ضرورت انتخاب استانداری بومی و منتسب به یکی از اقوام اصلی خوزستان

کد خبر: ۳۴۹۲۰

تاریخ: ۲۴ ارديبهشت ۱۳۹۵ - ۰۱:۱۶

امید حلالی : به جای آنکه نخبگان تعیین تکلیف و گمانه زنی کنند که استاندار چه کسی باشد روی این نکات تمرکز کنیم که استاندار آینده خوزستان چه مشخصاتی باید داشته باشد و مهم ترین رویکردها و ماموریت های او چه می بایست باشد؟

چنانچه یک بار دیگر یک اصفهانی یا کسی منتسب به فلات مرکزی استاندار خوزستان شود دیگر باید فاتحه خوزستان و رگان حیاتش یعنی کارون و کرخه و دز و شاوور و زهره را خواند.

بهترین کار این است که استاندار بومی و منتسب به یکی از اقوام اصلی خوزستان باشد چون تا به حال و پس از انقلاب استاندار از هیچ کدام از اقوام اصلی خوزستان نبوده است و از نیروهای بومی صرفا در حد معاونت ها استفاده شده است

به هر حال با کج فهمی مدیریتی یا به عمد خوزستان با احداث سد گتوند به سمت شوره زار شدن پیش می رود و با خشک شدن تالاب ها در جنوب و غرب هم سپر یونی و رطوبت که جلوی جبهه های گرد و غبار به خوزستان را می گرفت شهرهای با جمعیت بالا مانند اهواز در معرض بیابانی شدن و در آینده غیر قابل زیست شدن پیش خواهند رفت.

اهواز ستون خیمه خوزستان است و با فرسایش و تضعیف اهواز خاصه بخاطر شرایط آب و هوایی و زیست محیطی تکلیف دیگر شهرهای خوزستان نیز مشخص است.

با این سیر و سیاست گزاری و مدیریت فشل کشوری و استانی و رقابت کور و بی منطق بین استانی بر اساس اعمال نفوذ بر مدیریت منابع آب و جهت دهی غیر خدادادی خوزستان به منطقه ای خشک و بیابانی تبدیل می شود که با توجه به اینکه گرم ترین منطقه کشور نیز هست جذابیت و ظرفیت زندگی را خاصه در نواحی جلگه ای مرکزی از دست خواهد داد و بیم جابجایی های جمعیتی کلان خواهد رفت.

اگر روال به همین ترتیب باشد سیمای عمومی خوزستان بدین شکل خواهد بود :

نواحی بندری خوزستان حیاتمند و کم رونق خواهند بود مانند بندر هندیجان فعلی که بندری بیشتر ماهیگیری ست لیکن به دلیل دور بودن از نواحی اقیانوسی همچنان بنادری مانند بندرعباس و شهید رجایی و بوشهر مهم تر تلقی خواهند شد

بندر خرمشهر تحت تاثیر بندر مجاور کشور همسایه بصره و بندر اول عراق که در آن سرمایه گزاری های کلانی شده و خواهد شد در کمای بعد از جنگ خواهد ماند

اهواز با وضعیت فعلی مدیریت شهری و استانی و نگاه کشوری در مقابل آلاینده ها و صنعت و ریزگردها جمعیتش را از دست خواهد داد و مانند سه دوره ویرانی تاریخی قبلی این بار نیز حیات جدید قریب یک سده ای اش آسیب جدی خواهد دید و تبدیل به املاک خاصه شرکت های نفتی شده و ماهشهر نیز در اختیار کامل پتروشیمی ها قرار خواهد گرفت

مناطق شهری و روستایی پشت تالاب ها و هورها به نسبت گستردگی این حفاظ طبیعی دارای جمعیت خواهند بود و لاغیر یعنی چنانچه تالاب تنک و کم رمق باشد جمعیت نیز به همین نسبت تعریف می شود

در فاز بعد و نوسانات و جابجایی های جمعیتی بر اثر تغیر زیست محیط و بوم زاد ، جمعیت مناطق مرکزی و جنوبی به مناطق کوهپایه ای خوزستان یا به خارج از خوزستان خواهند رفت و با بیابانی شدن اهواز به تدریج مناطق کوهپایه ای نیز در معرض هجوم جبهه های ویرانگر گرد و غبار قرار خواهند گرفت

این تحلیل ها نه بد بینانه که در صورت استمرار شرایط مدیریتی و تدبیری کشور و خوزستان برای سیمای آینده منطقه محتمل خواهد بود