نوستالژیِ بقا در بستر بحرانِ آینده‌

شوشان ـ عبدالرضا داوری :

آمار دستگیری‌ها از یک طیف وسیع جوانان (۸۸٪ مرد، ۷۷٪ زیر ۳۰ سال، ۲۷٪ زیر ۱۸ سال، ۲۴٪ دانش‌آموز و دانشجو و ۶۰% بیکار) که اکثریت آنها هم سابقه کیفری ندارند، نشان‌دهنده یک مسئله اساسی است: این افراد به دنبال راه‌حل‌هایی برای مشکلات خود در حال حاضر هستند و با آینده‌ای روشن در ذهن خود، ارتباطی نمی‌یابند. این مسئله، دقیقاً همان نقطه‌ای است که: «وقتی "افق ساخته نشود، صداها از گذشته می‌آیند... چون آینده غایب است.»

این «بازگشت به گذشته» به شکل تمایل به پهلوی، صرفاً ناشی از نوستالژی یا عشق به یک حکومت خاص نیست؛ بلکه ناشی از "محاسبه ساده بقا"ست. جوانان در شرایط اقتصادی و اجتماعی کنونی، در جمهوری اسلامی، تصویری از رفاه و ثبات آینده برای خود متصور نیستند. آن‌ها احساس می‌کنند که در یک بن‌بست قرار دارند و هیچ راه فراری وجود ندارد. در این شرایط، شعار "پهلوی برمی‌گرده" به عنوان یک نماد از امید به رفاه و دستیابی به آینده‌ای بهتر عمل می‌کند - حتی اگر این نماد، یک برنامه مشخص و باورپذیر ارائه ندهد.

چه باید کرد؟: بازسازی تصویر آینده در بستر تغییر راهبرد حکمرانی

جمهوری اسلامی برای غلبه بر این بحران، نیازمند تغییرات راهبردی در شیوه حکمرانی است. این تغییرات باید به صورت عینی و قابل لمس باشند و نشان دهند که حکومت در تلاش برای ایجاد "تصویر آینده" روشن برای جوانان است.

ایجاد افق‌های روشن: امروز باید به طور واقعی و عمل‌گرایانه به دنبال حل مشکلات اقتصادی و اجتماعی کشور بود. این شامل اصلاحات ساختاری در اقتصاد، ایجاد فرصت‌های شغلی مناسب، و بهبود سطح رفاه عمومی می‌شود.
بازسازی اعتماد: باید اعتماد جوانان به حکومت را از طریق شفافیت، پاسخگویی و احترام به حقوق آن‌ها بازسازی کرد. این شامل ایجاد فضایی باشد که در آن جوانان بتوانند آزادانه به بیان نظرات خود بپردازند و در تصمیم‌گیری‌های مهم کشور مشارکت داشته باشند.
ارائه یک روایت امیدبخش: باید یک روایت امیدبخش و الهام‌بخش از آینده به جوانان ارائه داد. این روایت باید بر اساس واقعیت‌ها بنا شود و نشان دهد که با تلاش و همت جمعی، می‌توان به آرزوهای خود دست یافت و یک جامعه بهتر برای نسل‌های آینده ساخت.
تعدیل انتظارات واقع‌بینانه: باید انتظارات جوانان را تا حدی تعدیل کرد. وعده‌های توخالی و سرخرمن دیگر کارساز نیستند. باید به طور صادقانه به جوانان گفت که چالش‌های پیش رو چیست و برای غلبه بر آن‌ها چه برنامه‌هایی وجود دارد.

در نهایت، این نکته حیاتی است که جمهوری اسلامی باید درک کند که برای بقای خود، باید به خواسته‌ها و نیازهای جوانان توجه کند و تصویری از آینده‌ای روشن و قابل دسترس برای آن‌ها ارائه دهد. در غیر این صورت، خطر از دست دادن نسل فعلی و آینده را به شدت به جان خواهد خرید.
اگر جمهوری اسلامی نتواند تصویر آینده را بازسازی کند، بازی را در ذهن جوان و نسل بعد خواهد باخت و نرم‌افزارش دیگر کار نخواهد کرد، حتی اگر سخت افزارش برپا بماند.