شعري از شاهرضا بابادي

 شوشان :

در گرما گرمِ گريه هايِ بي حسـابِ من

وقتي نَرمْناي دِلنوازي هات ـ

وادارم مي كرد / بيشتر عاشقي كنم

نمي دانم چرا / فكر مي كردم ـ

صدايِ تو / بابِ اين مهرباني ها نيست !

( اصلاً ـ

مِثلِ اينكه كسي به من گفته بود : با آن پيرهنِ سبزِ كِلُوشَت ـ

كوچه ها را / تنگِ قدم هام مي كني )

تو حالا ـ لااَقل ـ

به اندازه ي يك سيگار كشيدن / معطّلم بِشُو !

دنيا كه اينقدرها هم سازگارِ اين كج خُلْقي ها نيست !

آنوقت ها / كه صدايَم ـ

زلال / مِثلِ حيران ترين نگاهِ كودك يي بود

خوب تمامِ گيسواِنِ شَبْرَنگي اَت / خيسِ اشك مي شد !

و از شبِ شيطان / تا پگاهِ خدا ،

نبشِ روشن ترين كوچه / معطلّم مي ماندي !

به اندازه ي روشن كردن يك سيگار ـ

پشتِ پايت بنگر !

ببين چقدر ها پسينِ چهارشنبه از من حرام كرده اي !

اصلاً ببين ـ

زير اين آبي سوخته

كسي هست / شيرين تر از من ـ

پاينده ي اين راهِ خفته باشد !؟

ماه گُل !

تو بايد گريه هات را

به خاكِ آنهمه دُور نمي بُردي / كه بُردي !

حالا ديگر

چه فرق مي كند / كه ماه ـ

سايه ات را رُويِ كدام شانه ي مَخملِ آب نشان دهد!

راستش ، بي تكلّف بگويمت : ـ

تا حال كه نيامدي / حالا هم نيا !

من مي خواهم از نو بندگي كنم

و قبله ام ، صدايِ زخميِ رُود باشد !

و باز هم مي گويم : اي كاش / همينجا ـ

پيشِ خودم گريه هات را مي كردي ،

تا بينابَيْنِ چشمِ خودت / لا شَم پُر تب ميشد!

حالا

نه به جانِ خدا

كه گلويِ بُريده ي رعناترين بيدِ مجنون هم قَسَمَ ت باشد ،

سخت باور مي كنم ـ

رُو به خانه ي من / زلف هات را شانِه مي زني !

………

امّا / هر چه باشد

به اندازه ي خواندن يك دوبيتي ،

يا لا اقل

به فاصله ي يك سجده ي دِلْبِخواه / و يك كُفرِ ناگهاني ـ

پاينده ي درگاهِ خانه ام باش !

ـ شايد هم بندگي را گذاشتم براي وقتي دست به زُلفت مي شوم ـ

…

و آي ماه گُل !

كاري مي كني كه در به رُويِ خدا هم نگشايم !……پ