امام علی (ع): كسى كه دانشى را زنده كند هرگز نميرد.
شوشان ـ منوچهر برون :
شهر، فقط خیابان و ساختمان نیست؛
شهر، خانهٔ گستردهٔ ماست. سقفش آسمان است و دیوارهایش خاطره. هر کوچهاش ردّ قدمهای مردمی را در خود دارد که صبحها با امید بیرون میآیند و شبها با خستگی بازمیگردند. اما چه تلخ است وقتی این خانه، زخمی و رها به نظر برسد.
چالهچولهها و کندهکاریهای رهاشده، تنها ناهمواری آسفالت نیستند؛ نشانهایاند از گسست در مدیریت شهری. نوارهای حفاری که ماهها بر تن خیابان باقی میمانند، مثل زخمهاییاند که نه مرهم میبینند و نه بخیه. ماشینهای شخصی و ناوگان حملونقل عمومی هر روز تاوان این ناهماهنگی را میپردازند؛ فرسودگی قطعات، افزایش هزینهها، و مهمتر از همه، فرسایش صبر شهروندان.
در شهری چون اهواز، که گرما و گردوغبار خود سهمی سنگین از رنج روزمره دارند، خیابان باید پناه باشد نه مانع. اما وقتی ادارهای حفاری میکند و ادارهای دیگر مسئولیت ترمیم را به تعویق میاندازد، «زمان» تبدیل به عامل تخریب میشود. هماهنگی میان شهرداری و آبفا و دیگر نهادهای خدماترسان، نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی حیاتی است. توسعهٔ عمرانی، فقط اجرای پروژههای بزرگ نیست؛ گاه در همین ترمیم بهموقع یک خیابان معنا مییابد.
مدیریت شهری کارآمد، پیش از هر چیز به «نظام هماهنگ تصمیمگیری» نیاز دارد؛ سامانهای که پیش از آغاز حفاری، زمانبندی دقیق ترمیم را تعیین کند؛ که پاسخگویی را شفاف سازد؛ که شهروند بداند اگر خیابانی شکافته شد، چه زمانی دوباره به زندگی بازخواهد گشت. نبود این نظم، چهرهٔ شهر را خسته و اعتماد عمومی را کمرنگ میکند.
اما شهر فقط با گلایه آباد نمیشود؛ با اراده و برنامه آباد میشود. مردم کلانشهر اهواز، خواهان شهریاند که در آن توسعهٔ عمرانی به معنای بهبود کیفیت زندگی باشد؛ خیابانهایی هموار، حملونقل عمومی ایمن، و سیمایی که امید را در دل ساکنان زنده نگه دارد. آنان شهری میخواهند که در آن هر پروژه، سرآغاز سامان باشد نه آغازی برای آشفتگی تازه.
شهر ما، خانهٔ ماست.
و خانه را نمیتوان نیمهکاره رها کرد.
خانه، همت میخواهد، همدلی میطلبد، و مدیریتی که بداند هر ترکِ دیوار، پیش از آنکه ترکِ سیمان باشد، ترکِ اعتماد است.
اهواز، شهری با تاریخ و هویت، سزاوار چهرهای شایستهتر است؛ چهرهای که در آن هماهنگی، مسئولیتپذیری و توسعهٔ پایدار، دست در دست هم دهند تا خانهٔ ما، دوباره به خانهای امن و آراسته بدل شود.