گفتگوی شوشان با مقتدایی استاندار سابق خوزستان

اصلاح طلبان گزینه ایی بهتر از روحانی در انتخابات نداشتند / هورالعظیم یک مصیبت ملی است

امروز در شرایطی قرار داریم که ریزگردها نفس خوزستان، بیکاری و نوسانات تولید رمق کشور را بریده است، کشور در زمینه برداشت از میادین نفتی مشترک بین ایران و عراق شرایط تاسف باری دارد که بدون شک این شرایط یک روزه به وجود نیامده است.

کد خبر: ۸۶۵۲۵

تاریخ: ۲۶ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۹:۵۳

در سال های اخیر خوزستان در شرایط ویژه و بغرنجی به لحاظ زیست محیطی، هجوم پدیده ریزگردها ، نوسانات آب و برق، اعتصابات مکرر دانشجویان دانشکده نفت، بالا بودن نرخ بیکاری، خشک شدن تالاب ها و تقویت کانون های داخلی ریزگردها قرار دارد و گمانه زنی ها در رابطه با خطاهای انسانی، دستکاری های جغرافیایی و غیره بسیار پررنگ است.

عبدالحسن مقتدایی استاندار خوزستان و هرمزگان در دولت اصلاحات و استاندار خوزستان در سه سال نخست دولت تدبیر و امید در بخش اول گفتگوی خود با شوشان به سوالات خبرنگار ما پاسخ داد.

•  حمایت و دفاع با انتقاد تعارض ندارد / اصلاح طلبان گزینه دیگری نداشتند

در ابتدا بهتر است مقدمه ای درباره دلایل حمایت از آقای روحانی و دفاع از آقای زنگنه طرح شود تا برای مخاطبان مطالب بعدی مبهم و سوال برانگیز نباشد، بنده 2 دوره از آقای روحانی حمایت کردم که هر دو دوره این حمایت توأم با نگرانی هایی بوده است، دوره نخست به دلیل شناختی که از توانمندی و عدم تجارب شاخص مدیریتی،حضور و سوابق ایشان در مجلس شورای اسلامی داشتم از حمایت کردن از وی اکراه داشتم و دوره دوم که تعارضی جدی در استراتژی های مدیریتی وجود داشت و سرانجام از سر ناچاری و با توجه به تصمیم سران اصلاحات و کناره گیری سایر گزینه های اصلاح طلب از رقابت های انتخاباتی، با اعلام شروطی و در مقابل گروه های رقیب از کاندیدای جریان اصلاح طلبان حمایت کردم، مساله این است که اگر شخصی در زمانی بنا به ملاحظاتی از گزینه ای حمایت کرد و زمانی از آن گزینه لب به انتقاد گشود برای برخی افراد سوال پیش می آید که اگر چنین است چرا از او حمایت کرده ایم؟ در صورتی که حمایت با انتقاد منافات و تعارض ندارد.

دولت ها باید هماهنگ و پیوسته حرکت کنند نه اینکه گاه تند و گاه کند در حرکت باشند، رییس دولت نهم در چهار سال اول آن دولت و دو سال نخست دولت دهم چنان شیب حرکت تند و حضور ملموس و پررنگی داشت که برخی از وزرا و مدیران را بواسطه حضور خود حذف می کرد اما در دو سال پایانی دولت دهم به دلیل اختلافات با مجلس و سایر قوا و مسائلی که وجود داشت عملاً حضور چندان پررنگی نداشت و عدم اتخاذ تصمیمات به موقع و بی توجهی به آنچه در جریان بود باعث شد در سطح ملی و بین المللی اتفاقات ناخوشایندی برای کشور رخ دهد.

دولت یازدهم اما در چهار سال نخست حرکتی کاملاً آهسته و بطئی داشت که البته این به معنای حرکت توأم با طمانینه نیست بلکه به معنای تن به کار ندادن و سهل انگاری و وقت نگذاشتن مجموعه و بیشتر به مسائل خارجی پرداختن است، در واقع انرژی دولت صرف برجام شد که البته برجام اقدام مطلوبی است اما سیاست های داخلی به دلیل تمرکز بر برجام، رها شدند، زمانیکه دولت ها گاهی کند و گاهی تند حرکت کنند باعث وارد شدن شوک به جامعه می شود و همچنان اعتقاد دارم با اِعمال مدیریت جدی و کارآمد و با همین شرایط فعلی، دولت می تواند درصد قابل ملاحظه ای بهتر از شرایط فعلی که الان کشور در آن است  را اداره کند مشروط به اینکه کهنگی ساختارهای درون مجموعه دولت و کهولت سن منابع مدیریتی، ناهماهنگی بین وزارت خانه ها و بی رمقی مسئولان مرتفع شود، هرچند به نظر می رسد نوع رفتار و عملکرد آقای روحانی بیانگر نگرانی وی از دچار شدن به مشکلات برخی از شخصیت هایی است که پیش از وی در جایگاه رییس جمهور بوده اند.

