آسیب شناسی کنش رسانه های خوزستان

کد خبر: ۷۵۱۶۴

تاریخ: ۲۵ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۱:۱۱

دکتر اکبر ظریفی

بخش اول

۱ - کمبود خبرنگار کاربلد

۱-۱)کم کاری کارگزاران: سپهر رسانه ای استان خوزستان از نبود نیروی جفت و جور با کار، رنج می برد.در گذشته باید کارگزاران بومی بخش فرهنگ به این ویژه رسیدگی می کردند.چرا این کار که بخشی از وظایف اصلی این کارگزاران بوده،انجام نیافته است؟پاسخ به این پرسش را کارکنان رسانه ها باید پی گیری کنند و کوتاهی کنندگان را برای دست کم، خودشان بشناسانند و در پی حقوق از دست رفته شان تلاش کنند تا کم کاری های دیروزین،امروز و فردا نیز سر جای خودش باقی نماند.

بخش پایه ای اداره های فرهنگ و دیگر نهادهای وابسته،حوزه رسانه است.سرو سامان دادن به یک کاری،تنها کنترل آن نیست، نگهداری بارش تنها بالا بردن شماره و شمارگان پدیده ها نیست،بلکه داشت این پدیده ها مهمترین بخش نگهداری است.شناسایی مولفه های نگهداری از رسانه ها بیشتر از همه وظیفه نهادی کارگزاران فرهنگیست،وگرنه کنش میدانی را که خود رسانه ها و آدم هایشان انجام می دهند.مدیریت رسانه ها یعنی پی گیری مناسبات بایسته این حوزه در ساخت،داشت و پرداخت است،واین سه ویژگی ،برنامه کارگزاران فرهنگی در بخش رسانه را می سازد.

۲- ۱) "درد نان" به جای "آرمان" نشسته است: به دست آوردن پیروزی و بالا رفتن از پله های توسعه نیازمند به دست آوردن "دانش" در راه است. پی گرفتن راه شناخت پایه ها ی کار رسانه ای نیز آموزش و تن دادن به سختی ها و دشواری های این راه را بایسته دارد.برای اینکه کسی "فرصت"گفته شده را به دست بیاورد،باید پیرامونش آمادگی کامل برای او بسازد.بیشتر کنشگران صحنه یاد شده،غم نان دارند.زمانی که برای فراهم کردن بایسته های نخستین-که از وظیفه های کارگزاران است-به دشواری برخورد می کنند،چه باید بکنند؟درست است که به سپهر رسانه با دید درآمدزایی نمی توان نگریست-دست کم در آغاز راه-،اما به گفته قدیمی ها《بی مایه فتیر است》!دست کم ها،باید آماده برای آغاز کردن باشد،وگرنه کار به هیچ سرانجامی نخواهد رسید.به همین دلیل،بسیاری بی آنکه سختی راه آموزش را به جان بخرند،و پس از آن به میدان یاد شده وارد شوند،میان بر زده و با "کجرویی"و نادرستی در پی نان می روند،بی آنکه به آرمان کار رسانه ای نگاهی داشته باشند.

۳- ۱) گرایش نداشتن جوانان به کار رسانه ای: به هر روی، انجام هر کاری می بایست نخستین نیازها را برآورده سازد نمی توان تنها برای برآورده کردن احساس و عاطفه انتظار کار از دیگران داشت.وقتی نانی از کار به دست نیاید،آن کار رها خواهد شد واین طبیعی است که ورودی جویای کار به حوزه هایی که نان انسان را به صورت درست تامین نمی کند،کمتر و کمتر خواهد بود.وقتی شمار کمتری از جویندگان کار برای یک کاری داوطلب باشند،امکان گزینش بهترین ها ازبین خواهد رفت و این یک آسیب جدی است که به پیش خواهد آمد....