پاسداشت شهدا دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب 

شوشان ـ  فاطمه پورمهدی ـ کارشناس آموزش و فعال رسانه‌ای :

شهادت در مذهب تشیع، مفهومی فراتر از یک جان‌باختن ساده در میدان نبرد است. در نگاه شیعی، شهید انسانی است که آگاهانه و عاشقانه، جان خویش را در راه حقیقت، عدالت و پاسداشت کرامت انسان تقدیم می‌کند. این معنا ریشه در سیره‌ اهل‌بیت(ع) به‌ویژه در حماسه‌ جاودان عاشورا دارد؛ جایی که امام حسین(ع) و یارانش با انتخابی آگاهانه، معیارهای ایثار، آزادی‌خواهی و پاسداری از ارزش‌های الهی و انسانی را برای همیشه در تاریخ برجسته کردند. از این منظر، شهید نه‌تنها یک قهرمان دینی، بلکه معلمی بزرگ برای سبک زندگی شرافتمندانه و مسئولانه است. در فرهنگ ملی ایرانیان نیز شهادت همواره با واژگانی چون غیرت، جوانمردی، دفاع از سرزمین و پاسداری از عزت انسان گره خورده است. از روزگاران کهن تا دوران معاصر، این خاک شاهد مردان و زنانی بوده است که برای حفظ آرامش، امنیت و سرافرازی ملت، خود را سپر بلای دیگران کرده‌اند. پیوند عمیق میان فرهنگ شیعی و هویت ایرانی، سبب شده است که مقام شهید در جامعه‌ ما جایگاهی ویژه داشته باشد و نام و یاد شهدا، بخشی جدایی‌ناپذیر از حافظه‌ جمعی مردم ایران باشد.
در حمله‌ ناجوانمردانه و غیرانسانی دشمن آمریکایی/صهیونیستی، سازمان تباهی و جرثومه‌ی ضدیت با انسانیت به مدرسه‌ی در شجره طیبه میناب، جمعی از نوگلان این سرزمین، کودکانی که جز رؤیای فردایی روشن و زندگی آرام چیزی در سر نداشتند، مظلومانه به شهادت رسیدند. این حادثه تلخ، قلب هر انسان آزاده‌ای را در ایران و جهان به درد می‌آورد؛ چرا که مدرسه باید آشیان امن علم و دانایی، و کلاس درس باید پناهگاه رؤیاهای کودکانه باشد، دشمنی که در تاریخ خود عداونت خود با حق را اصل اساسی و ووجوید خود قرار داده است. هجومی که این بار مأمن و کانون امن آموزش را به صحنه‌ هجوم خشونت و کینه مبدل نمود.
شهیدان دانش‌آموز مدرسه‌ شجره‌ی طیبه، گرچه از سنین خردسالی فراتر نرفته بودند، اما خون پاکشان بر صفحه‌ تاریخ این سرزمین ثبت شد تا به ما یادآوری کند که دشمنان علم، انسانیت و آینده‌ی روشن این ملت، حتی از جان کودکان نیز نمی‌گذرند. این شهدا، نوگلان ایران فردا بودند؛ کودکانی که می‌توانستند پزشک، معلم، مهندس، هنرمند و سازنده فردای روشن این کشور باشند، اما تقدیر الهی، سرنوشت آنان را در قامت شهیدانی مظلوم رقم زد. اکنون وظیفه‌ ما، فراتر از سوگواری و ابراز همدردی است. وظیفه‌ ما است که نام و راه این شهیدان خردسال را به نمادی ماندگار در ذهن و جان نسل‌های امروز و فردا بدل کنیم؛ به‌گونه‌ای که نه تنها غبار فراموشی بر نامشان ننشیند، بلکه داستان مظلومیت و بزرگی‌شان الهام‌بخش تلاش برای ساختن جامعه‌ای متعالی و آینده‌ای روشن باشد.
