دوپاره کردن خوزستان عاقلانه نیست !

کد خبر: ۹۷۲۰۳

تاریخ: ۱۰ خرداد ۱۳۹۸ - ۱۷:۱۴

شوشان - شهرام گراوندی / مدیرمسئول نشریه پیوند ایرانیان :

برای بار چندم طرحی در حال بررسی است که گواه تمرکز مجلس نشینان بر دوپاره کردن خوزستان به دو استان شمالی و جنوبی است. استان شمالی شامل مناطق بختیاری نشین و لرنشین به مرکزیت دزفول؛ و استان جنوبی  که مشتمل بر همان و همین تنوع فعلی اقوام مشتمل بر بختیاری و عرب و شوشتری دزفولی است با مرکزیت اهواز و شامل شهرهای جنوبی خوزستان.

این طرح در دوره های  پیشین مجلس  نیز مطرح شد و هرگز به نتیجه نرسید. چنین  تقسیمات کشوری در ایران همواره مورد بحث بوده و در بسیاری مقاطع تاریخی نیز منتج به تقسیم استان هایی مانند مازندران به دو استان یا خراسان به سه استان و تهران به سه استان ووو شده است که در برخی موارد مورد نارضایتی مردم نیز شده است.

تقسیمات کشوری فقط مختص انشعاب استان ها به چند استان نیست و بخش ها به شهرستان  ها؛ و روستاها به بخش نیز تبدیل می شوند. کما اینکه بر اساس آخرین آمار کشور ایران دارای 31 استان و 268 شهرستان است و این رفتار و روال سیاسی علی القاعده با رشد جمعیت و اتخاذ سیاست های  مختلف اقتصادی و فرهنگی و غیره و غیره کماکان ادامه خواهد یافت.   اما چرا این طرح نباید  در خوزستان اتفاق بیفتد؟! و یا چرا نباید  اگر قرار است چنین تفکیکی در خوزستان رخ بدهد، بر مبنای شمالی، جنوبی و منطبق با این طرح مورد مناقشه باشد؟!  استان خوزستان، اقتصادی ترین و متنوع ترین استان با حضور اقوام و مذاهب مختلف (و حتا وجود اقلیتی مانند  صابئین مندایی به صورت خاص در خوزستان)  است که این تکثر همواره مایه ی وحدت و انسجام نه تنها خوزستان که مایه ی آرامش و ثبات کشور هم شده است. به عبارتی می توان خوزستان را امنیتی ترین و سوق الجیشی ترین استان کشور هم نامید.

وجه اقتصادی خوزستان به میزانی است که هیچ استانی  حتا تهران با خوزستان قابل مقایسه نیست.  خوزستان نبض اقتصاد و سیاست و حضور در تمامی دعواها و منازعات سیاسی کشور در تقابل ناخواسته با تمام کشورهایی است که دندان طمع به خوزستان و ایران دوخته اند؛ و با همین ترکیب و شمایل فعلی است که خوزستان مانند یک دژ فولادین در برابر خصم های کهنه و نو در عصر جدید رفتار می کند.

اینها بخش ناچیزی از اهمیتی است که خوزستان دارد و بخش عاقل و دوراندیش سیاست و شورا و قانون گذاری  ایران هرگز نباید تن به چنین اقدام خطرناکی بدهد و با دست خود مایه ی دردسر و حاشیه آفرینی غیرضروری و هزینه های سرسام آور و خطرناک شود!