•  سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور بر ویرانه ها بنا شده است

بدون شک، کارکرد سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور جلوگیری از بروز بی نظمی و ایجاد تعادل بین مصارف و منابع است اما به شرطی که این سازمان خود ساختاری پویا داشته باشد، در اوایل شروع به کار دولت یازدهم هنگامی که آقای نوبخت در جلسه ای اعلام کرد نظر رییس جمهور احیای این سازمان است صراحتاً اعلام کردم این تصمیم اگرچه خوب است اما مشروط بر اینکه سازمان مدیریت و برنامه ریزی بر ویرانه ها و زیرساخت های نابود شده و کهنه ی گذشته بنا نشود و امروز به نقطه ای رسیده ایم که رخوت و بی برنامگی این سازمان، عملکرد و ساختارهای اجرایی کشور را نیز را تحت الشعاع قرار داده است.

•  وزیر نفت پاسخگوی جابجایی 3 میلیارد دلار اعتبار توسعه ای باشد

در ابتدای دولت یازدهم که کابینه شکل می گرفت بیانیه ای در دفاع از گزینه پیشنهادی وزارت نفت، آقای بیژن نامدار زنگنه، صادر کردم که دلیل این دفاع، سوابق ارزنده او در دوران دفاع مقدس در وزارت جهاد سازندگی ، نیرو و نفت بود و این دفاع ناشی از شناخت کامل از توانایی های وی بوده است اما مگر زنگنه همان زنگنه دوران دفاع مقدس و دولت های بعد است؟ آیا کارنامه او در دو دوره اخیر  که تقریباً ساختار نفت را در هم کوبید جای دفاع دارد؟!به عقیده بنده همان گونه که در وزارت صنایع برای جابجایی آقای نعمت زاده تصمیماتی اتخاذ شد و حال اگرچه گزینه چندان مطلوبی هم جایگزین ایشان نشد اما در وزارت نفت هم باید تصمیماتی برای تغییر اتخاذ شود.

امروز در شرایطی قرار داریم که ریزگردها نفس خوزستان، بیکاری و نوسانات تولید رمق کشور را بریده است، کشور در زمینه برداشت از میادین نفتی مشترک بین ایران و عراق شرایط تاسف باری دارد که بدون شک این شرایط یک روزه به وجود نیامده است بلکه ریشه آن به تقریباً 16 سال پیش باز می گردد.

در اوایل دهه 80 و دولت آقای سید محمد خاتمی که کرسی وزارت نفت در تصدی آقای بیژن نامدار زنگنه بود اعتبار حدوداً 3 میلیارد دلاری برای توسعه میادین مشترک نفتی بین ایران و عراق شامل محدوده از دشت آزادگان و هور العظیم تا اروندان و خرمشهر تأمین شده بود و یادآور می شوم در آن دوران، کشور با کمبود منابع مالی مواجه نبود و حتی صندوق توسعه ملی در همان دوره تشکیل شد اما اختلاف زنگنه با برخی از نمایندگان خوزستان در مجلس ششم باعث شد که وی این اعتبار را در جای دیگری هزینه کند و آن 3 میلیارد دلار اعتبار که می توانست ارزش افزوده کلانی در بر داشته باشد و تولید و اشتغال کشور را با جهشی فوق العاده همراه سازد در محل مورد نظر وزیر نفت هزینه و بخشی از تأسیسات طرح توسعه پالایشگاه نفت آبادان نیز در آن دوران  به نقطه دیگری منتقل شد.

بدون شک اگر این اعتبار در محل و زمان واقعی خود هزینه می شد اکنون نه تنها تسلط کشور بر برداشت نفت از میادین مشترک بسیار بالا بود و به این درجه از استیصال نمی رسید بلکه می توانست قدرت تولید خود را بالا برده و با اقتدار در اوپک ظاهر شود اما در حال حاضر اوضاع برای چینی ها و عراقی ها مساعد شده است تا به نفع خود از لجبازی ها و اقدامات تعمدانه زنگنه بهره برداری کنند و در این میان مرزنشینان که باید در امنیت همه جانبه باشند تا امنیت مرزها را تامین کنند خود بیکار هستند پس اگر در پی این هستیم که بدانیم چرا نرخ بیکاری در استانی غنی مانند خوزستان بالا است باید ریشه یابی کنیم و برخی از ریشه ها همین مسائل است.

•  عدم تعیین تکلیف 2 هزار نیروی گزینش شده برای استخدام توسط وزارت نفت

در گذشته برخی بعنوان کارگر وارد صنعت نفت می شدند و به مرور ارتقا می یافتند و برخی بعنوان مهندسان و متخصصان که خروجی های دانشکده نفت بودند و طی دوره آموزشی چند ساله کاملاً با شرایط محیطی سازگاری یافته و برای ادامه خدمت طولانی مدت در مناطق نفت خیز ماندگار می شدند.

