از عاشورای رمضان تا عاشورای محرم

شوشان ـ محمدمهدی اسدزاده :

ساعت، ده و بیست دقیقه بامداد روز شنبه عاشورای (دهم) شهر رمضان ۱۴۴۷ (۹ اسفند ۱۴۰۴)، دژخیم صهیونی آمریکایی برای از هم پاشیدن جبهه مقاومت اسلامی خیمه‌گاه امام غیرمعصوم شیعیان و رهبر ایرانیان را در یورشی ناجوانمردانه و کفتارگون، با هواپیماهای خود چندین بار بمباران کرد؛ تا امام سید علی خامنه‌ای را همچون سبطین، با لبانی تشنه و روزه‌دار به دهشتناک‌ترین شیوه، به شهادت رساند. این همان آرزویی بود که رهبر شهید در تاسوعای سال ۱۳۷۹ و پیشتر در تیرماه ۱۳۷۸ از آن سخن گفته بود:
روز تاسوعا چو شد رهبر خطیب
بانگ زد چون جد خود حیدر نهیب
من حسینی هستم عاشورانیم
بیم طوفان نیست من دریابیم
در همان هنگام، دژخیم صهیونی آمریکایی، بیش از ده مدرسه و آموزشگاه را نیز در شهرهای گوناگون ایران بمباران کرد؛ میناب، قزوین، زنجان، تبریز، کرمانشاه و... که کربلای دبستان شجره میناب با ۱۶۸ شهید کودک و نوجوان و برخی پدران و مادران‌شان بیشتر دیده سد.
از همان هنگام ایران ما در یک جنگ ۴۰ روزه، کربلایی و عاشورایی ایستاد و به گفته رهبر شهید، مبعوث شد تا شور و شعور و شعر و شمشیر برآمده از خون خود را بر ناو و جنگنده و پهپاد و .... جنگ‌افزارهای مدرن دشمن ددمنش، به پیروزی برساند و بار دیگر بانگ عاشورای حسین را برآورد که:
تا خون مظلومان به جوش است
آوای عاشورا به گوش است
و این راز و رمزی است که از عاشورای رمضان تا عاشورای محرم، ۱۱۵ روز حماسه ایستادگی را به گوش جهانیان رساند که شهید دکتر علی شریعتی گفته بود:
آنان که رفتند کاری حسینی کردند و آنان که می‌مانند باید کاری زینبی کنند.
و مرحوم آیت‌الله شیخ اسدالله ایمانی که می‌گفت:
گذار از عاشورا تا اربعین، پیوندگاه شور و شعور است.
آری بار دیگر، شیعه مبعوث شده بود تا بانگ هیهات من الذله حسین را به رخ جهانیان بکشاند که پیرو راه حسین زیر بار ستم‌پیشگان روزگار نخواهد رفت و همچنان که شیخ نعیم قاسم، دبیرکل حزب‌الله لبنان با پیروی از راه رهبرشهید در این ۱۱۵ روز بارها گفت:
ما عاشورایی خواهیم جنگید...
۱۱۵ روزی که همه جهان تشیع مبعوث شد. بعثت در خون و آتش و دود... بعثتی به درازای همه گذشته انسان، بعثتی از رمضان تا محرم، بعثتی از تنگنای شعب تا تنگنای کربلا، بعثتی از خدیجه تا حسین، بعثتی عاشورایی که بر جهان خفته بانگ زند:
کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا
بعثتی در خون با بیعتی بر دوش، و رهبرانی برآمده از نبردگاهی سهمگین که هرچند بیمار و زخمی آوردگاه، برآمده از بعثت خون، بانگ حقیقت را به گوش و جان جهانیان بنشانند.
سلام بر مجتبایی که چونان سجاد از خیمه‌گاه به آتش کشیده، لوای رهبری بر دوش کشید و علی‌الاصول سخنی از گلوگاه حقیقت دارد. 
سلام بر شهیدان عاشورایی تا عاشورا
سلام بر خون سید علی، سلام بر پیکر خونینی که ۴ ماه است، بر قلب و جان‌مان او را تشییع می‌کنیم که تشیع به این ایستادگی، ایستاده در برابر غبار فتنه‌های صهیون...
سلام بر حسین که راه ایستادگی زیر پرچم آزادگی را به ما آموخت و سلام بر عباس، که بیرق آن را برافراشت و سید علی زیر آن علم، علامت حقیقت‌جویی در برابر ستم‌پیشگان روزگار شد.