«روز نخست؛ جشنواره‌ای بی‌هیجان و فیلم‌هایی بی‌رمق»

شوشان - محسن تقیانی :

سلام بر خوبان
روز اول جشنواره برای ما آغاز شد؛ آغازی که بیش از هر چیز، نشانه‌ای از تغییر بود. امسال با جداسازی سالن نمایش آثار ویژه اهالی رسانه و انتقال آن به پردیس ملت، برج میلاد ــ این قلب تپنده سال‌های گذشته جشنواره ــ شور همیشگی‌اش را از دست داده و به طرز محسوسی خلوت و خاموش شده بود. این تصمیم، در عین حال که مزایایی دارد، خالی از حسرت هم نیست؛ آرامش بیشتر، حذف زرق‌وبرق‌های معمول جشنواره‌ای، فرش قرمزها و ازدحام دوربین‌ها، امکان تماشای بی‌واسطه‌تر فیلم‌ها را فراهم کرده است، اما از سوی دیگر ما را از حواشی جذاب، نشست‌های رسانه‌ای پرحرارت و دیدار چهره‌های سینما محروم کرده است... به هر حال، این دوره جشنواره از همان ابتدا با تصمیم‌هایی عجیب ــ از جمله حذف هیأت انتخاب ــ نوید روزهایی غیرمنتظره را می‌دهد.
در روز نخست، یک انیمیشن و دو فیلم سینمایی به نمایش درآمد؛ آثاری که متأسفانه هیچ‌کدام نتوانستند توقع حداقلی یک شروع امیدوارکننده را برآورده کنند.
انیمیشن #نگهبانان_خورشید نه در فیلمنامه و نه در اجرا، حرف تازه‌ای برای گفتن نداشت و فاصله‌ای آشکار با نمونه‌های موفق سال‌های اخیر همچون پسر دلفینی، بچه زرنگ و لوپتو نشان می‌داد... ضعف در روایت، فقدان خلاقیت بصری و ناتوانی در برقراری ارتباط مؤثر با مخاطب، آن را به اثری کم‌رمق بدل کرده بود. تنها نکته خوشحال کننده درباره این اثر، حضورش خارج از بخش مسابقه بود؛ آن هم به این دلیل ساده که تنها نماینده انیمیشن در جشنواره محسوب می‌شد.
فیلم دوم، #غوطه‌_ور ساخته محمدجواد حکمی ــ روحانی فیلم‌اولی ــ با وجود بهره‌گیری از بازیگرانی شناخته‌شده مانند مهران غفوریان، از ضعف‌های جدی در فیلمنامه و کارگردانی رنج می‌برد... پرداخت سطحی شخصیت‌ها، روایت ناقص و پراکنده و ناتوانی در خلق تعلیق مؤثر، باعث شده بود فیلم در ژانر جنایی نیز به نتیجه‌ای قابل قبول نرسد. داستان گم‌شدن یک زن و تلاش یک افسر پلیس برای یافتن او، ظرفیت دراماتیک لازم را داشت، اما در اجرا به فرصتی از دست‌رفته تبدیل شد.
اما سومین فیلم روز، #غبار_میمون ساخته آرش معیریان، شاید بیش از همه ناامیدکننده بود. انتظاری برای مواجهه با اثری پرکشش وجود داشت، اما آنچه روی پرده دیدیم، فیلمی کاملاً سفارشی با روایتی اغراق‌آمیز و باورناپذیر از مأموران امنیتی ایران در تقابل با سرویس‌های جاسوسی بیگانه بود. فیلمنامه‌ای سست، در کنار بودجه‌ای قابل توجه، نتیجه‌ای جز چند صحنه اکشن غیرقابل باور و فضایی شبیه فیلم‌های دست چندم سینمای هالیوود به همراه نداشت؛ نمایشی پرهزینه اما کم‌دستاورد.
در مجموع، روز نخست جشنواره نه از نظر حال‌وهوا و نه از حیث کیفیت آثار، شروع امیدوارکننده‌ای نبود.
همین.