شعر / ما همه پرندگان درخت ایرانیم

کد خبر: ۷۰۹۳۹

تاریخ: ۱۸ خرداد ۱۳۹۶ - ۰۱:۰۵

ما همه پرندگان درخت ایرانیم

خسته هم که شویم باز

بر شانه های زیبای او می نشینیم

وایران مادر همه ی ماست .

دیدن من

من را سرطانی می کند بزرگ

می خواهم تو بگویم .

تو به من دستور بده .

تو به من امر کن

.

تا تمام روزهای ناهموارت را

دشتی کنم سبز

و اگر  روزی زبانم لال .

صاعقه ای بر شاخه ات بزند

برگی از تو بریزد ....

. . باز اینجا قلمرو توست

قلمرو ایران!

هرچند جزیره ای در محاصره

.  هر چند حبابی

در این جهان ِ پهناور

که  به چشم جهان خواری نیاید

.

قلمروی ریشه های توست  در افلاک

.

اینجا...

.

.  رشته های مهر خود را از آسمانت تابی بده .

.  امر کن هر وقت

.

به ما  تنها  دستوری بده ......

.

و تو ای گرگ ِ سر بریده

که با تنی بدون ِ سر

با پوشالی تغییر ِ شکل .

از مرزها عبور کرده . .

با ارتشی بی مغز!

.

تو ما را به درخت ِ سرزمینمان می بندی

که اعدام کنی ؟!

.

و لابد ما هم بندگانی مورچه

.

خواهیم ماند .

مقابل تو ارباب؟! .

.

فریاد بزن

.  با تمام حنجره .

ایران را .

زنده باد ِ ایران  را .

.فریاد بزن.

که اگر سنگ شوی و سکوت

بی گمان دشمنی  از پشت

.

ترا  طعمه ی غرق خواهد کرد

با همان دو دست ِ نامردی که

حمله کرد ... !

.

. "ن-جعفری"