جنگ و تضاد فرهنگی

شوشان ـ جعفر دیناروند :

بررسی تاریخ جنگ های وقوعی در طول زمان حیات بشر، دارای آبعادی آشکار و پنهان است.این وضعیت به طور تقریب در تمام نزاع های برون مرزی مستتر و به شکلی تحقیقی، قابل پیگیری است.
موارد آشکاری مانند، ابزار و چگونگی ساخت آن، تعدد تاکتیک ها برای غلبه، کشتار و بی رحمی، اشغالگری، غارت، تجاوز به نوامیس، به اسارت بردن و در نهایت، پیروزی یا شکست میدانی، به راحتی قابل مشاهده است اما در پنهان نگری، وضعیت متفاوت است.
مطالعه تاریخی جنگ های درون مرزی ایران که در واژه شناسی«دفاع» نامیده می شوند، تخریب های مادی و زیان های جانی، آشکاری خود را نشان دادند و به طور مثال و بر همین نگاه، شکست ایران در مقابل اسکندر مقدونی را ترسیم نمودند.
در لایه نگری پنهان که شوربختانه، حتی در میان مورخان ایرانی، کمتر اثری از آن یافت می شود،تقابل فرهنگی است.این یعنی، ایرانیان، در دوره های مختلف زندگی مانند عهد باستان یا دوره اسلام خواهی، از این نیرو نه تنها برای تقابل که برای نشان دادن تضاد نیز استفاده کردند.
فرهنگ پایدار ایرانیان که بر اساس انسان نگری بنا شده بود و پذیرش اسلام نیز بر همین اساس صورت گرفت، در تمام صحنه ها در تضاد با فرهنگ توحش گرا بود.ابعادی که در آخرین و طولانی ترین جنگ اخیر و هشت سال دفاع مقدس، خود را بیشتر نشان داد.
فرهنگ ناموس خواهی در عهد باستان و احترام به کانون خانواده و در نتیجه، ایجاد نسلی پاک و فرزندانی اصیل، در هنگام اسارت دختران ایرانی در معدود موارد، حتی به حذف فیزیکی آن ها به منظور عدم دسترسی دشمن، به کرات صورت گرفت.
تضاد فرهنگی ایران با فرهنگ مهاجمان، همیشه وجود داشته و به عنوان سلاحی پنهان ارزیابی شده است به طوری که در حمله صدام به ایران و انواع تلاش ها برای هتک حرمت خواهران ما، در اخبار محلی و غیررسمی، منعکس شد.
شاید روشن ترین نمونه حاضر را بتوان به دست پخت غرب در ایجاد داعش، ذکر کرد.فضایی که در آن، واژه هایی مانند نکاح به جای تجاوز به دختران و زنان اسیر شده در عراق و سوریه، جاری گردید.خون به جوش آمده ایرانیان در این رابطه، معنا دار بود.
امروز، این تضاد فرهنگی در جنگ رمضان که یک طرف آن غرب، برهنه نگر وجود دارد، آشکارتر از سایر جنگ هاست.جایی که نماینده تمدن غرب، از الفاظی استفاده می کند که معرف فرهنگ آن هاست.
رئیس جمهوری که ملت ایران را با قدمتی هفت هزار ساله، آنطور خطاب، از ناشایسته ترین کلمات در توصیف استفاده می کند و تعادل روانی خود را از دست می دهد،تنها یک«حقیقت» را روشن می نماید و اینکه، فرهنگ ایرانی با این فرهنگ در تضاد است.