نوشتاری از جمال درویش / ارتجاعی در بیرون مرزها و ارتجاعی در درون مرز

تشیع انقلابی زیر شکنجه ارتجاع

ارتجاع بیرونی در صدد است تا نظام را از اسلامیت تهی کند و ارتجاع درونی دین را بهانه کرده است تا نظام را از مسیر جمهوریت و مردم سالاری خارج سازد...

کد خبر: ۵۱۴۸۱

تاریخ: ۲۷ شهريور ۱۳۹۵ - ۱۳:۳۲

شوشان / جمال درویش

پیش از پیروزی انقلاب اسلامی (احتمالا در سال 1355 خورشیدی) استاد حسن الامین مورخ سوری الاصل لبنانی فرزند مرحوم علامه محسن الامین و نویسنده دایره المعارف بزرگ شیعه  که به دعوت حسینیه ارشاد به ایران آمده بود در حسینیه ارشاد به ایراد سخن پرداخت.

متن سخنرانی آن مرحوم و مقدمه زنده یاد دکتر علی شریعتی و نیز پرسش و پاسخ های پایان جلسه جمع آوری و در کتابی تحت عنوان "تشیع انقلابی زیر شکنجه ارتجاع "پس از انقلاب به چاپ رسید .

حسن الامین در آن سخنرانی به حکومت های شیعی از قبیل ادریسیان (در مراکش) ، حمدانیان (در سوریه)، مرداسیان (در عراق)، فاطمیان (در مصر) و... اشاره کرد و با افتخار از حمایت این دولت های شیعی از علم و ادب و از کتابخانه بزرگ فاطمیان مصر و اینکه دانشگاه الازهر یادگار حکومت شیعی فاطمیان مصر است و تخت گاه علی ابن عبدالله ابن حمدان معروف به سیف الدوله که در حلب (سوریه) حکومت می کرد  ملجاء و پناهگاه شعرا و نویسندگان و هنرمندان بود و دیگر خدمات علمی و فرهنگی این دولت ها گفت .

وی البته به حکومت های شیعی آل بویه ، سربداران  ، دیلمیان و خصوصا حکومت مقتدر صفویه ( که علمایی چون شیخ بهایی، میرفندرسکی ، میرداماد، ملاصدرا ، علامه مجلسی و...یادگاران آن دوران هستند ) در ایران  اشاره نکرد (شاید تصور کرده است که نام بردن از آنان در بین ایرانیان زیره به کرمان بردن است ) .

به هر تقدیر پس از پایان سخنرانی جلسه پرسش و پاسخ برگزار شد و یکی از حضار جلسه پرسید شما از حمایت حکام شیعی از علما و هنرمندان گفتید اما از رابطه حکام شیعی با مردم چیزی نگفتید. نگفتید که آیا حکام شیعی هم مانند دیگر حاکمان با مردم (خصوصا مخالفین) خود رفتار می کردند یا به حقوق انسانی آنها احترام میگذاشتند و آزادی فکر و بیان و قلم آنان را باور داشتند.

زنده یاد حسن الامین در پاسخ گفت که حقوق بشر موضوع تازه ای است و در گذشته کسی به این مقوله فکر نمی کرد و دولت ها را از این زاویه مورد ارزیابی قرار نمی دادند. بنابر این تاریخ در این مورد ساکت است .

پاسخ استاد حسن الامین درست به نظر می رسد زیرا اگر در گذشته حاکمانی بوده اند که به عدالت فرمان رانده اند و حتی برای حقوق مخالفین خود نیز احترام گذاشته اند این موضوع را باید به شخصیت و نوع تربیت حاکم ربط داد نه به نظام سیاسی که او در آن حکومت می کند ! زیرا کسی رعایت حقوق بشر را از حاکمان طلب نمی کرد گرچه اجرای عدالت خواسته همیشگی مردم بوده و هست بنابر این سرنوشت یک ملت به شانس و اقبال (یاتصادف) بستگی داشت که چه کسی را بر آنان حاکم کند.

اگر حاکم انسان واقعا خداپرستی بود به خاطر ترس از خدا و نجات خود از عذاب دوزخ بین مردم به عدالت رفتار می کرد. یعنی عدالت در میان بندگان خدا به خاطر خدا ! ولی از 200 سال پیش به این سو سعی در اصلاح سیستم شد به گونه ای که اگر حاکم بخواهد ظلم کند یا اصلا نتواند یا مدت و شدت ظلمش کوتاه شود!

امروزه چه بخواهیم و چه نخواهیم  رعایت حقوق بشر یکی از معیارها و ملاکهای مهم برای ارزیابی دولت هاست. هر چند متاسفانه بر سر مفهوم حقوق بشر اختلاف بسیار است.

در روزگار ما معضل اصلی و اساسی در مورد این مقوله تضاد منافع شخصی ، طبقاتی و ملی با آن است که موجب شده است در موارد عدیده ای در گوشه و کنار جهان و در روابط درون مرزی و برون مرزی (بین المللی)این حقوق افراد ،اصناف و ملت ها پایمال گردد و آشفته بازاری درست شود که در یکسوی آن گفته می شود 4 سال پیش وزنه بردار ایرانی در المپیک لندن پنجم شد و اکنون مشخص شده که چهار نفر پیش از وی دوپینگ کرده اند لذا ممکن است مدال طلا به او تعلق بگیرد ! (نمونه ای نادر از اجرای عدالت) و در دیگر سوی آن در روز روشن حقوق حقه ملت ها فدای مطامع نظام سرمایه داری غرب می شود !

در یکسو مردم غزه  ماه ها در محاصره نیروهای صهیونیستی قرار میگیرند و کسی حق ندارد به آنها آب و نان و دارو برساند و صدای هیچ نهاد حقوق بشری در نمی آید و در دیگر سو آمریکا بر روسیه فشار می آورد تا اعلام آتش بس کند تا بتوان به مردم حلب کمک رسانی کرد ! و تناقضات بسیار دیگر که نشان از بازیچه بودن حقوق بشر در دست سیاست بازان جهانی است .

ظاهرا باید به فکر متممی برای اعلامیه جهانی حقوق بشر بود! امروز که باز تشیع انقلابی در کشور ما به حکومت رسیده است دیگر بار زیر شکنجه ارتجاع قرار دارد ارتجاعی در بیرون مرزها و ارتجاعی در درون مرز.

ارتجاع درونی و بیرونی با دو هدف به ظاهر گوناگون به جنگ جمهوری اسلامی آمده اند اما به موقع می دانند چگونه به همدیگر نان قرض بدهند.

ارتجاع بیرونی در صدد است تا نظام را از اسلامیت تهی کند و ارتجاع درونی دین را بهانه کرده است تا نظام را از مسیر جمهوریت و مردم سالاری خارج سازد حال آنکه جمهوریت و اسلامیت حکم سر و تن را دارند که در صورت جدا شدن از هم درهردو جانی نخواند ماند .