جنگ، گفتار یا گفتگو

شوشان ـ جعفر دیناروند:

گرچه روابط میان انسان ها دارای شکل های متفاوتی است اما نوع کلامی آن، از جهات مختلف، دارای اهمیت ویژه ای است.این اهمیت، گاه به ضرورت و در بسیاری از موارد به مشکل گشایی ختم می شود.
روابط کلامی و به تعبیر دیگر، زبانی، گرچه دارای تنوع  بسیاری است و بسته به مقیاس جغرافیایی، تفاوت های عمیقی دارد اما این مانعی در ایجاد روابط نگردیده است.
روابط رو در رو و یا روابط ابزاری که مبتنی بر پیشرفت های تکنولوژیکی است، از دو حالت کلی خارج نیست.این دو شکل، با عناوین، «گفتار» و «گفتگو»، نمایان می شوند و در تمام عرصه های زندگی، اجرا می گردند.
در گفتار، بیان کننده یک نفر یا یک گروه است که بر اساس محتوا، منافع خود را منعکس می کند.بدیهی است که شنونده تنها، می شنود و در دو حالت موافق یا مخالف قرار می گیردبا موافقت، هدف گوینده دست یافتنی می شود و لذا، بدون دردسر، به سرانجام می رسد.در مخالفت، خشم و نارضایتی پیام دهنده بروز و راه های رسیدن به هدف از جمله خشونت، مستولی می گردد.این، در دنیای دیکتاتوری فراوان است.
در گفتگو، روابط دو طرفه است.فرد یا گروه، هم گوینده و هم شنونده است.بحث مخالفت، اصل نیست، گرچه وجود هم داشته باشد.محور اصلی، تفاهم است این، در دنیای آزاد  و‌ اندیشمندانه، غالب است.
در همین زمینه و در رویداد جنگ، به خصوص، آغازگری یکطرفه آن، گفتگو جایی ندارد زیرا، پیام دهنده، زورگو، قلدر، اهل خشونت و متکبر  است.معمول آن، یک نفر است که با عنوان رئیس جمهور یا فرمانده نظامی، خوانده می شود.
جنگ تحمیلی رمضان، به طور دقیق، مثال روشنی برای بیان ماهیت«گفتار» است.فردی خودشیفته، احساس قدرت می کند.از واژه هایی مانند«من» به وفور استفاده می نماید.خط و نشان می کشد و دم از پیروزی می زند.
او شرط و شروط می گذارد و تحت عنوان«جلسه توافق» تنها بر گفتار خود تاکید می کند.او نماینده ای را تعیین می کند که آزاد نیست و فقط انتقال دهنده است.
در نقطه مقابل، کس یا کسانی هستند که بر  گفتگو متمرکزند.شروط از پیش تعیبن شده را نمی پذیرند و به جای «حمله»، از «دفاع» صحبت می کنند.منطق، سلاح آن هاست گرچه می داند که فضا استبدادی است و دیکتاتور با منطق، دشمن است.
در چنین وضعیتی، شکست، معنایی خاص می یابد.ملت ها به پا می خیزند.اعتراض می کنند.فریاد می زنند و از عباراتی مانندNo kings  که در اصل به معنای«نه به امپراتوری» است، استفاده می کنند.
نتیجه گفتار، مشخص می شود و زورگو با تمام ادعاهای قدرت طلبانه نظامی خود، تحقیر می گردد.
نتیجه اصلی این جنگ، پذیرش گفتگو میان انسان ها به جای گفتار، احترام به انسانیت به جای ثروت، پذیرش آزادی به جای دیکتاتوری، غلبه حقیقت بر واقعیت و در نهایت، رسیدن به مرحله ای که دیگر از واژه«جنگ» خبری نباشد.این آینده را فرزندان ایران بزرگ و متدینین پاک سیرت این مملکت به وجود خواهند آورد.این فردا، نزدیک است.