متری شش و نیم

کد خبر: ۹۸۸۱۸

تاریخ: ۰۹ مهر ۱۳۹۸ - ۲۲:۰۹

شوشان - حجت الاسلام مسلم سلیمانی :

«متری شش و نیم» عنوان یک فیلم سینمایی است با کارگردانی «سعید روستایی» که محصول سال 1397 هست و اولین بار در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر به روی صحنه رفت و سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران را از آن خود کرد... این فیلمی است که من در 5 مهر 98 آنرا دیدم...

این یادداشت در صدد نقد فیلم نیست. اما در عین حال نکات فراوانی از ضعف و قوت دارد.(که وارد آن نمی شوم)

در اینجا به شکل مختصر در چند پرده موضوع را به شکل محتوایی ارزیابی می کنم:

ژانر فیلم یک موضوع درام و اکشن پلیسی از نوع مواد مخدری است. یک افسر وظیفه شناس که هم زمان مورد حسادت همکاران خود هست و در عین حال مشکل خانوادگی هم دارد سعی می کند که سرکرده اصلی فروش مواد مخدر را دستگیر کند...

دیدن این فیلم برای افرادی که به موضوعات اجتماعی می پردازند، توصیه می شود.

اما بررسی محتوایی:

1. تصویری از رفتار پلیس

بر خلاف بسیاری از فیلمها و سریالهایی که پلیس را آدمهایی بسیار کاردان و مخلص و مودب معرفی می کند، این فیلم رفتارهایی از پلیس را نشان می دهد که هر آدمی که تا کنون به کلانتری یا آگاهی یا مبارزه با مواد مخدر مراجعه کرده باشد آنرا نزدیک تر به دیدنی های خود می یابد!

گاهی پلیس بد دهنی می کند. گاهی با متهم به شدت برخورد می کند. بین خودشان برای گرفتن امتیاز و پُست رقابت هست و گاهی زیرآب همدیگر را می زنند...

اما در عین حال تمامی تلاششان را می کنند که به وظیفه عمل کنند. و همچنین به برخی از پلیس ها که با مجرم همدست می شوند و مجرم را تبرئه می کنند نیز می پردازد...(ماموری که «علی رستمی» را با چند کیلو مواد مخدر از چوبه دام می رهاند تا دوباره او با هویتی جدید با نام «ناصر خاکزاد» فعالیت تهیه و تولید مواد مخدر – شیشه – را با شدت و تجربه بیشتر دنبال کند و بعد از معلوم شدن فساد آن افسر، ایشان را بازخرید! می کنند نه مجازات!)

پس؛ تصویری از خوب ، بد و زشت پلیس را نشان می دهد که به واقعیت نزدیک تر است...

@MoslemSoleymani

2. تصویر اعتیاد و کوخ نشینی:

وقتی پلیس حمله می کند به کمپ معتادها که در دخمه ها و لوله ها زندگی می کنند و بدور از هر گونه شرایط زیست محیطی است، مو بر بدن انسان سیخ می شود که آیا هنوز بعد از 40 سال از استقرار شعارهای قشنگ نظیر «عدالت اجتماعی، کرامت انسان، حقوق مساوی، آباد کردن زندگی مادی و معنوی و...» مگر ممکن است چنین محله هایی وجود داشته باشد؟!

برای جواب به این پاسخ کافی است جمعیت قبل انقلاب و الان را در یک جدول و آمار مصرف کنندگان مواد مخدر در قبل و بعد انقلاب را هم در طرف دیگر این جدول تناسب قرار داد تا متوجه بشویم که رشد درصد اعتیاد و مقدار مصرف انواع مواد مخدر چقدر شده است؟!

آماری به دست می آید که بسیار وحشتناک است...

3. تصویر چهره مجرم:

مجرمین هم در همین جامعه زندگی می کنند. آنها یا تحقیر شدند و یا کمبودها باعث شد تا از آنها آدمهای عقده ای و جنایتکار بوجود آید... وقتی ناصر خاکزاد از زندگی شخصی خودش می گوید و بدبختی هایی که کشیده است، اگر قاضی احساسی برخورد کند باید حکم اعدامش را صادر نکند! اما مگر هر کس که در شرایط سخت قرار میگیرد لاجرم باید خلافکار شود؟

اما

سوال اصلی این است که درست است که فشارها و سختی ها مجوز کار خلاف نیست ولی بی شک تمام کسانی که باعث می شوند تا امکانات و خدمات به شکل عادلانه توزیع نشود تا زمینه بزهکاری بوجود اید، مجرمان اصلی هستند. حال هر چهره ای که داشته باشند و یا هر لباسی که بر تن...

4. تصویر معتاد:

معتاد به هیچ چیزی اعتقاد ندارد. حتی حاضر است فرزند 12 ساله خود را به زندان بیندازد تا فرزند بجای پدر اعتراف کند که این مواد مخدر مال اوست.

معتاد یک بیمار روحی و روانی است که نه قابل اعتماد است و نه به کسی رحم می کند. معتاد فقط درگیر خودش هست... و به شکلی در این فیلم نمادها معرفی شده است. و قطعن کارگردان برای ساخت چنین فیلمی محدودیت های زیادی داشته و بیشتر از این نمی توانست حقایق دیگری را به روی پرده سینما بیاورد...

5. نتیجه:

افسر ارشد این عملیات (صمد) در آخر فیلم به همکارش که خیلی دوست داشت بجای او رئیس باشد، می گوید:

«بفرما، این صندلی مال تو. مگه همینو نمی خواستی؟!. منم میرم استعفا بدم و به خانواده م برسم (نقل به مضمون)

و آن نیروی زیر دست با تعجب میگوید:

«مگه این صندلی میخ داره...؟»

و جمله پایانی خیلی جالب است.

صمد می گوید:

چرا امثال ناصر خاکزادها را که می گیریم نه اعتیاد کم میشه و نه مواد مخدر؟ ما کسایی رو میگیریم و اعدام می کنیم که میخوان بگیریم! الا نفر اصلی ...!!! موقعی که اومدیم یک میلیون معتاد بود و الان 6 میلیون!...

به راستی نفر اصلی مواد مخدر کیست که از قبل و بعد انقلاب کسی نمی تواند او را معرفی کند؟!