نوشتاری از جمال درویش

28 مرداد ؛ کودتا یا قیام ملی؟

تحریف تاریخ و قلب واقعیت یکی از ویژگیهای رژیم های دیکتاتوری است . شاید یکی از دلایلی که عباس اقبال آشتیانی به شاگردان خود می گفت برای اینکه با چهره واقعی...

کد خبر: ۷۵۳۰۴

تاریخ: ۲۸ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۷:۳۶

شوشان / جمال درویش

روزی را که ما  بعد از پیروزی انقلاب اسلامی کودتای ننگین انگلیسی -آمریکایی علیه دولت ملی دکتر محمد مصدق می نامیم در تمام سالهای بین 28 مرداد 1332 تا 1357 توسط دستگاه تبلیغاتی رژیم شاه "قیام ملی 28 مرداد" معرفی می شد .

تحریف تاریخ و قلب واقعیت یکی از ویژگیهای رژیم های دیکتاتوری است . شاید یکی از دلایلی  که عباس اقبال آشتیانی به شاگردان خود می گفت برای اینکه با چهره واقعی یک رویداد تاریخی آشنا شویم باید نیم قرن بگذرد همین باشد .

تحریف تاریخ و قلب واقعیت شمشیر دو لبه ای است که گاهی علیه نظام دیکتاتوری نیز بکار میرود زیرا وقتی دستگاه تبلیغاتی دائما کودتا را قیام ملی و اعتراضات مردمی را توطئه تعبیر و تفسیر کند آنگاه رفته رفته دیکتاتور از واقعیت های جامعه خود فاصله میگیرد و همچون بیماری که سرطان در تمام بدن او گسترده شده و او خود را با قرص های مسکن و امیدهای واهی فریب میدهد زمانی با واقعیت روبرو میشود که دیگر راه نجاتی باقی نمانده است .

ادبیات محمدرضا پهلوی بعد از کودتای28 مرداد مسیری غیر از ادبیات مردم کشورش را پیمود. در مفاهیم و مصادیق واژه ها، میان شاه و ملت  جدایی افتاد تا جایی که معنای سخن همدیگر را درک نمی کردند .

شاه هیچوقت نمی گفت من پیشرفت و توسعه ایران را نمی خواهم بلکه میگفت پیشرفت و توسعه آن چیزی است که من میگویم  ! اعتراض ، انتقاد ، خدمت  ، خیانت  ، ملت ، وطن  ،همه این واژه ها را آنطور که  خود میخواست معنا میکرد . مثلا اعتراض را توطئه ، انتقاد را دسیسه ، خدمت را خیانت ، خیانت را خدمت ، ملت را اوباش ، اوباش را ملت و  وطن را شاه معنا میکرد .

او نمیتوانست از دریچه چشم توده های مردم رویداد ها جامعه را ببیند . او حتی ملت را  کسان دیگری می دید معترضین ، منتقدین ، زندانیان سیاسی ، دانشگاهیان ، روحانیون و بازاریان ناراضی را جزو ملت به حساب نمی آورد آنها را اوباش خرابکار و وابستگان به اجانب (استعمار سرخ و سیاه ) می دانست و  ملت تنهاکسانی بودند که او میخواست و او میدید .وقتی واژه ها در نزد ملت و حاکم دو معنا و دو مصداق مخالف داشته باشند نشان از جدایی حاکمیت از ملت و ظهور دیکتاتوری است .برای رفع این بیماری چه باید کرد ؟

داروی شفا بخش این مرض قانون است . قانون با تعیین حدود هرکس و هر چیز در حقیقت واژه ها را معنای واحد می بخشد . وقتی قانون برای مردم حق اعتراض و انتقاد قاعل شود دیگر کسی نمی تواند معترضین و منتقدین  را از دایره ملت خارج بداند .وقتی قرار دادها و پیمان ها روند قانونی خود را طی کند احتمال خیانت کاهش می یابد و دیگر کسی نمیتواند بدون دلایل محکمه پسند عقد قراردادی را خیانت بداند .

.پس احترام به قانون و تبعیت از آن در آشکار و نهان توسط آحاد ملت از صدر تا ذیل  ریسمانی است که حاکمیت و ملت را برای همیشه در کنار هم قرار خواهد داد تا هردو  قیام ملی را قیام ملی و کودتا را کودتا بدانند.