امام علی (ع): كسى كه دانشى را زنده كند هرگز نميرد.
شوشان ـ دکتر محمدجواد مرمضی :
در طول تاریخ، انسانها بارها در شرایطی قرار گرفتهاند که همه چیز علیه آنان بوده است؛ شکست، ترس، ناامیدی و تردید، قدرت حرکت را از آنها گرفته است. اما در بسیاری از همین لحظات دشوار، عاملی نامرئی توانسته انسان را دوباره سرپا نگه دارد و او را به سوی پیروزی هدایت کند؛ آن عامل «امید» است.
داستان سربازانی که از پیروزی در جنگ ناامید شده بودند، نمونهای روشن از قدرت امید در زندگی انسان است. فرمانده با انداختن سکهای که دو طرف آن شیر بود، باور پیروزی را در دل سربازان زنده کرد. شاید در نگاه اول، کار او نوعی فریب به نظر برسد، اما نتیجه نشان داد که آنچه سربازان بیش از هر چیز به آن نیاز داشتند، اعتماد و امید بود. آنان زمانی که باور کردند میتوانند پیروز شوند، با شجاعت و انگیزه بیشتری جنگیدند و در نهایت موفق شدند.
امید، تنها یک احساس ساده نیست؛ بلکه نیرویی روانی و معنوی است که تواناییهای پنهان انسان را بیدار میکند. فرد ناامید، حتی اگر امکانات فراوانی داشته باشد، توان استفاده از آنها را ندارد؛ اما انسان امیدوار، با کمترین امکانات نیز میتواند راهی برای موفقیت پیدا کند. امید باعث میشود انسان سختیها را قابل تحمل ببیند و برای رسیدن به هدف تلاش کند.
در زندگی روزمره نیز نمونههای زیادی از معجزه امید دیده میشود. دانشآموزی که به موفقیت خود ایمان دارد، با انگیزه بیشتری درس میخواند. بیماری که امید به بهبودی دارد، روند درمان را بهتر طی میکند. انسانی که در مشکلات اقتصادی یا عاطفی امید خود را از دست نمیدهد، راحتتر میتواند دوباره زندگیاش را بسازد. در حقیقت، امید همان نوری است که در تاریکترین لحظات، مسیر حرکت را روشن میکند.
البته امید واقعی با خیالپردازی تفاوت دارد. امید زمانی ارزشمند است که همراه با تلاش، اراده و پشتکار باشد. سربازان داستان نیز فقط به شیر آمدن سکه اکتفا نکردند؛ بلکه با تمام توان جنگیدند. بنابراین امید، آغاز حرکت است، نه پایان آن.
در پایان میتوان گفت که امید، یکی از بزرگترین سرمایههای زندگی انسان است. بسیاری از پیروزیها پیش از آنکه در میدان عمل اتفاق بیفتند، در ذهن و قلب انسان شکل میگیرند. کسی که امیدوار باشد، حتی در سختترین شرایط نیز تسلیم نمیشود و راهی برای ادامه پیدا میکند. به همین دلیل است که میگویند: «امید، در زندگی معجزه میکند.»