مروری بر عملیات کربلای چهار

کد خبر: ۹۹۷۲۲

تاریخ: ۰۷ دی ۱۳۹۸ - ۱۹:۵۱

شوشان - زمان بابادی شوراب  :
در سوم دی ماه ۱۳۶۵ شروع زمستانی سرد که ناجوانمردانه سرنوشت ناگواری را برای جوانان شجاع این مرز و بوم رقم زده و جمعی از جوانان آینده دار و آینده ساز و شجاع این مرز و بوم را از جهان هستی گرفت و پر پر کرد؛

گویی عمدی در کار بود تا شجاعت را از این سرزمین ریشه کن کند.

و ما بازماندگان در جواب این حادثه ناگوار فقط و فقط می گوییم شهداء شرمنده ایم، تنها جوابی ست که از ترس بیان واقعیت ها می توان گفت و فریبی از این دو کلمه برای وجدان خود و جامعه پیرامون می توانیم بسازیم

و سرپوشی روی ترس خود و دلیلی برای ادامه زندگی عادی مان داشته باشیم.

شرمندگی در برابر برادر، پدر، دوست، آشنا و همقطار که بر اثر حب جا و مقام بعضی  انسان های بی خرد برای آنان رقم خورد، افرادی که با اطلاع کامل از سرنوشت آینده این حمله نابخردانه، این جوانان پاک وطن را به جلوی گلوله دشمن نامردتر از خود فرستادند.

براستی اگر شهادت اینگونه در راه خدا خوب است؟

چرا آنان هم مانند امام علی (ع)در صف اول مقابله با دشمن قرار نگرفتند تا شهید شوند و به این فیض عظماء نائل آیند و نه اینکه خیلی دور از میدان نبرد در عمق زمین و در سنگرهای بتنی محافظت شده زیر چتر مدرن ترین پوشش های هوایی روزگار خود، دستور حمله صادر کنند.

چرا برادران و فرزندان خود را در صف اول قرار ندادند؟

گویی خداوند عالم برای آنان و خانواده شان فقط رسالت مدیریت بر جامعه را تکلیف کرده است؟

خدایا من را نبخش و نبخش و نبخش که دنیا و زندگی خود را با بیان حقیقت سرنوشت آنان معامله کرده و با دل و جانم این معامله پرضرر را پذیرفته

و سکوت و زندگی دنیوی را با عدم بیان حقایق و قهرمان خواندن عاملان آن شب و روزهای شوم بسته ام.

عملیات خونین کربلای۴، جسم برخی از جوانان را سرد و روح ما میراث خواران را منجمد نمود تا با این انجماد بتوانیم به زندگی عادی خو گیریم.

اگر دست های شما را بستند و در گورهای دسته جمعی زنده زنده دفن کردند، من هم حضور داشتم

و اگر شما را ناجوانمردانه و با آمادگی کامل به رگبار بستند من هم حضور داشتم،

اگر حضرت زینب(س)هم در بیان واقعه عاشورا سکوت می کرد در قتل امام حسین(ع)شریک می شد

و در توان بازوی تیراندازان و قدرت کمان هایی که تیر به سوی حق پرتاب می کردند، می افزود.

۵/ دی / ۱۳۹۸