
عمو بیژن؛ مردی که رسانه را با مردم پیوند زد
شوشان – منوچهر برون :
در دنیای رسانه، بعضی چهرهها تنها به واسطه حضور مقابل دوربین شناخته میشوند و بعضی دیگر، به دلیل دانش، تجربه، منش حرفهای و ارتباط صمیمانهای که با مخاطبان برقرار میکنند، جایگاهی فراتر از یک مجری به دست میآورند. بیژن ایروانی، که بسیاری او را با نام صمیمی «عمو بیژن» میشناسند، از جمله چهرههای فرهنگی و رسانهای خوزستان است که در کنار اجرای برنامههای تلویزیونی، در عرصه آموزش، پژوهش و نویسندگی نیز حضوری فعال داشته است.
بیژن ایروانی مسیر علمی خود را از دانشکده ادبیات دانشگاه شهید چمران اهواز آغاز کرد؛ مسیری که در کنار چهرههایی چون کیوان لطفی، از مجریان شناختهشده و صاحبنظر حوزه ارتباطات، ادامه یافت و او را تا مقطع دکترا پیش برد. انتخاب معلمی بهعنوان حرفه اصلی، نشاندهنده علاقه او به آموزش و ارتباط با نسل جوان است؛ حرفهای شریف که تنها انتقال دانش نیست، بلکه ساختن شخصیت و پرورش اندیشه نیز در آن معنا پیدا میکند.
او امروز در جایگاه مدیر دبیرستان امام حسین(ع) اهواز فعالیت میکند؛ جایی که بخش دیگری از شخصیت اجتماعی و فرهنگیاش شکل گرفته است. شاید زیباترین نشانه موفقیت یک معلم، نه عنوان و سمت اداری، بلکه محبتی باشد که در دل شاگردانش باقی میگذارد. دانشآموزانی که او را نه صرفاً با عنوان مدیر یا دبیر، بلکه با نام دوستداشتنی «عمو بیژن» خطاب میکنند، گواهی بر همین پیوند عاطفیاند. این نام صمیمی، بیش از آنکه یک لقب باشد، نشانه اعتماد و نزدیکی نسلی است که در محیط مدرسه با او زندگی و تجربه میکند.
اما دنیای بیژن ایروانی به کلاس درس و مدیریت مدرسه محدود نمیشود. او از دوران تحصیل همکاری با رسانهها را آغاز کرد و بهتدریج به یکی از مجریان شناختهشده و صاحبسبک استان تبدیل شد. اجرای برنامههای مختلف در رسانههای تصویری، از جمله برنامههای «مردم محور» و «مطالبه گرانه» و برنامههای اجتماعی وزنده ، فرصتی برای ارتباط مستقیم با مخاطبان و طرح مسائل و موضوعات اجتماعی و فرهنگی فراهم کرده است.
ویژگی یک مجری توانمند، صرفاً بیان روان و حضور مسلط در برابر دوربین نیست. مجری موفق باید بداند چه میگوید، چگونه میگوید و با چه زبانی با مخاطب ارتباط برقرار میکند. شناخت موضوع، قدرت گفتوگو، تسلط بر واژگان، آگاهی اجتماعی و توانایی شنیدن صدای مردم، از مؤلفههایی است که اجرای رسانهای را از خواندن یک متن یا اداره ساده یک برنامه متمایز میکند. ایروانی در طول سالهای فعالیت خود کوشیده است با تکیه بر دانش و تجربه، هویت حرفهای مستقلی در عرصه اجرا داشته باشد.
تسلط او به چند زبان خارجی، از جمله زبان انگلیسی، و علاقهاش به مطالعه و تألیف و ترجمه کتاب نیز وجه دیگری از فعالیتهای علمی و فرهنگی اوست. در میان آثارش، کتابی با موضوع فوتبال نیز شناخته شده است؛ موضوعی که نشان میدهد دغدغههای او تنها به حوزه آموزش و رسانه محدود نمیشود و به عرصههای عمومی و اجتماعی نیز گسترش یافته است.
آنچه در زندگی حرفهای عمو بیژن قابل توجه است، جمع شدن چند مسئولیت و علاقه در کنار یکدیگر است: معلمی که با نسل جوان سروکار دارد، مدیری که مسئولیت یک محیط آموزشی را بر عهده گرفته، مجریای که سالها با مخاطبان تلویزیونی ارتباط داشته و نویسندهای که بخشی از دانستهها و تجربههایش را در قالب کتاب عرضه کرده است.
البته جمع کردن این نقشها آسان نیست. هر کدام از این عرصهها به زمان، مطالعه، تمرکز و مسئولیتپذیری نیاز دارد. ارزش چنین تجربهای زمانی بیشتر آشکار میشود که بدانیم رسانه و آموزش، هر دو در شکلگیری نگاه نسل آینده نقش دارند. معلم در کلاس درس با دانشآموز سخن میگوید و مجری در قاب تصویر با هزاران مخاطب؛ اما در هر دو موقعیت، آنچه اهمیت دارد اعتماد، آگاهی و مسئولیت در برابر کلام است.
خوزستان برای معرفی و حمایت از چنین سرمایههایی به نگاه جدیتری نیاز دارد. چهرههایی که در چند عرصه فعالیت میکنند، نباید تنها هنگام برگزاری مراسمها و مناسبتها دیده شوند. ثبت تجربههای حرفهای آنان، معرفی آثارشان و فراهم کردن فرصت برای انتقال دانش به نسل جوان، بخشی از وظیفه نهادهای فرهنگی و رسانهای استان است.
بیژن ایروانی را میتوان نمونهای از پیوند آموزش و رسانه دانست؛ مردی که در مدرسه با عنوان عمو بیژن شناخته میشود و در قاب تلویزیون، با نام یک مجری آشنا و صاحبتجربه حضور دارد. شاید همین ترکیب صمیمیت، دانش و تجربه است که به شخصیت او رنگی متفاوت بخشیده است.



