در حاشيه ملاقات مردمي مهندس سيدخلف موسوي:

وقتي شهردار از دسترس خارج مي شود

کد خبر: ۱۹۵۵۲

تاریخ: ۱۴ مرداد ۱۳۹۳ - ۲۰:۱۷

محسن کاوه

شهردار آرام سر مي تكاند. پيرمرد راضي مي شود اما ته دلش انگار حرفي دارد كه مانده . مي رود آهسته، پير است آخر، نرسيده به در دعايي مي خواند رو به آسمان. چشمي به شهردار و چشمي به برگه اي كه ظاهرا دستوري مساعد براي حل مشكل روي آن نوشته شده، به او نزديك مي شوم.

مي گويم: حاجي مشكلت حل شد كه كبك ات خروس مي خواند؟

نگاه عاقل اندر سفيهي مهمانم مي كند. فكر مي كنم سؤال كودكانه اي پرسيده ام. دستي به پهلويم مي زند و ادامه مي دهد: شهردار گفت خانه ات بايد عقب نشيني داشته باشد. اين را طرح هاي شهرسازي منطقه مي گويد. پيرمرد وقتي با نگاه تعجب آميز من مواجه مي شود كه انگار با بي زباني مي پرسم، پس چرا خوشحالي و شهردار را دعا كردي؟

خود پاسخ شبهه ام را مي دهد كه: من اين جواب را قبلأ هم شنيده بودم اما نه با روي خوش و گشاده!

زن روي مي گيراند. قبلأ در راهروي انتظار منتهي به دفتر شهردار منطقه 6 او را ديده ام. مي نشيند مقابل شهردار.

شهردار خطاب به حزباوي نامي كه مسؤل آمد و شد مراجعين است مي پرسد چند نفر باقي مانده اند؟با خود مي گويم هفت صبح آمده و حتما خسته است. گوش تيز مي كنم .... جوري تنظيم كنيد كه بتوانم همه را ببينم، كسي جا نماند. ديگري پخته مردي است با عينكي ته استكاني. انگاري از كارمندان شهرداري است، آخر همه را مي شناسد. از دربان تا شهردار منطقه و معاونين شهرداري، مي نشيند كنار شهردار . شهردار خطاب به كارشناسان سؤالاتي مي كند، قانع نمي شود. دستور ارجاع موضوع به بازرسي مركز را مي دهد. اين هم از خواص جلسات ملاقات عمومي و حضوري شهردار است.

جوان خوشرويي ايستاده مي خواهد مشكلش را طرح كند. شهردار اصرار مي كند بنشيند. استرس دارد فكرمي كنم آرام مي شود. مي نشيند كنار شهردار. هرچه گوش تيز مي كنم ظاهرا نجواست حرفي ميان آن دو ! كنجكاو مي شوم كه علت آرامش ناگهاني جوان چيست؟ دست شهردار را مي بينم كه گره شده ميان دست هاي جوان. جوان روي شهردار را مي بوسد و مي رود. آنقدر سريع و ناگهاني كه با خود مي گويم شايد اصلأ نيامده بود!

مراجعه كننده بعدي انبوه ساز است. اين را مي شود از نوع برخورد و لباسش فهميد. هرچه بامت بيش.. برفت بيشتر!

مي خواهد با شهردار خصوصي صحبت كند. شهردار امتناع مي كند البته جوري كه تلقّي بي احترامي نشود. فكر مي كنم دست خالي مي رود.

بعد از رفتن اوست كه مي بينم شهردار براي اولين بار از جا برخاسته به احترام ميانسال مرد ساده اي. مي گويم شايد آشناست، شايد فردي متنفذ. شايد هم...

عطش كنجكاويم خيلي زود از پا مي افتد. شخص خاصي نبود. شهردار شايد از پا برخاست تا جايي خالي شود براي مراجعي كه ايستاده بود! مراجعه كنندگان از هر قشري هستند. رنگ و جنس لباس ها و حتي نوع پوشش محلي و رسمي شان گوياي نوع مشكل و مضيقه اي است كه آن ها را به جلسه ملاقات عمومي شهردار اهواز به ساختمان شهرداري منطقه 6 كشانده است.

نكته جالب اما ديده بوسي شهردار با همه مراجعان است بدون استثناء.

سال 81 بود كه منطقه 6 شهرداري اهواز از مناطق 2و 4 تفكيك شد. منطقه اي كه از شمال به بلوار قدس از جنوب به شركت فارسيت اهواز انتهاي جاده ملاشيه و از شرق به حريم راه آهن حدفاصل پل لشكر تا پل راهنمايي و از غرب به جاده اهواز – حميديه منتهي مي شود.منطقه اي با مساحت تقريبي 2853 هكتار و جمعيتي نزديك به 285000 نفر...

اين ها را تكه تكه از لابه لاي صحبت مهندس سيدخلف موسوي با شهردار منطقه 6 آقاي نواصري مي شنوم. مانند اجزاي يك پازل مي چسبانم كنار هم.

در اين فاصله چندين بار گوشي موبايل همراهان شهردار به دست او داده مي شود. انگار شهردار موبايلش را در ساعات ملاقات عمومي با مردم خاموش مي كند و اين ظاهرا تنها زماني است كه موبايل شهردار از دسترس خارج مي شود، وقتي كه شهردار اهواز در دسترس مردم است.