درسهای یک فاجعه

این روزها جامعه در شوک خبر دلخراش کودک خمینی شهری است که ناباورانه مورد بی مهری پزشک معالج آنهم فقط بخاطر فقر مالی قرار گرفته است .اینکه قاطبه ی جامعه ی پزشکی ما انسانهایی شریف ،دلسوز و خدمتگزار هستند سرجای خود محفوظ و به همه ی این جامعه ی عزیز و مهربان درود می فرستیم اما این واقعه ی هولناک درسها یی دارد که به اعتقاد بنده مهمترین آن بازنگری در مدل جذب دانشجویان رشته ی مقدس پزشکی در گام نخست و بعد از آن بازنگری در مدل آموزش دانشجویان با رویکرد تربیت حکیم و نه صرفا طبیب در دانشگاههای علوم پزشکی می باشد.

اینکه در برهه ای بعد از انقلاب اسلامی با توجه به شرایط و اقتضائات جامعه تصمیم به جذب حداکثری پزشک عمومی گرفته شد و کیفیت فدای کمیت شده موضوع این نوشتار نیست بلکه حواشی بوجود آمده پیرامون این حرفه ی مقدس در سالهای اخیر از جمله مساله ی زیر میزی و موارد مشابه آن زنگ خطری است که مدتهاست به صدا در آمده و مع الاسف هیچ گوش شنوایی هم ندارد .در حوزه ی آموزش دانشجویان پزشکی با توجه به حجم بالای درسها و مطالب و لزوم گذراندن واحدهای بسیار زیاد شفاهی و عملی که به گفته ی دانشجویان بعضی از مطالب هیچ کاربرد عملی برایشان نداشته و ندارد.

 لازم است تا با بروز نمودن مطالب و توجه به مطالب اصلی و کم نمودن حجم مطالبی که واقعا امکان حذف دارند فرصتی را برای ارایه مطالب اخلاق پزشکی و حکمت نماییم تا طبیبانی حکیم عرصه ی مدیریت سلامت جامعه را بدست بگیرند آنچنانکه در باره ی شیخ الریس آمده که حتی خرج سفر بیماران را نیز تامین نموده و آنها را راهی خانه و کاشانه ی خود می نموده است .نکته دیگر بررسی صلاحیت اخلاقی و فرهنگی کسانی است که می خواهند وارد این وادی مقدس شوند  که بنا به گفته ی حافظ –شستشویی کن آنگه به خرابات در آید

 لازم است بصورت جدی صلاحیت اخلاقی و فرهنگی داوطلبان مورد بررسی قراگیرد و صرفا چند تست کنکور موجبات ورود به این عرصه ی مقدس سفید پوشان را موجب نگردد و نکته ی آخر اینکه جا دارد پیشکسوتان و بزرگان این قوم دست بکار شده و با انتقال تجربیات و تاکید بر اخلاق و معنویت این باغ و گلشن خوش عطر و بو را از گزند آفتها و آسیبها نجات دهند و با بازگشت به منابع غنی و گنجهای ارزشمند پزشکی کهن ایرانی ،اسلامی موجبات رشد و شکوفایی بیش از پیش این دانش نورانی را فراهم آورند