تا زمانی که زنده است ...

کد خبر: ۹۶۳۹۰

تاریخ: ۲۸ فروردين ۱۳۹۸ - ۱۹:۴۶

شوشان - فاضل خمیسی :

سیل بند و گونی و بیل و وفور زنان و مردانی که دوشادوش هم زمانی با اشک و گاهی با هلهله و شادی در حال تاریخ سازی بوده و دنیا را مبهوت خود کرده اند ،نوجوانانی که از فرد خستگی تکیه بر بیل، ایستاده میخوابند .

گفته میشه : در قسمتی از شهر حمیدیه زمانی که سیل بندی شکسته شد ، تعدادی از جوانان با دراز کشیدن در جاهای شکسته شده مانع ورود آب شده تا بقیه فرصت پُر کردن گونی از خاک و قرار دادن آنها را بر سیل بند را پیدا کنند ، در آنجا دوربینی نبود ، آب بود و مرگ و مردانگی!

این جوانان مرگ را به سخره گرفته و نشان داده اند هر چند در ادای اعتراض خود الکنند اما ضمیر و وجودشان از هر ثروت و گنجی ، گرانبهاتر است .

سیل هم تاریخ شروع و پایانی دارد اما مردم این خطه نشان دادند ، دلسوزی و انسجامشان بی پایان است و اینبار انتظار دارند آسیب های اقتصادیشان با برنامه و سریع التیام یابد .

، ذهن تاریخی جامعه خوزستانی خاطره خوشی از بازسازی ندارد ، آنجا که علیرغم تخصیص میلیاردها تومان برای ترمیم خسارات جنگ در خرمشهر و آبادان و بعد از دهها سال از اتمام جنگ هنوز شهرهای مذکور رنگ آبادانی نگرفته و جای ترکش توپ و  خمپاره کماکان بر دیوار خانه ها جا خوش کرده است.

میگویند زمانی جنگ پایان یافته، که همه زخمها و خرابی های ناشی از آن التیام یافته باشد ، حال این زخم سرفه های شبانه یک جانباز شیمیایی باشد یا جای ترکشی بر دیوار خانه ای در خرمشهر!

پس میطلبد خرابی ناشی از سیل را بر ویرانی جامانده از جنگ نیافزاییم و کاری کنیم ، که وجدان عمومی جامعه ، قضاوتی خوشآیند از بازسازی مناطق سیل زده داشته باشد.