شخصیت شناسی در رویدادها

شوشان ـ جعفر دیناروند :

شخصیت که از ریشه شخص گرفته شده است، محوریتی فردی دارد و معرف درونی است که عامل رفتارهای برونی محسوب می گردد.این بدان معناست که درون نگری برای ورود به رفتارهای برونی، امری ضروری بلکه حیاتی است.
از طرفی، در تعریف از «شخصیت»، آن را مجموعه ای از رفتارهایی می دانند که از فرد، سر می زند.این، درست است اما کامل نیست.اینکه چرا شخصیت ها متفاوتند؟ به چه دلیل، فردی پرخاشگر است؟یا دلیل جنگ افروزی یک رئیس جمهور، کدام است؟تنها به رفتاربینی نیست.
از طرف دیگر، رویدادهای اجتماعی، دارای فراز و نشیب های تلخ و شیرینی هستند.جنگ و صلح، ستیزه و آشتی، حمله و دفاع، شجاعت و ترس، تعقیب و گریز و در نهایت، توحش و ترحم،رویدادهای متضادی هستند که عامل های آن«حیوانی» به نام «انسان» است.
در رویدادی مانند جنگ، شناخت شخصیت و در واقع درون آغازکننده آن، مسیری درست برای برخورد با آن است.چیدمان سلول های شخصیتی او و چگونگی قرار گرفتن آن ها که در صورت ظاهر می شود، منعکس کننده واقعیت اصلی اوست.
از این نظر، در رویدادهایی مانند «صلح»، این شناخت، یاری دهنده و راهنمای مدافعان واقعی آرامش در جامعه است.نشستن در پشت میز صلح، هرگز بدون این شناخت، به توفیق ختم نمی شود.
شاید روشن ترین نمونه در دنیای کنونی، داستان آمریکا و رژیم اسرائیل باشد.گرچه نظرها در مورد رهبری واقعی این جنایت ها، متفاوت است اما برجسته ترین آن ها، اعمال و رفتاری است که شخصی به نام ترامپ انجام می دهد.
شخصیت شناسی، در این مسیر، هدایت کننده قابلی است.نگاه به صورت، راهنمای شناخت سیرت است و بر همین اساس است که گفتگوهای صلح مسئولین ایرانی با چنین افرادی، می بایست نوعی بدلکاری باشد.
این، مانند فنون کشتی است زیرا یک کشتی گیر نمی تواند مانند دیگری، مقابله کند لذا ضمن شناخت فنی طرف مقابل، بدل آن را اجرا می کند.این یعنی، دفاع خوب، حمله ای موثر است.
مطالعه دوران کودکی، خانواده، چگونگی تربیت، محل زندگی و تحصیل، اصالت نژادی، چگونگی کسب درآمد و روابط اجتماعی او با نوع اشخاص، آگاهی های مفیدی در اختیار  قرار می دهند که نشان دهنده شخصیت واقعی اوست.
رویداد صلح پاکستان باید از این دانستنی ها استفاده کند و بدون شک، در جلسه های تشکیلی، یک روانشناس قابل را همراه داشته باشند.رفتار شناسی، بدون شناخت شخصیت، فریبنده است.