نامه شماره دو به نسلی که می آید....

کد خبر: ۲۳۰۹۶

تاریخ: ۰۱ اسفند ۱۳۹۳ - ۲۰:۲۱

بسم الله الرحمن الرحیم

برادران و خواهران دانشجوی دانشگاه شهید چمران اهواز

با سلام و آرزوی تندرستی و موفقیت

سال جاری با تخریب بخشی از دیوار پیرامون دانشگاه شهید چمران اهواز و تجاوز به حریم آن آغاز شد و اکنون که تنها یک ماه به پایان سال باقی مانده است؛ دوباره و به رغم کوشش بی وقفه مدیریت دانشگاه، بخش دیگری از دیوار پیرامون آن از سوی یک معارض تخریب شد. این در حالی است که سال آینده برابر با شصتمین سالگرد تاسیس این دانشگاه در جنوب غربی کشور است و دیوارهای پیرامون آن، شصت سال پیش، در محل کنونی پی ریزی شده است. دانشگاهی که از دل آن تاکنون پنچ مرکز آموزش عالی بیرون آمده و به ظرفیت آموزش عالی استان خوزستان افزوده شده است.

به یاد دارید که نیمسال اول تحصیلی با برگزاری جشنواره فرهنگی و هنری شهدای خوزستان و برگزاری یادواره فرهنگی و ورزشی شهدای دانشجو آغاز گردید و آغاز نیمسال دوم تحصیلی نیز با شروع جشنواره فیلم های مستند علمی و برگزاری یادواره شهدای دانشجو همراه است.

در گذشته های نه چندان دور، یعنی در دهه شصت که من در سال اول دوره کارشناسی بودم؛ نخستین سمینار وحدت حوزه و دانشگاه و چند سال پس از آن، دو کنگره ملی بررسی و شناخت ابعاد فکری استاد شهید مرتضی مطهری در دانشگاه شهید چمران اهواز برگزار گردید.

افزون بر پیشینه پر افتخار فرهنگی، از بعد علمی و اجتماعی نیز این دانشگاه توانسته است با تربیت هزاران دانش آموخته و اجرای طرح های تحقیقاتی فراوان به این مرز و بوم یاری برساند و نقش موثری را در توسعه و پیشرفت کشور ایفا کند.

ولی امروز این پرسش برای من پیش آمده است که آیا همه این کوشش ها توانسته است تا دانشگاه را در نزد مقامات ارشد استان، در جایگاه واقعی خود قرار دهد؟ آیا مسئولان استانی به این باور رسیده اند که باید دانشگاه های استان خوزستان را ارج بگذارند؟ آیا مقامات روحانی و دینی استان به ضرورت وجود دانشگاه ایمان دارند؟ آیا آنان وجود دانشگاه را برای مردم امری پربرکت می دانند؟

من و دوستان همدوره ایم، که اکنون در دانشگاه مشغول به تدریس هستیم، برای سربلندی و استقلال و والایی این دانشگاه کوشش های فراوانی از خویش نشان داده ایم و به زبانی متعارف، جوانی و عمر خویش را بر این پیمان نانوشته گذاشته ایم ولی تکرار حوادث ناگواری مانند تخریب دیوار پیرامون دانشگاه و کوی استادان ثابت کرده است که مجموع کوشش های ما، نه تنها نتوانسته است از جایگاه واقعی دانشگاه دفاع کند بلکه مقدمه و بستر و ابزاری برای سست نمودن پایه ها و اعتبار آن شده است.

از این رو، من به عنوان یکی از میانسالان و بزرگسالان، از شما دانشجویان امروز و نسل آینده پوزش می خواهم و از این پس باید مسیر کوشش های خویش را در جهت بازگرداندن جایگاه واقعی دانشگاه به آن، قرار دهیم.

دکتر حسن دادخواه

دانشیار دانشگاه شهید چمران اهواز