشوکه اقدام نمود. در ضمن آقای مهندس سید خلف موسوی جدا یک فرد سیاسی و دارای رزومه است و نیز غایت سیاسی اش روی درجه ی هزار است.

در مورد شهرداران اهوازی راه یافته به مجلس شورای اسلامی اتفاقا آقای حمید زنگنه مبتکر نهضت آسفالت از کارآمدترین شهردارهای شهر اهواز بوده که مردم همانطوری که مزد هاشمی زاده و بیانک را با دادن رای آری دادند. مزد ایشان را هم دادند. اتفاقا بهترین شهردارهای ما افرادی بودند که غایت سیاسی داشتند. چطور شده آقای رضا قاسمی تلویحا از بدسرنوشت شدن حمید زنگنه سخن گفته ولی هیچ اشاره ای به بد سر نوشت شدن [سایر شهرداران] به میان نیاورده است ولی با طعنه و کنایه فقط حمید زنگنه را نشانه گرفته است آیا نیک سرشت حق دارد به نگاه تبعیضی رضا قاسمی شک داشته باشد! حالا گیریم نوبت سیدخلف موسوی برای نامزد شدن به مجلس رسیده  باشد و این عمل فقط برای او "ذنب لایغفر" شده است.! نیک سرشت در دفاع از سیدخلف این حرف ها را نزد بلکه ایشان در دفاع از مدیرانی این نقد را ارایه داده که شجاعت ورود به مسایل سیاسی را دارند و نوچه ی دست پرورده ی گروهی یا کسی نمی شوند. اصولا اگر نیک سرشت سیدخلف موسوی را دوست داشته باشد به خاطر همین غایتی است که در او سراغ دارد.

من شاعری تمام قد سیاسی ام

و حالم بد می شود

از امر بران کمربسته ی قاسمان قدرت

که در جلوت شهر

شعار"من اجرایی ام" را سر می دهند

و در خلوت اربابان حلقه ی خویش

سیاسی برای شهر نقشه ی می کشند.(نیک)

رضا قاسمی - شاید به نظر ،این پرسش نگارنده منطقی باشد، اینکه در لحظه انتخاب شهردار چرا به این موضوع توجهی نشد؟ نکته در این است که هیچ کدام از اعضای شورا همانند نویسنده محترم قدرت نیت خوانی ندارند و در کلام شهردار چیزی که مدلول دالی به نام تخته پرش شهرداری باشد نیز نبوده، مهم تر آنکه آقای شهردار به برنامه هایی که به اعضا اعلام کرده بود هم پایبند نماند چه برسد به آنچه که در میانه قرار نداشت.

نویسنده در چند جای مطلب از گزاره "خود ارجاعی" استفاده کرده است، اما بیشتر گزاره هایی که خود وی به کار برده به هیچ کجا ارجاع نداده است، اکثر احکام ایشان با شاید و باید و اگر و احتمالا آغاز می شود، گزاره هایی که از ذهن نویسنده آغاز می شوند و در همان جا درجا می زنند و هیچ مرجعی در میان نیست تا این گزاره ها را مستند کند:

"شاید با کاندیداتوری ایشان ممکن است کسی دیگر سر کار بیاید که موقعیت فعلی آنان را تغییر دهد و یا هر معادله دیگر منفی یا مثبتی که هر مخاطبی می تواند به ظن خویش یار آن شود؟!"

گذشته از ادبیات غریب متن و جمله فوق، نگارنده در اینجا به سر حد اعجاز رسیده و غیب می گوید! طبیعی است که در نبودن شهردار فعلی کس دیگری به جای ایشان بنشیند، اما مدیر بعدی نیز برای نشستن بر مسند مذکور رای اعضای شورا را نیاز دارد، پس نمایندگان مردم در شورای شهر نگران چیزی که آقای نویسنده مدافع شهردار می گویند نیستند؛ اما اینجا دیگر بحث علم و دانش و علامه بازی نیست، بحث انصاف است و اخلاق.

ایشان خوب می دانند که آقای شهردار در حال حاضر با کدام جماعت مرتبط است! [...] ایشان می دانند آقای آلبوشوکه که اتفاقا از رای دهندگان به آقای موسوی است، تا به حال درخواست شخصی از ایشان نداشته، مهم تر آنکه در چند دوره حضور خود در کسوت نمایندگی مردم،نشان داده که جویای حقوق شهروندان است نه منافع گروهی و شخصی،اما گفتن این مطلب از نویسنده محترم اندکی بعید بود، گیریم که [...]، برادر عزیز انصاف تان را که دیگر [...]

کمی به اطراف شهردار نگاه کنید، به عزیز کرده های ایشان در سازمان عریض و طویل شهرداری، کدام یک از نزدیکان و دوستان آقای آلبوشوکه را در میانه می بینید؟ تمام آنچه گفتید ، باور کنید باعث کدورت نبوده، اما این تکه از مطلب جانم را به درد آورد، با این همه هنوز دل به صفای شما که اهل ذوق و قلم هستید دارم، با خود گفتم: معذورات است شاید،اما یادمان باشد انصاف آدمی در همین انتخاب ها خود را نشان می دهد؛ انشاالله.

جواب نگارنده: کسی مثل نیک سرشت که خودش را مانند سانتر فوروارد تیم راگبی فرض می کند که هرچه تا کنون از شان و فرصت در اجتماع خود بهره مند گشته با تلاش و مرارت و تنه خوردن از رقیب و مخالف گرفته تا بدخواهان حسود صورت پذیرفته است. نیک سرشت به نماینده گی خودش، جغرافیایش، نیاکانش،شرف، اعتقاداتش، قلم می زند و آلبوشوکه را وکیل خود می داند نه رییس اداره اش، که آقای رضا قاسمی آو را با زبان تهدید فرامی خواند نیک سرشت آلبوشوکه را  وکیل خود می داند که باید جوابگوی خواسته ی موکلش باشد . نیک سرشت به نقد فردیتی، حقوقی و حقیقی آلبوشوکه مبادرت نکرده بلکه بیش از ده ها پیامک در تایید ریش سفیدی، بزرگی و سروری ایشان خطاب به اعضای شورای شهر اهواز ارسال نموده و نظر کارشناسی خود را مبتنی بر لیاقت ایشان برای نشستن بر مسند ریاست شورای اسلامی شهر اهواز اعلام کرده بود. نیک سرشت قلب و زبانش یکی است. و مانند کسانی نیست که با آلبوشوکه قسم نامه ی اخوت بندد و بعد آن را لگدمال کند. آلبوشوکه خود به خوبی می داند دوست و دشمن کدام است. نیک سرشت سرباز قلم بودن خود را می پذیرد ولی کولباری دارد پر از منطق.

والسلام

لینک مطلب: سربازان شهری با واژه هایی تیز