آدم‌های حسود؛ سایه‌های خاموشی که آرامش جامعه را کم‌رنگ می‌کنند

شوشان ـ عبدالحمید گل‌افشان :
 
گاهی درمیان هیاهو ی روزمره انسان‌ هایی رامی‌بینیم که نه با پیشرفت ما خوشحال می‌شوند،نه باشادی‌ امان همراهند؛انگار لبخند ما برایشان باری سنگین است. حسودان همان سایه‌هایی هستند که بی‌صدا حرکت می‌کنند، اما در دلشان غوغایی علیه روشنایی دیگران برپاست.
آن‌ها همیشه جایی میان نرسیدن‌های
خودودیدن رسیدنِ دیگران معلق می‌مانندو همین فاصله،حسادت را دروجودشان زنده نگه می‌دارد.درجامعه‌ای که هرکس برای ساختن فردای خودتلاش می‌کند حضور آدم حسودمیتواندزنجیره‌ای ازسوء‌تفاهم،بدگمانی و حتی دشمنی‌های بی‌دلیل ایجادکند.رفتارشان معمولاً با کوچک شمردن موفقیت دیگران آغاز می‌شودواگرمهار نشودبه تهمت،تخریب یا پخش شایعه می‌رسد.گویی دلشان به جای باغچه‌ای برای  آرامش، انباشته از خارهایی است که اول از همه خودشان را می‌خراشد.

روان‌شناسان می‌گویند حسادت بیشتر محصول کمبود اعتماد به‌ نفس و مقایسه‌های  بیمار گونه است؛ فرد حسود جهان رامیدان رقابتی می‌بیندکه اگر دیگری برنده شود، خودش بازنده خواهد بود. از نگاه تخصصی چنین فردی به جای رشد درونی مدام بیرون را رصد می‌کند و این آسیب،هم برای خودش و هم برای اطرافیانش زیان‌بار است.

اما ازنگاه منِ خبرنگار مهم‌ ترین مهارت در برخوردباچنین آدم‌هایی حفظ آرامش و تعیین مرز است. نباید اجازه داد تلخی نگا هشان در مسیر ما سایه بیندازد. سکوت آگاهانه، انتخاب دوستان سالم و بی‌نیازی ازتأییددیگران،بهترین سپردر برابر حسادت است.روشنایی وقتی واقعی باشد هیچ سایه‌ای نمی‌تواند خاموشش کند. 
جامعه‌ای که مردم درآن به جای شمردن چراغ‌های خانه دیگران،چراغ خودراروشن نگه دارندهمیشه رو به جلو حرکت می‌کند. 

 حسادت اگرچه قدیمی‌ترین احساس بشر است امامی‌توان آن رابا رشد فردی، آگاهی و مهربانی مهار کرد.