نامه های پونه // شعری از آریا پورفریاد

کد خبر: ۳۰۳۸۸

تاریخ: ۰۲ فروردين ۱۳۹۵ - ۲۱:۲۷

دراین واحه

بوی سرد زندان ،

باد خشک دست،

برات به برات بایر شدن.

چه چشمی

به صداهای آسمان

پهن می شود ،

و ریشی که

ریشه در ،

ریش کردن دل

رشته ها می بافد.

سازچپ

سراسر سر ،به سرداری

سازسوز

برابر بر،به بردگی.

آسمان به دامان خود

خودرا جر می دهد

و اهریمن در قصه

نیست به است

هست به نیست ما.

شال گردن این عزا

جای نان های کپکی،

سرور سادگی ی ما.

دشمن به دامان فراز

دیوسپید بیدار،

وصدای کودک

سرمای کتاب های

کارتون خواب

خواب نسل دل ریش.