به مناسبت سالگرد سیمین بهبهانی بانوی بی بدیل غزل ایران

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

کد خبر: ۷۵۳۴۲

تاریخ: ۲۹ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۴:۰۳

سهام خزلی

سیمین خلیلی معروف به سیمین بهبهانی شاعر سرشناس و غزلسرای خوش قریحۀ ایرانی ، در بیست و هشتمین روز از تیرماه سال 1306 خورشیدی در تهران ، در خانواده ای اهل قلم به دنیا آمد . پدرش عباس خلیلی شاعر ، نویسنده و مدیر روزنامۀ اقدام، برادر زادۀ میرزا خلیل تهرانی ،از رهبران جنبش مشروطه بود .

پدر سیمین به دو زبان فارسی و عربی شعر می سرود .عباس خلیلی یکهزار و یکصد بیت از ابیات شاهنامه را به زبان عربی ترجمه کرده بود و در ضمن رمان های بسیار زیبایی هم می نوشت .فخر عظما ارغون مادر سیمین ، زنی مبارزو روشنفکر بود .

او فارسی ، عربی ، فقه و اصول را در مکتب خانه خصوصی خواند  و از آنجا که با متون نظم و نثر آشنایی کامل داشت  شاعری موفق در زمان خود بود . وی در انجمن نسوان وطن خواه نیز عضویت داشت و مدتی هم سردبیر روزنامۀ آینده ایران بود. سیمین ، پس از ازدواج با حسن بهبهانی به احترام همسر ، نام فامیلیِ وی را برای خود برگزید و به همان نام  شهرت یافت وحتی پس از جدایی از حسن بهبهانی ،نام خانوادگی اورا برای خود حفظ کرد. سیمین از اوان کودکی بسیار پرشور بود .در نوجوانی  به دلیل هوش سرشار هم در مدرسۀ عالی مامایی درس خواند و هم به دانشکدۀ حقوق تهران رفت اما در نهایت شغل معلمی را برگزید و از سال 1330 تا 1360 در دبیرستان های تهران تدریس کرد. نگهداری از سه پسر گریز پا و انجام وظایف مادری هرگز باعث نشد تا بانوی غزل ایران از فعالیت های اجتماعی باز بماند تا جایی که در اغلب غزل های این بانو ، نگاه مادرانه انعکاسی بس تابناک دارد .

بانوی بی بدیل غزل ایران به خاطر تسلطی که به اوزان شعر فارسی داشت وزن های جدیدی ایجاد کرد که بسیار مورد استقبال سازندگان آثار موسیقایی قرار گرفت . یکی از زیباترین این آثار تصنیف چرا رفتی با صدای همایون شجریان است . مهمترین تخصص شاعرانۀ سیمین که تحسین اهل فن را برانگیخت بکارگیری و ابداع وزن های نو و سرودن اشعار در مصرع های طولانی بود .وی با مهارتی خیره کننده قالب های کهن را در شکل تازه و با مضامین مدرن عرضه می کرد و همین هنرمندی ها موجب شد تا به وی نیمای غزل لقب دهند .

کسب جایزۀ یانوش پانونیوش از انجمن قلم مجارستان در سال 1392 یکی دیگر از افتخارات این بانوی بی بدیل است .هر چند شمع زندگی سیمین سرانجام در بیست و هشتمین روز از مرداد ماه سال 1393 برای همیشه به خاموشی گرایید اما اشعار زیبا و نوشته های به یاد ماندنی این بانو برای همیشه در اذهان هنر دوستان زنده خواهد ماند

........................................................................................

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

تو ندیدی.....

تا درِ خانه ببستم..... دگر از پای نشستم

گوییا خانه فرو ریخت سرِ من

تو همه بود و نبودی

تو همه شعر و سرودی

چه گریزی زدرونت

من و یک لحظه جدایی؟

نتوانم

بی تو من زنده نمانم.....