انسان را شخصیت می‌سازد، نه ظاهر

شوشان ـ عبدالحمید گل‌افشان :

در جامعه امروز، بیش از هر زمان دیگری نگاه‌ها به سمت ظاهر آدم‌ها رفته است. بسیاری از افراد، خواسته یا ناخواسته، انسان‌ها را با معیارهایی مانند چهره، قد، هیکل، لباس و نوع حضورشان در جمع می‌سنجند. گاهی آن‌قدر این معیارهای ظاهری پررنگ می‌شود که اصل ماجرا به فراموشی سپرده می‌شود؛ اصلی که می‌گوید ارزش واقعی هر انسان نه در شکل و قیافه او، بلکه در شخصیت، رفتار، ادب،شعورونوع برخورداوبادیگران است. واقعیت این است که ظاهر می‌تواند درنگاه اول جلب توجه کندامااین شخصیت است که ماندگار می‌شود و جایگاه واقعی انسان را در ذهن و دل دیگران مشخص می‌کند.

اگر با دقت به زندگی فردی و اجتماعی نگاه کنیم، می‌بینیم آنچه باعث احترام، اعتماد و محبوبیت یک انسان می‌شود، نه زیبایی چهره است و نه ویژگی‌های بدنی. چه بسیار افرادی که شاید از نظر ظاهری در نگاه نخست چشمگیر نباشند، اما به دلیل متانت، فهم، اخلاق و شخصیت قوی، در دل مردم جا دارند. در مقابل، افرادی هم هستند که شاید از نظر ظاهری مورد توجه باشند،اما به دلیل ضعف در منش و رفتار، خیلی زودازچشم می‌افتند. این تفاوت به خوبی نشان می‌دهد که ماندگاری انسان در جامعه، به شخصیت او بستگی دارد، نه به ظاهرش.

زیبایی را بسیاری از موجودات دارند. قد بلند هم لزوماً ارزش‌ساز نیست. قدرت جسمانی، درشتی اندام یا آمادگی بدنی نیز چیزهایی نیست که فقط به انسان اختصاص داشته باشد. اگر قرار باشد انسان فقط با این ویژگی‌ها شناخته شود، دیگر تفاوت اصلی او با سایر موجودات چه خواهد بود؟ آنچه انسان را از دیگران متمایز می‌کند، قدرت درک، شعور، احترام، مسئولیت‌پذیری، نجابت و شخصیت اوست. این‌ها همان ارزش‌هایی هستند که به انسان معنا می‌دهند و او را شایسته احترام می‌کنند.

شخصیت، چیزی نیست که با پول به دست بیاید یا با ظاهر آراسته پنهان شود. شخصیت در گفتار انسان دیده می‌شود، در رفتار او با خانواده، در برخوردش با مردم، در انصاف، در صداقت و در مسئولیتی که در برابر دیگران احساس می‌کند. انسانی که شخصیت دارد، حتی اگر امکانات زیادی نداشته باشد، باز هم محترم است. اما کسی که از شخصیت بی‌بهره باشد، حتی اگر از نظر ظاهری و مالی در موقعیت بالایی قرار داشته باشد، باز هم در نگاه مردم جایگاه واقعی نخواهد داشت.

امروز جامعه ما بیش از هر چیز به انسان‌هایی نیاز دارد که شخصیت را بر ظاهر ترجیح دهند. نسلی که بداند ادب، فهم، نجابت و انسانیت مهم‌تر از نمایش بیرونی است، می‌تواند جامعه‌ای سالم‌تر و محترم‌تر بسازد.باید این نگاه در خانواده‌ها مدارس و محیط اجتماعی بیشتر تقویت شود که ارزش انسان به درون اوست، نه به آنچه در ظاهر دیده می‌شود. هر اندازه که به تربیت شخصیت توجه شود، به همان اندازه جامعه به سمت آرامش، احترام متقابل و رشد واقعی حرکت خواهد کرد.

به باور نویسنده، یکی از خطاهای رایج در جامعه امروز این است که ظاهر، بیش از اندازه مورد توجه قرار گرفته و شخصیت، که اساس انسان بودن است، کمتر دیده می‌شود. انسان اگر شخصیت نداشته باشد، هر ویژگی ظاهری هم که داشته باشد، نمی‌تواند جایگاه واقعی و محترمانه‌ای برای خود بسازد. آنچه یک فرد را در جامعه ماندگار و قابل احترام می‌کند، نه چهره و هیکل، بلکه شعور، ادب، اخلاق و شخصیت اوست.