چرا فرزند کمتر، زندگی بهتر؟

شوشان ـ  جعفر دیناروند :

انسان ها در طول حیات خویش، بر دو نکته مهم و با اهمیت، متمرکز می شوند.استمرار نسل و زندگی آرام، نشان دهنده آینده نگری آدمی با توجه به وضعیت حال است.این یعنی، آدمی می کوشد تا در رفاه زندگی کند و ضمن دستیابی به آن، با تشکیل خانواده، به ادامه نسل، معنا بخشد اما این مهم به سادگی به دست نمی آید.
دست اندازهای مسیر حرکت، ناتوانی در تسریع جنبش و عدم اطمینان از رسیدن به اهداف، باعث تفکر در یافتن راه حل ها می شود.فکر در این راه، یابنده راه حل هاست.
اینکه چگونه با یک مشکل برخورد شود؟یا راه ممانعت از تبدیل مشکل به مشکل ها و نیز تغییر آن ها به مسئله یا مسائل چیست؟سبب ایجاد فرضیه هایی برای مقابله می گردد.
در همین رابطه، جنس مشکل یا مسئله هم، فرضیه ساز است.اینکه نکته اقتصادی یا فرهنگی است؟ اجتماعی یا سیاسی است؟ماهیت دینی دارد یا اعتقادی نیست؟هر کدام، نظریه هایی را مطرح می کنند.
فرزند کمتر، زندگی بهتر، ابتدا در غرب شروع شد.مکانی که در اواخر قرن نوزده، با مشکل بیکاری و رکود اقتصادی، مواجهه گردید.این نظر، بر عدم حذف تشکیل خانواده، تاکید دارد اما برای آن، حدود قائل است.
در بعدی دیگر، حتی تعداد فرزندان را به عدد ۲ محدود نمودند.این وضعیت، با واقعیت همخوانی داشت.مشکل، درآمد ناکافی اقتصادی و راه حل، کاهش استفاده کنندگان از درآمد خانواده بود.این فضا سبب تبدیل شدن به تک فرزندی و در مواردی، عدم ازدواج و تجرد مطلق هر دو جنس گردید.
در وضعیت امروز جامعه ما، فرزند کمتر، گرچه تابع شعار غرب نیست اما در عمل، نوعی تایید بر آن صورت گرفته است.آمار رسمی، نشان دهنده کاهش موالید و افزایش مجردهاست.این گستردگی در کلان شهرها و شهرهای دیگر، به مراتب، روشن تر است لذا می توان نتیجه گرفت که مشوق های جاری گرچه در عمل هم کمتر صورت می گیرند، نتوانستند با مسائل اقتصادی مقابله کنند.
پس، گرچه شعار فرزند کمتر، تبلیغ نمی شود اما به صورت ناخودآگاه تایید می گردد.این نشان می دهد که برنامه ریزان افزایش جمعیت نتوانستند،به اهداف خود برسند لذا، نگاهی دوباره به این موضوع با تفکری عالمانه و به دور از احساس نگری، لازم می آید.نگرشی که در آن، سه نوع برنامه کوتاه، میان و بلند مدت،وجود و انواعی از تخصص ها مانند، جامعه شناس، اقتصاددان، روانشناس، تربیت دان، فرهنگ خواه، تاریخدان و جمعیت شناس در آن، نظریه پردازی کنند.