شیلنگ و لوله خوزستان داخلی
اینستاگرام شوشان
شوشان تولبار
آخرین اخبار
اینستاگرام شوشان
شوشان تولبار
کد خبر: ۱۰۵۹۸۶
تاریخ انتشار: ۲۳ خرداد ۱۴۰۰ - ۱۴:۱۲
شوشان - مهری کیانوش راد:

تا به حال به این موضوع فکر کرده اید؛ قرآن را می خورند یا می خوانند؟ 

آن چه مرسوم است و دیده ایم ، چنین است :

قرآن را خواندند و خواندیم ، حفظ کردند و حفظ کردیم  ، به ظاهر آن اهمیت دادند که با آب طلا بنویسند ، خطاطی ماهر بنویسد ، ما هم تجلیل کردیم و آن را اصل دانستیم ، هیچ گاه فکر نکردیم ، که تجلی نور مهم تر است یا زینت آن؟

به اجتهاد و زمانه نیندیشیدیم ، یادمان رفت که زمانی فخر شیعه ، اجتهاد بود ؛ عالمانه مشکلات را دیدن و متناسب با زمانه راه حل را پیدا کردن ؛ اما افسوس که بسیاری  دیگران را کوته نظر دانستند و از دیگران نظر نخواستند.

به نمونه ای ملموس اشاره می کنیم:

احساس وحشت از عدم شرکت مردم در انتخابات شد و به جای شنیدن چرایی ماجرا ، بزرگی  اعلام کرد ، «هر کس در انتخابات شرکت نکند ، کافر است .»

به جای دلجویی از زخم مردم ، نیشتر بر زخم فرو شد و به جای مداوا ، دردی بر درد افزون شد.
به حقیقت ، راه به خطا رفته است ؛ شاید به این دلیل که : 

به جای خوردن قرآن و هضم آن ، آن را جویدیم  ، یا در جیب گذاشتیم و یا بیرون ریختیم .

اما در این عالم کسانی هستند که دیگر گونه عمل کردند ، چون دیگر گونه اندیشیدند ، یکی از این انسان ها ، مولانا جلال الدین است که به تعبیر علامه جعفری در حدود ۲۸۰۰آیه مورد استشهاد وی  در مثنوی قرار گرفته است . 

شیخ بهایی در وصف مثنوی او می گوید:

من نمی گویم که آن عالی جناب/بود پیغمبر ، ولی دارد کتاب/
مثنوی او چون قرآن مُدِل / هادی بعضی و بعضی را مُضل
همین مولانا ، وصف زیبایی از قرآن و قاریان دارد که خواندنی و شاید راهگشا برای زمانه ی ما باشد.

در فیه مافیه ، متن ۱۰۰ 

می فرماید: 

«آورده اند که در زمان رسول (ص) از صحابه هر که سوره ای یا نیم سوره ای یاد گرفتی او را «عظیم» خواندی و به انگشت نمودی که سوره ای یاد دارد !

برای اَن که ایشان قرآن را می خوردند !

منی را از نان خوردن یا دو من را ، عظیم باشد ؛ الا که در دهان کنند و بخایند و بیندازند ، هزار خروار توان خوردن ! ...»

یعنی : 

ده من نان را جویدن و در جیب گذاشتن ، کاری سهل باشد ، یک نان را جویدن و هضم کردن ، کاری صعب باشد.

همه ی مشکل همین است .

خواندن قرآن هر چند کمالی است ، اما کمال نورانی آن ، برای فرد و جامعه ای است ، که می خواند ، می فهمد، اجتهاد می کند و به مرحله ی عمل در می آورد .

مولانا در متن۲۰۲می فرماید:

«خلایق طفلان راهند ، از قرا‌ٓن لذت ظاهر یابند و شیر خورند ، الا اَن ها که کمال یافته اند ، ایشان را در معانی قرآن تفرجی دیگر باشد و فهمی دیگر کنند .»

کاش ما را یک سیلی باشد ، که ما را اصلاح کند.

 در متن ۲۲۳ فیه ما فیه می فرماید: 

«شخصی امامت می کرد و خواند :

الاعراب اشدّ کفراً و نفاقاً 

از روسای عرب یکی حاضر بود، یکی سیلی محکم وی را فرو کوفت ! در رکعت دوم خواند : 
الاعراب من آمن بالله و الیوم الاخر 

اَن عرب گفت: الصّفع اَصلحک »

مولانا جان کلام را بیان کرد.

سیلی روزگار باید عبرت اموز باشد.

اما اگر سیلی ها افزون شد ، چه باید کرد؟

باید اعتراف کرد: 

سیلی اول ، سیلی عبرت و چون افزون شد ، وقت رفتن است.

نام:
ایمیل:
* نظر:
اینستاگرام شوشان
شوشان تولبار