آقای زنگنه اعلام کرد  نفت به نخبه نیاز دارد! نخبگان آمدند و پس از کسب تجربه یا جذب خارج از کشور شدند یا به استخدام شرکت های خارجی در آمدند، برخی هم توسط نفت برای طی کردن دوره های تکمیلی به خارج از کشور اعزام شدند که بررسی کنیم ببینم چند نفر از آنان که با پول ملت عازم غرب شدند به ایران بازگشتند؟ عجیب است که ایشان جایگاه دانشکده نفت را در قبل و بعد از انقلاب نمی داند.

قطعاً وقتی خوزستان چنین شرایط خاصی از لحاظ زیست محیطی دارد نیروهای بومی ماندگارتر هستند و به این وضعیت عادت دارند اما اینکه 3 هزار نفر در آزمون استخدامی پذیرفته می شوند اما وزارت نفت 2 هزار نفر از آنان را نمی پذیرد و برای جذب با وجود انجام شدن مقدمات استخدامی شرایط جدیدی می گذارد حاکی از چیست؟ مگر در تجربه بکارگیری نخبگان توفیقی حاصل شد که حال  مجددا دنبال معدل های بالا و فارغ التحصیلان دانشگاه های غیر استانی ، تیزهوشان و غیره هستیم؟! چگونه تبعات ناشی از خسارت های وارده به منطقه از سوی نفت سهم مردم مناطق نفت خیز است اما استخدام در نفت سهم دیگران؟!

•  بحران هورالعظیم را بایستی یک مصیبت ملی تلقی کرد

یکی از کانون های عمده ریزگردها تالاب هورالعظیم است سوال اینجاست که در دوره ای که بارندگی ها بسیار مطلوب بود و حتی سد کرخه احداث شد که بعنوان یکی از منابع تغذیه تالاب هورالعظیم می توانست نیاز آبی این تالاب را تأمین کند و تجهیزات حفاری در آب نیز وجود داشت چه نیازی به خشک کردن این تالاب برای حفاری و استخراج نفت بود؟ البته اگر آن 3 میلیارد دلار به موقع هزینه می شد!

در دوره اخیر استانداری با هماهنگی محیط زیست یکی از چاه های نفت را که در این تالاب ایجاد آلایندگی می کرد پلمپ کردیم و تصویب شد حق آبه تالاب هورالعظیم از کرخه تامین گردد تا اثبات کنیم می توانیم در کنار تولید و صنعت، محیط زیست را نیز حفظ کنیم، لطماتی که بابت هورالعظیم متحمل شدیم کم نبوده اند و اگر مدعیانی برای این تالاب وجود دارند وزارت نفت، نیرو و سازمان محیط زیست باید پاسخگوی آنان باشد.

در حال حاضر پتروشیمی ها نیز با فعالیت های تولیدی خود لطماتی را به محیط زیست وارد می سازند و باز هم نهاد و شخصی پاسخگو نیست که چرا سهم مردم از فعالیت های آنها باید آب و ماهی آلوده باشد؟

•  مسجد سلیمان، هفتکل و غیزانیه سند بزرگی دال بر بی کفایتی مسئولان بود

شرق خوزستان شامل مسجد سلیمان، هفتکل، لالی و اندیکا که دارای بزرگترین مخازن نفتی بوده اند کم سختی و محرومیت نکشیده اند تا جایی که کلاس های درس در بخش هایی از این شهرستان ها بر روی صخره ها و در فضای باز، دشت و کوهستان برگزار می شد.

منطقه غیزانیه در اهواز نیز بر روی مخازن نفتی 200 هزار بشکه ای در روز بنا شده است اما جالب است که دانش آموزان این بخش بر روی نفت نشسته بودند اما در مدارسی که بعضاً حتی فاقد سرویس بهداشتی بوده اند! انتقادات هشدار دهنده ی ما مگر جز این بود و امروز شاهد ساخت چند مدرسه در غیزانیه هستیم و توجه بیشتری به محیط زیست یا مدارس عشایری شمال شرق استان می شود  پس ظاهراً در آن دوران، ظرفیت یا تمایلی برای پذیرش انتقادات وجود نداشت.

•  از لحاظ تخصصی مجلس ها توان نظارت بر دولت ها را ندارند

در حالت ایده آل، نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی علاوه بر قانون گذاری، ناظران بر عملکرد دولت نیز محسوب می شوند اما این امر هنگامی محقق می شود که ترکیب اعضای حاضر در مجلس را مردم آزادانه و از بین چندین گزینه واجد شرایط انتخاب کنند نه اینکه شورای نگهبان در تأیید صلاحیت ها به گونه ای عمل کند که رای دهندگان در محدودیت انتخاب افراد کاردان  قرار گیرند و از سر ناچاری انتخاب کنند.