میراث " هفته پژوهش" برای دانشگاه چیست؟

کد خبر: ۶۲۲۴۹

تاریخ: ۰۷ دی ۱۳۹۵ - ۱۵:۱۸

دکتر حسن دادخواه

هفته و روزهای پژوهش و فناوری چه در بعد استانی و چه در بعد دانشگاهی آن، با شناساندن پژوهشگران نمونه به کار خود پایان داد و خانواده و متولیان  پژوهش در  دانشگاه و دیگر دستگاه ها، پس از حدود سه ماه کوشش و زحمت، به پایان راه رسیدند.

بی گمان برگزاری سخنرانی های عمومی و تخصصی و نمایشگاه ها و کارگاه های گوناگون با مرکزیت موضوع تحقیق و پژوهش می تواند برای نسلی از جوانان مشتاق و مدیران، رویکردهای تازه ای را در پی داشته باشد.

در همین راستا، ضرورت بازنگری در برنامه های هفته پژوهش با هدف بهره وری بیشتر از سرمایه ای که در بزرگداشت آن هزینه می شود و همگام نمودن آن با نیازهایمان برکسی پوشیده نیست.

شاید در بعد دستگاه های بیرون از دانشگاه، برگزاری هفته پژوهش و فناوری همچنان موضوعی نو و انرژی بخش باشد ولی در بعد دانشگاهی، نزدیک به دو دهه از پیشینه برگزاری هفته پژوهش می گذرد و برای دانشگاهیان، چندان تازگی ندارد.

آیا گذشت دو دهه از عمر هفته پژوهش در دانشگاه، توانسته است موجب تحول در مقوله پژوهش در دانشگاه باشد؟ ارمغان هفته های پژوهش برای دانشگاه چه بوده است؟ افزون بر گسترش و بسط روحیه پژوهشگری در میان رده های مختلف از اعضای هیات علمی، چه تغییرات ساختاری و اثربخش در مقوله پژوهش دانشگاهی پدیدآمده است؟

پاسخ به پرسش های یاد شده و پرسش های دیگری از این دست، می تواند ضمن ارزیابی و واکاوی راه پیموده شده، چشم اندازهای تازه ای را برای سال های آینده پیش پای برنامه ریزان قرار دهد.

آنچه روشن است اینکه هنوز تا سامان دادن به پژوهش در کشورمان راه بلندی در پیش داریم و تا دستیابی به پژوهش سودبخش و جلوبرنده و سالم گردنه های دشواری در انتظار ماست.

در بعد دانشگاهی، به نظر می رسد که حجم بالایی از وقت و انرژی ای که از سوی مدیران، صرف برگزاری هفته پژوهش می گردد با دستاورهای آن، چندان متوازن نیست و از رهگذر این سرمایه گذاری،  هنوز در پیاده کردن ایده های نو و سودبخش، موفقیت درخوری حاصل نشده است.

بر این پایه انتظار می رود تا مدیران دانشگاه با تشکیل کمیته های بازنگری در برنامه های هفته پژوهش از هم اکنون طی نظر خواهی از آحاد دانشگاهیان نسبت به ارزیابی روش ها و سیاست ها و دستیابی به ایده های تازه و سودمند اقدام نمایند تا در سال های آینده برگزاری هفته پژوهش بتواند در بر طرف کردن آسیب های کنونی در دانشگاه موثر و کارساز واقع گردد.