از شکیبایی استراتژیک تا خروج آرام استراتژیک

کد خبر: ۹۶۸۵۳

تاریخ: ۲۲ ارديبهشت ۱۳۹۸ - ۱۵:۰۷

شوشان - قاسم امیری :

اگر پس از جاری سازی برجام، شرایطی فراهم می شد که شرکت های اروپایی و حتی آمریکایی به سرمایه گذاری در ایران راغب تر شوند و در زمان کوتاهی شروع به کار کنند،بزرگترین سد دفاعی در برابر تهدیدهای آمریکا و مانعی جدی برای خروج ترامپ از برجام می بود.زیرا سرمایه گذاری های انجام شده توسط اروپاییها و آمریکاییها ،نیازمند امنیت بود و هرگونه تهدیدی که متوجه ایران می شد قبل از هر چیزی ،سرمایه های خودِ آنها در معرض خطر قرار می گرفت.

اما آنچه که برخی منتقدان دولت بعنوان عقب نشینی تمام عیار ایران و عدم اقدام مشابه در مقابل تحریم ها به عنوان ضعف دولت به آن اصرار کرده اند اگر در بوته نقد منصفانه و خردمندانه قرار گیرد ،نشان خواهد داد که دولت دکتر روحانی و در کل  نظام جمهوری اسلامی، پس از خروج آمریکا از برجام، هم شکیبایی استراتژیک داشته است و هم خروج آرام استراتژیک.

زیرا لازم بود تا آمریکا در حد قابل توجهی سرمایه های خود را به عراق سرازیر کند و اطراق و بیتوته کامل نماید و قراردادهایی که در مرحله انعقاد بوده است بسته شود.

توجه به قراردادهای بزرگی مانند زیمنس و جنرال الکتریک و اکسون موبیل،  که در عراق بسته شده و یا در مرحله انعقاد است بهترین دلیل  برای اقناع نویسنده این سطور می باشد که ایران کار عاقلانه تری انجام داده است که فورا پس از خروج آمریکا از برجام، واکنش احساسی و تندی نشان نداده است و به قول رئیس جمهور روحانی،  سبک موضعگیری که در پیش گرفته شد ، یک انتخاب استراتژیک بوده است.

این انتخاب استراتژیک، اولا راه هر گونه بهانه گیری اروپا و دنیا  ،که بعدها ادعا کنند آمریکا همه ظرفیت برجام نبوده است و برجام یک معاهده فقط دو طرفه نبوده  که ایران از آن خارج شده است را  ،مسدود کرده است.خصوصا اینکه در حوزه سیاسی و موضعگیری، اروپا همواره خود را همراه و هوادار ایران نشان داده است. و در حوزه عمل ،کار مهمی انجام نداده است.

و اما اکنون خروج مرحله ای ایران ، با توجه به توان نظامی و شبه نظامی قابل قبول و نیز نفوذی که در منطقه  خصوصا عراق دارد ، به شدت می تواند ریسک سرمایه گذاری را بالا ببرد.

با این نگاه می توان گفت که در بستر همین برجام بوده است که آرامشی نسبی در سال های اخیر در منطقه بوجود آمده است که سیل سرمایه گذاریها را بوجود آورده است. هرچند که خود ایران تاکنون نتوانسته است از این فرصت طلایی برای جذب سرمایه های خارجی استفاده کند.

بنابراین می توان گفت هرچند مخالفان داخلی و خارجی توانسته اند برجام را به موجوی نیمه جان تبدیل نمایند اما به برکت همین برجام نیمه جان، باز هم می توان  come back امیدوارکننده ای به بازی داشت و فرصت های جدیدی خلق کرد.