برج هاي مسكوني فوق لوکس يا گريز از جامعه حقيقي

کد خبر: ۷۸۱۹۰

تاریخ: ۱۷ مهر ۱۳۹۶ - ۱۹:۴۳

نويد قائدي

اگر روزگاري در شهرهاي ايران داشتن خانه هاي ويلايي بزرگ داراي حياط هاي باغ مانند و استخر نشانه اي از تمكن مالي و اشرافي گري بود كه نشانه اي از تمايز اجتماعي هم بودند و اين بنا نشان مي داد كه در اين منازل افرادي زندگي مي كنند كه معمولا تافته هاي جدا بافته هستند كه به هر دليل موجه يا غير موجه توانسته اند با كسب ثروت هاي گزاف زندگي خود را از ديگر شهروندان متمايز نمايند.

اما در دنياي مدرن امروز كه موجي از شبكه هاي ارتباطي و اجتماعي در دسترس شهروندان است و به صورت آنلاين با دنياي خارج از ايران سروكار دارند، اين ارتباط سبب گشته تا سبك و سياق زندگي شهروندان ديگر كشورها را كه معمولا با سبك زندگي ايراني و اسلامي ما تفاوت هاي فاحش دارند مقايسه نمايند. و فراتر از شبكه هاي اجتماعي و كانال هاي تلويزوني اين روزها انواع سفرهاي توريستي به ديگر كشورها كه بعنوان نوعي تفريح همراه كلاس اجتماعي تعريف مي شود در بررسي سبك زندگي ديگر كشورها و مقايسه آن با زندگي ايرانيان تاثير بزرگي داشته است. در اين مراودات مجازي و حقيقي ميل و رغبت شهروندان براي تغيير سبك و روش هاي زندگي به وضوح قابل رويت است و به نوعي اين شهروندان كه تعداد آنها كم هم نيست ميل و رغبت دارند با الگو گرفتن از سبك هاي زندگي ديگر ملل در روش زندگي خود تغييرات اساسي بوجود آورند.يكي از اين تغييرات عمده زندگي در آپارتمان هاي لوكس و مجلل است كه چند صباحي است جاي خانه هاي ويلايي عريض و طويل را گرفته است.

طراحي و اجراي اين ساختمان هاي بلند مرتبه كه به گونه اي كاملاً غير ايراني و اسلامي است متاسفانه باب ميل و مزاج اكثر شهروندان شده است.در اين ساختمان هاي بلند مرتبه و مجلل كه انواع پنت هاوس ها و آپارتمان هاي ديگري طراحي و اجرا مي شوند تقريبا تمامي امكانات رفاهي و تفريحي ديده مي شود.فرهنگ حاكم بر اين ساختمان ها به گونه اي است كه به طور كامل با محيط بيرون فرق دارد.از طرز رفتار و مراودات ساكنين تا طرز خوراك و پوشاك و نحوه تعامل آنان با يكديگر و تفريح هاي تعريف شده درون مجموعه ها مانند ورزش هاي آبي و .... و بنوعي اين دژهاي بزرگ و مستحكم و گاهي هم مرموز توانسته اند با ايجاد ديوارهاي حايل خود را از محيط بيرون مجزا و سرشان را به كار خودشان گرم نمايند.

البته شايد بپرسيد مگر چه تعداد از اين آپارتمان هاي لوكس و مجلل در سطح شهرهاي كشور وجود دارد؟ كه بايد در جواب گفت در پايتخت تعداد آنها كم نيست و در ديگر شهرهاي كشور هم با رشدي قارچ گونه با كميت و كيفيت هاي متفاوتي در حال رشد و تكثير مي باشند و اين رشد به گونه اي نيست كه بتوان آن را ناديده گرفت.

ريشه ي ايجاد چنين ساختمان هايي را بايد در شرايط اجتماعي و فرهنگي شهرهاي ايران بررسي نمود كه خود مقوله بزرگ و پيچيده اي است كه چرا زندگي هاي ايراني دوباره به سمت دورن ساختماني و اندرون گرايي در حال سوق دادن است. يكي از ايرادهاي عمده و اساسي ايجاد چنين ساختمان هايي اين است كه نابرابري طبقات اجتماع شهري را اعيان تر مي نمايد.اين پديده نوظهور عمودي شدن خاص در شهرها كه به نوعي با جغرافياي نابرابري و سياست و فرهنگ و هويت ايراني ها در آميخته است متاسفانه مي تواند بيش از پيش بر نابرابري و اختلاف شهروندان دامن بزند. اگر روزگاري خانه هاي ويلايي بزرگ و عريض طويل نشانه اي از طبقه هاي خاص اجتماعي بود اما از بالاي ديوارها و پشت بام ها مي شد به دورن خانه ها سركي كشيد و ديدي زد و موضوعات اندروني را استنباط كرد اما زندگي در اين دژهاي مستحكم اشرافي امكان هر گونه سرك كشيدن و ديد زدن را هم از بين برده است و تنها راه ارتباطي دورن اين دژهاي مستحكم عكس ها و كلپ هايي است كه گه گاهي در شبكه هاي اجتماعي خصوصا اينستاگرام دست به دست مي شوند.

بايد اين واقعيت تلخ را تذكر داد كه بدليل شرايط خاص فرهنگي و اجتماعي سطح كوچه و خيابان ها شايد روزي برسد كه راهروها و فضاهاي رفاهي اين گونه ساختمان ها جاي كوچه و خيابان و معابر را بگيرند و شايد روزي برسد كه جنب و جوش در آنان بيشتر از معابر شهري باشد كه قطعاً بدليل خصوصي بودن حريم آنان نظارت بر آنان هم به راحتي امكان پذير نيست.اي كاش روزي برسد كه با تحليل درست شرايط اجتماعي و فرهنگي شهرها بتوان با تعريف دوباره ي نيازهاي فرهنگي و اجتماعي و تفريحي شهروندان با توجه به شرايط حاضر جهان و ايران نسخه اي نو و جديد براي رفع اين مشكل بزرگ شهري پيچيد و كاري كرد كه مردم با كوچه و خيابان هاي شهرهاي خود آشتي نمايند و از بودن در آنان لذت ببرند نه اينكه به ديگر مكان هاي مرموز پناهنده شوند.