برای کارون و پرندگان سفیدش // شعری از مهری کیانوش راد
شوشان - مهری کیانوش راد :

دلوهای تشنه 
به انتظار ایستاده اند 
تشنه که باشی 
فرق نمی کند 
دلو باشی 
سنگ باشی 
یا آدمی 

اگر آسمان نبارد  
اگر گلوگاه تشنه ی انسان نخواند 

کارون بر بستر خویش 
نگران ایستاده است 
پرندگان سفیدش 
دیری ست 
به آوای آب نخوانده اند 

مه خاکی 
اسمان و زمین را 
یکی کرده است 
و انسان 
اگر فراموشی دل را اضافه کند 
سنگستان  جهان را 
گریزگاه نیست.