کاش آرزوی دیگری داشتم !

کد خبر: ۲۶۱۱۲

تاریخ: ۲۵ مرداد ۱۳۹۴ - ۱۸:۲۲

اصله خانه ما تامدرسه خیلی طولانی بود و بضاعت پرداخت کرایه نداشتم لذا مجبور می شدم پیاده مسیر مدرسه را طی کنم و همیشه بعد از زنگ می رسیدم و بچه ها وارد کلاس شده بودند و از صف در حیاط مدرسه خبری نبود تادلیلی باشد. که از دست معلم ناظم خیلی کتک بخورم وهر روز کف دستهایم رابرای فرود آمدن ترکه ها با نفسهایم گرم کنم و آماده نمایم ویا جلوی درب کلاس وقتی انگشت برای ورود بالا می برم پیه خنده تمسخر آمیز همشاگردیها و پس گردنی تحقیر آمیز معلم را بر تن بمالم !. آرزو کردم معلم شوم و از میان همه آرزوهای کودکی ام همین میسر شد و به آن دست یافتم !

کاش مرا کتک نمی زدندتا آرزوهایم را در جای دیگری جستجو کنم

با خودم می گفتم وقتی معلم شدم تلافی می کنم و هر روز همه را می زنم

ولی از بخت بد و شانس بسته وقتی معلم شدم بخشنامه دادند که تنبیه ممنوع است! خواستم قانون را زیر پا بگذارم ، کسی پیاده به مدرسه نمی آمد!تا با تاخیر بیاید وقتی بهانه ای برای زدن می یافتم تا خودم را آماده می کردم لبخندهای قشنگ و نگاه معصومانه آنها منصرفم می کرد ! براستی لبخند و نگاه ما قشنگ نبود؟! باید به جرم پیاده آمدن کتک می خوردیم؟!

زمان استخدامم گفتم تموم هیکل دارها که نیمکت آخر کلاس می نشینند را می زنم تا هر چه تلنگر از پشت سر به گوشهایم زده شد را از آنها در بیاورم !

اما وقتی معلم شدم هیچکس هیکل دار نبود و دستهای کوچکشان توان تلنگر زدن نداشت !

من هم دست از پا درازتر بازنشسته شدم و کنج خاموش خانه را برگزیدم برای نوشتن دردهایم تا کسی نرنجد! اکنون راضی ام که کسی را کتک نزدم مبادا معلم شوند و سالها گور به گورم بدهند اما شدند بدون حس انتقام و در مقابل پرسشهای چرایم گزینه ،بهتر از بیکاری ، را پاسخ می دهند! وخیلی هم مرا دوست می دارند ، متعجب می مانم و البته متاسف ولی خدا وکیلی هنوز به عشق معلمهای مدرسه ام نفس می کشم و زندگی می کنم . براستی وقتی کلمه ای یاد میگیری تا نهایت یاد دهنده راتکریم می داری؟ هنوز دلم برای آن روزها با همه سختی هایش تنگ می شود

،حالا بریم آرزو کنیم و بنویسیم برا فردا ببینیم چه میشه! !شاید شانس آوردیم و همنشینی و هم استانی بودن با جناب خان ستاره بی چون و چرای این روزهای تلویزیون موجب شود تا در قرعه کشی خندوانه صاحب یک اتوموبیل شدیم وبر خلاف همیشه با یک خوش شانسی سه برابر پاداش پایان خدمت معلمی نصیبمون بشه ! و همه تلنگرهایی که بر پشت نرمه های گوشهای ما زده اند را به فراموشی بسپاریم و با بچه ها کمی بخندیم و زیبایی های دنیای کودکان را باخنده افزون سازیم،