برای اینکه یاد و نام این دانش‌آموزان شهید و به‌طور کلی همه‌ شهدای دانش‌آموز، در ذهن کودکان و نوجوانان نهادینه و ماندگار شود و مفهوم ارزشمند شهادت در بستر آموزش و پرورش پادارتر از اکنون شود، شایسته است وزارت آموزش و پرورش گام‌های مشخص و برنامه‌ریزی‌شده‌ای بردارد. پیشنهاد می‌شود وزارت آموزش و پرورش، در هر شهر ، با تغییر نام برخی مدارس موجود و همچنین در زمان افتتاح مدارس و مراکز آموزشی جدید، مرکزی را به نام مدرسه شهدای میناب، مزین کند. چنین نام‌گذاری‌هایی، صرفاً یک اقدام نمادین نیست؛ بلکه تابلوی هر مدرسه، هر روز و هر ساعت، پیام‌آور یاد شهدا برای دانش‌آموزان، معلمان و اولیای آن مدرسه و شهروندان خواهد بود. زیرا دانش‌آموزان هر صبح نامی را بر پیشانی مدرسه‌ی خود می‌بیند که به نام شهدا مزین است، به‌تدریج ارزش ایثار، مقاومت و مسئولیت‌پذیری در ذهن و ضمیر او نهادینه می‌شود. همچنین طراحی و اجرای یک یادواره سالانه در سطح مدارس کشور با محوریت شهدا مدرسه‌ی شجره طیبه میناب می‌تواند تبیین راهکاری عملی فرهنگ شهادت و حفط نام این شهدا باشد؛ یادواره‌ای که در آن دانش‌آموزان مقاطع مختلف تحصیلی بتوانند در قالب مقاله‌ ادبی، داستان، دل‌نوشته، شعر، آثار هنری و پژوهش‌های دانش‌آموزی، به بازخوانی زندگی، شخصیت و آرمان‌های شهدا بپردازند.
این یادواره می‌تواند به‌صورت سالانه و سراسری برگزار شود و آثار برتر در سطح منطقه، استان و کشور معرفی و تقدیر گردد. چنین رویکردی، هم بستری برای پرورش خلاقیت و توان پژوهشی دانش‌آموزان فراهم می‌کند و هم سبب می‌شود که آشنایی آنان با سیره شهدا، از سطح شعار فراتر رفته و به یک فرآیند فعالِ فکری و فرهنگی تبدیل گردد.
لازم است محتوای آموزشی درباره مفهوم شهادت و زندگی شهدا، متناسب با سن و درک دانش‌آموزان، در قالب کتابچه‌ها، فیلم‌های کوتاه، پویانمایی‌ها، نمایش‌های مدرسه‌ای و کارگاه‌های گفت‌وگو تهیه شود. در این محتواها به‌جای تأکید صرف بر مظلومیت، باید بر ارزش‌هایی مانند شجاعت، مهربانی، مسئولیت‌پذیری، علم‌آموزی، صداقت و نوع‌دوستی شهدا تأکید شود تا الگوی مناسبی برای سبک زندگی امروز نوجوانان باشد.
بلاشک یکی از مهم‌ترین پیام‌های شهادت، ضرورت دفاع از انسانیت و مقابله با خشونت و ظلم است. نظام آموزشی می‌تواند با برنامه‌های گفت‌وگو محور، مسابقات فرهنگی و جلسات هم‌اندیشی، این پیام را برای دانش‌آموزان تبیین کند که یاد شهدا، تنها یاد جنگ نیست؛ بلکه یاد تلاش برای تقویت بنیان علمی جامعه، پیشرفت، صلح پایدار، امنیت و حفظ کرامت انسان است.
شهیدان دانش‌آموز مدرسه‌ شجره‌ی طیبه میناب، اگرچه در سنین کودکی از میان ما پر کشیدند، اما می‌توانند و باید تا همیشه، معلمانی خاموش اما الهام‌بخش برای نسل‌های آینده باشند. وزارت آموزش و پرورش، به‌عنوان متولی تربیت نسل فردا، می‌تواند با نام‌گذاری هوشمندانه مدارس به نام شهدا و همچنین آن مرکز آموزشی و با برگزاری یادواره‌های علمی و فرهنگی سالانه، این نام‌های نورانی را در ذهن و قلب دانش‌آموزان زنده نگه دارد.
اگر امروز ما برای زنده نگه‌داشتن یاد شهدا بکوشیم، در حقیقت برای زنده نگه‌داشتن ارزش‌هایی تلاش کرده‌ایم که جامعه را انسانی‌تر، کوشاتر، مهربان‌تر و آگاه‌تر می‌کند. مبادا غبار فراموشی بر نام و یاد شهیدان دانش‌آموز مدرسه‌ شهر میناب بنشیند؛ که فراموشی شهدا، فراموشی بخشی از هویت و عزت ایران ماست.