گفت:آب را گِل نکنیم،گِل شد

کد خبر: ۱۹۸۷۰

تاریخ: ۱۶ شهريور ۱۳۹۳ - ۱۸:۱۷

گفت:آب را گِل نکنیم،گِل شد.حال همان گِل، با خشکیدنِ خود ساخته مان کلوخی خواهد شد که فرقِ تک تک مارا خواهد شکافت وآبی برای شستن خونمان نخواهیم یافت.دیر زمانی است که به همراه اهالی حوزۀ کارون به سوگِ آن نشسته ام و نیز حسرتِ دلِ هموطنان دردمند و همنوعان خود از همه جای جهان را بر موجودیت و حیات خویش که تفسیر آیه «وَجَعَلْنا مِنَ الماءِ کُلَّ شئً حیّ» را بنحوی بر عکس در حال تحقق می بینند، همچون کابوسی مشاهده می کنم.

دنده هایِ از سینه برآمده از فرط گرسنگی و تشنگی،تنها مخصوص پوستِ سیاهِ آفریقاییان نیست.و مرگ، همیشه فقط به سراغِ همسایه نمی آید.باور بداریم که این صحنه ها برای هر بشری در این کرۀ خاکی ممکن است رخ دهد.ناگهان چه زود دیر شد برای درک عمقِ فاجعه و چاره اندیشیِ متناسب با آن.چه بی گدار دولتهایمان غرق ساختارهای ظاهری همچون سد و...شدند!!! وچه بی ملاحظه، مردم ما در شهر و روستا، آلودۀ مصرف گرایی و بی اعتنا به ارزشِ مادۀ ارزشمندِ"آب" گشتند!!!

از زیبایی های آبراهه ها که بگذریم و صرف نظر کنیم،حیات انبوه مردمِ اطراف آن را چه کنیم؟دیرزمانی است که با دوش استحمام نمیکنم وآب را در تشتی می ریزم و با کاسه استفاده می کنم تا حجم آب مصرفی را ببینم و فقط در حد نیاز، و نه برای تمدد اعصاب زیر دوش، مصرف نمایم.حیاط را با آب جمع آوری شده از کولر می شویم. خود و خانواده، نهایت صرفه جویی را میکنیم و به اطرافیان نیز توصیه میکنیم.

اما این، با همۀ اهمیتی که دارد، فقط بخش بسیار کوچکی از راه حل است. کشاورزی سنتی و پر مصرفِ ما، صنعتِ فرسوده و غیر استانداردِ ما،دولتمردانِ فرو رفته در خواب خرگوشی، همه و همه اسباب هدر رفتِ منابع محدودِ آبیِ ما هستند که ریاضت ، توجه و دقتِ نظر و برنامه ریزیِ همگان را می طلبد...

سخنان من همانند روضه خوانیِ غم انگیزی می نماید که آه و درد و فریاد است بی آنکه ثمره ای جز بر انگیختن ضمیر شنونده داشته باشد.اما اهل فن و علم و تخصص باید به طور جدی و با راهکارهای عملیاتی به گود آیند و جنگ با بی آبی را به جنگی مقدس و ملی و بلکه جهانی بدل سازند تا بتوانیم کابوسِ این معضلِ بزرگ را با ریاضت و رفتارِ متمدنانه و دلسوزانه از خواب کودکانمان زائل کنیم.......

............وادی عبیات............